हरिणः शैशवे कृतं तद् अद्भुतं कर्म, भक्तस्य मोक्षं, व्रजस्य कुमारैः यौवने दृष्टं, विस्मयेन च कीर्तितम्। एषा कथा परमकर्तुः, यो मानुषरूपं लीलया धारयति, न विस्मयकारिणी; यः केवलं स्पर्शेनाघस्यापि पापं क्षालयन्, तं दुष्कृतिनां दुर्लभं आत्मसम्यग्गतिं दत्तवान्। यः जनः केवलं एकवारं भगवतः स्वरूपं मनसि स्थापयति, स एव परां भक्तिमार्गं प्राप्नोति; किं पुनर्, यः मोहविनिर्मुक्तः सततम् आत्मानन्दं अनुभूयति? एवं, सूतः उवाच—द्विजश्रेष्ठाः, युधिष्ठिरः श्रीकृष्णस्य अद्भुतकर्माणि श्रुत्वा, तेषु मनसा निमग्नः, शुकदेवं पुनः पप्रच्छ। स राजा उवाच—भगवन्, हरिणा बाल्ये कृतं यत्, यौवने कुमारैः गीतं, तद् कथं सम्भवति, यदा तदन्यकाले जातम्? महायोगिन्, भगवन्, एषा परमा विस्मयः; नूनं एषा केवलं हरिमायया कृतिः, अन्यथा न सम्भवति। वयं लोके भाग्यशालिनः, भगवन्, यद्यपि नामतः क्षत्रियाः, यतो हि त्वत्तः श्रीकृष्णकथामृतं सततम् पिबामः। सूतः पुनरुवाच—एवं पृष्टः बादरायणिसुतः, अनन्तहृदि मनः समाहितः, स्मृतिं प्राप्त्वा, बहु प्रयत्नेन बहिर्दृष्टिं पुनः प्राप्तवान्, तदा स भक्तश्रेष्ठं युधिष्ठिरं शनैः प्रत्युवाच। स उवाच—द्विजश्रेष्ठ, यथापृष्टं त्वया, तथा भगवान् लीलावतारकृत्यं सम्यक् आख्यातम्। यः पतन्, विक्षिप्तः, क्लिष्टः, छिन्नः, अथवा असहायः सन्, ‘नमो हरये’ इति उच्चैः वदति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यदा अनन्तस्य भगवतः यशः श्रूयते, तदा सः जनानां हृदयं प्रविश्य, दुःखं सम्यक् शमयति, यथा सूर्यः प्रभया च वातः मेघान्धकारं नाशयतः। यद्वाक्, यदाख्यानं, यत्र पारमेश्वर्यं न कथ्यते, तद् अनृतम्, अनिष्टम्, अशुचि च; केवलं तद् सत्यम्, शुभम्, पवित्रम्, यत् भगवतो गुणान् उद्भावयति। केवलं तद् रमणीयम्, मनोहरम्, नित्यनूतनम्; तदेव मनसः महोत्सवः; तदेव दुःखसागरं शोषयति, यदा भगवतः पुण्यश्लोकस्य कीर्तिः गायते। यद्वाक्, यद्यपि सुसंस्कृतम्, यदि न हरिश्लाघां वहति, या जगत् पुनाति, सा काककूपवत्, न हंसप्रियः; यत्र तु अच्युतः, तत्र एव शुद्धभक्ताः। यद्वाक्यं, यदि अपि छन्दःदोषयुक्तम्, यदि अनन्तस्य नामगुणयुक्तम्, तद् पापं नाशयति; सत्पुरुषाः तद् शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अच्युत, कामनिष्कामकर्म अपि, शुद्धज्ञानं च, यदि त्वयि भक्ति हीनम्, न शोभते; तर्हि कर्मणां श्रेष्ठतमम् अपि, यदि न भगवति समर्पितम्, स्थायि शुभं न ददाति। यद् यशः कीर्त्यनुश्रवणेन, श्रुत्या, श्रद्धया, श्रीधरचरणानुस्मरणं भवति, तदेव श्रेष्ठम्—जातिकर्मविभागैः, तपसा, अध्ययनैः वा। कृष्णचरणस्मरणं सर्वमङ्गलं हन्ति, कल्याणं ददाति; चित्तं विशुद्ध्यति, परमभक्तिं च आत्मनि, साक्षात्कारयुक्तज्ञानं च वैराग्यं च ददाति। द्विजश्रेष्ठाः, यूयं भाग्यवन्तः, यः नारायणं, देवदेवं, ईश्वरं, सर्वात्मानं, हृदि निष्कम्पं स्थापयित्वा, सततम् उपासध्वे। अहं अपि, पूर्वं परमर्षेः मुखात्, पारिक्षिद्-राज्ञः उपवासकाले, महर्षिसंघस्य सन्निधौ, आत्मतत्त्वं श्रुत्वा, इदानीं पुनः स्मृतवान्। एवं, द्विजाः, अहम् अपि, भगवतः महात्मनः पुण्यकर्माणि, यः सर्वदुःखनाशकः, यथाशक्ति आख्यातवान्। यः, निश्चलचित्तः श्रद्धया वा, प्रतिदिनं श्रुणोति, पठति वा, स शुद्धिं प्राप्नोति। शुक्लपक्षे द्वादश्यां वा, एकादश्यां वा, एतत् शृण्वन् दीर्घायुः भवति; संयम्य पठन् उपोष्य, पापात् विमुच्यते। संयतः, उपोष्य, पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा, एतत् पठन्, भयात् मुच्यते। यस्मिन् भगवतः स्तवश्रवणेन, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, गायन्तं शृण्वन्तं च, इच्छितं फलम् यच्छन्ति। द्विजः, यः ऋग्यजुःसामवेदान् पठति, स मधुघृतक्षीरधाराफलम् प्राप्नोति। भक्तिमान् द्विजः, यः एतत् पुराणसंग्रहं पठति, स तद् परमं पदं प्राप्नोति, यत् भगवता उक्तम्। पठनेन ब्राह्मणः प्राज्ञः भवति, क्षत्रियः समुद्राधिपत्यं प्राप्नोति, वैश्यः धनाधिपत्यं, शूद्रः पापात् शुद्धिं लभते। अन्यत्र हि, हरिः, सर्वेश्वरः, कलिपापपुञ्जदाहकः, न सततम् कीर्त्यते; अत्र तु, भगवान्, विश्वरूपधारी, श्लोकशः सम्यक् गीयते। अजोऽसि, अनन्तः, सत्यात्मा, यस्य शक्त्या सृष्टिस्थितिसंहारः भवति, यद् स्तवः ब्रह्मेन्द्रशिवादिभिः अपि दुर्ग्राह्यः, तस्मै अच्युताय नमः। नित्याय, देवदेवोत्तमाय, यस्य नूतनसम्भृतया शक्त्या स्थावरजङ्गमं विश्वं स्वस्मिन् स्थितम्, यः केवलं भाग्यवद्भिः गम्यते, तस्मै नमः। व्याससुताय, यस्य मनः स्वानन्दे समाहितम्, सर्वस्मात् विमुक्तम्, यं अजितस्य लीला आकर्षयामास, सः करुणया एतद् पुराणं, सत्यदीपं, सर्वपापनाशनं प्रकाशितवान्—तस्मै नमः। सूतः उवाच—विदुरः, यः तीर्थयात्राकाले मैत्रेयात् आत्मोपदेशं श्रुत्वा, तया ज्ञानकाङ्क्षां निवार्य, हस्तिनापुरं प्रत्यागच्छत्। यावत् सः कौषारवस्य ऋषेः समीपे पृष्टवान्, तावत् सः गोविन्दे एकान्तभक्तिं प्राप्य, तदनन्तरं पृच्छां न्यवर्तयत्। तदा, सः स्वबान्धवः दृष्ट्वा, धर्मपुत्रः भ्रातृभिः, धृतराष्ट्रः, युयुत्सुः, सूतः, कृपः, पृथा च, गान्धारी, द्रौपदी, सुबद्रा, उत्तरा, कृपी, पाण्डुपत्न्यः अपि, पुत्रैः स्त्रीभिः सह, हर्षात् उत्थाय, जीवनमिव पुनः प्राप्तम्, सम्यक् उपगम्य, आलिङ्गननमस्कारैः सम्यक् पूजयामासुः। विरहविषादात्, प्रेमाश्रुपातैः सन्तप्ताः, तम् उपवेश्य, राजा तं सत्कारं कृत्वा, आसनं दत्तवान्। स यदा भुक्त्वा, विश्रान्तः, सुखोपविष्टः, तदा राजा, विनयपूर्वकं प्रणम्य, सन्निहितैः शुश्रूषुभिः सहितः, इदं वचनं प्रोवाच— “भवतः स्मरसी, यत्र वयं भवता आश्रिताः, मातृसहिताः, विषाग्न्यादिभिः बहुधा संकटेभ्यः रक्षिताः?” एवं, भागवतस्य दिव्यकथायां, भक्तिप्रवाहः सततम् प्रवहति।