ततः राज्ञा अनुमोदितः श्रीकृष्णः स्वबन्धुभिः सह अर्जुनयदुभिः साकं द्वारकाम् प्रस्थितवान्, हे ब्राह्मन्। यदुप्रस्थानानन्तरं, श्रीहरेः बाल्यकृत्यम्—भक्तपरित्राणम्—व्रजबालकैः युवावस्थायाम् अद्भुतरूपेण दृष्टं, तैः विस्मयेन कथितम्। एतत् परमात्मनः, मानुषरूपधारणस्य, क्रीडायाः आश्चर्यं नास्ति; यः अघः तस्य स्पर्शेन पापशुद्धः आत्मसमत्वं प्राप, यत् दुष्टानाम् अपि दुर्लभम्। यः केनचित् केवलं भगवद्रूपं मनसि स्थापयति, स भक्तिमार्गं प्राप्नोति; तर्हि यः मोहवर्जितः नित्यात्मानन्दं अनुभवति, तस्य का कथा? एवं, हे द्विजश्रेष्ठ, युधिष्ठिरः कृष्णस्य अद्भुतचरितानि श्रुत्वा, पुनः शुकं पृष्टवान्, तस्य मनः तस्मिन् पावनकथायाम् अवस्थितम्। स राजा शुकं उवाच—हे ब्राह्मन्, श्रीहरेः बाल्यकृत्यं यदा जातम्, तदा तद् कथं युवावस्थायाम् बालकैः गीतम्? तदन्यकाले जातम् इति। हे महायोगिन्, हे पूज्यगुरो, एतत् परमाश्चर्यं कथय; नूनम् एषा केवलं श्रीहरेः मायायाः कृतिः—अन्यथा नास्ति। वयं लोके सौभाग्यशालिनः, हे गुरो, यद्यपि केवलं क्षत्रियाः नामतः, सततं तव मुखात् कृष्णकथारसपानं कुर्मः। एवं पृष्टः, श्रीसूतः उक्तवान्—बदरायणसुतः, यस्य इन्द्रियाणि अनन्तहृदयेषु लीनानि, स्मृतिम् आपन्नः, बहु प्रयत्नेन बाह्यदृष्टिम् पुनः प्राप्तवान्, शनैः तस्मै भगवद्भक्तश्रेष्ठाय उत्तरं दत्तवान्। स उवाच—हे द्विजश्रेष्ठ, यथात्वया पृष्टम्, अहम् भगवतः क्रीडावतारान् सर्वं विस्तरेण कथितवान्। पतितः, मन्दः, क्लान्तः, छिन्नः, दीनः वा, यः 'हरये नमः' इति उच्चैः कथयति, स सर्वपापात् विमुक्तः भवति। यदा अनन्तशक्तिमान् भगवान् श्रवणेन स्तूयते, स जनानां हृदयं प्रविश्य दुःखं पूर्णतः शुद्धयति, यथा सूर्यः वातः च तमः मेघं च नाशयतः। याः कथाः भगवतोऽतीतस्य न वर्णयन्ति, ताः शून्याः, असत्याः, न वाच्याः; केवलं तद् सत्यम्, शुभम्, पावनम्, यत् भगवद्गुणान् प्रकाशयति। केवलं तद् रम्यं, मनोहरम्, नित्यनूतनम्, नित्यशोभनम्; केवलं तद् मनसः महोत्सवः; केवलं तद् जनानां दुःखसागरं शोषयति—यदा भगवतो यशः गीतम्। यः वाक्यः, यथापि अलङ्कृतः, श्रीहरेः यशः न वदति, यः जगत् पावनं, स काकस्य स्नानस्थानवत्, हंसैः न सेवितम्; यत्र अच्युतः तत्र एव शुद्धभक्ताः। वाक्यकृतिः, यद्यपि छन्दः दोषयुक्ता, यत्र अनन्तस्य नामगुणाः सन्ति, तस्य पापानि शुद्ध्यन्ति; साधवः तद् शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अकामकर्मापि, हे अच्युत, शुद्धज्ञानम् अपि, यदि त्वद्भक्तिरहितम्, न शोभते; तर्हि कर्मणां श्रेष्ठतमाः अपि, यदि भगवदर्पिताः न स्युः, तदा नित्यशुभं न ददति। यत्नः, यशः, संपदर्थं, वर्णाश्रमकर्म, तपः, अध्ययनं वा, तद् परमं, यदा श्रीधरपादस्मरणं अव्यभिचारि श्रवणकीर्तनादिना प्राप्तम्। कृष्णपादस्मरणं सर्वदुर्मङ्गलं नाशयति, कल्याणं ददाति; मनः शुद्धयति, परमभक्तिं अन्तर्ज्ञायं ददाति, ज्ञानं साक्षात्कारयुक्तं वैराग्यं च ददाति। नूनं, यूयं द्विजश्रेष्ठाः महद्भाग्यवन्तः, यः सततं नारायणं, देवदेवं, ईश्वरं, सर्वात्मानं, हृदि स्थिरं कृत्वा, उपास्यन्ति। अहं अपि, सत्यं स्वरूपं स्मृतवान्, यद् पुरा परममुनिमुखात् श्रुतम्, यदा राजपरीक्षित् उपवासनं कृतवान्, महर्षिसंनिधौ। हे ब्राह्मणाः, अहं भगवतः महाकर्मणः यशः कथितवान्, यस्य महिमा सर्वदुर्मङ्गलं नाशयति। यः, अविचलितचित्तः श्रद्धया, प्रतिदिनं पठति वा शृणोति वा, क्षणमात्रं अपि, स शुद्धः भवति। द्वादशी वा एकादशी तिथौ श्रवणेन दीर्घायुर्भवति; संयमेन उपवासेन पाठेन पापविमुक्तः भवति। संयमी यः उपवासं कृत्वा पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा, एतत् संग्रहं पठति, स भयात् मुक्तः। यस्य स्तवनश्रवणेन, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, राजानः च, गायन्तः वा शृण्वन्तः वा, इच्छितं फलम् ददाति। द्विजः ऋग्यजुःसामवेदाध्ययनात् मधु, घृत, क्षीरप्रवाहफलम् प्राप्नोति। भक्तद्विजः यः पुराणसंग्रहं पठति, स भगवत्कथितं परमधाम प्राप्नोति। अध्ययनात् ब्राह्मणः ज्ञानं प्राप्नोति, क्षत्रियः समुद्रसाम्राज्यं, वैश्यः वित्तेशत्वं, शूद्रः पापशुद्धिम्। अन्यत्र हरिः, सर्वेश्वरः, यः कलिपापसमूहं दहति, न सततं गीतः; किन्तु अत्र, भगवान्, सर्वरूपधारी, सम्पूर्णं श्लोकशः, कथासु वर्णितः। अहं तं अजम्, अनन्तम्, सत्यम् आत्मानम्, नमामि, यस्य शक्त्या सृष्टिस्थितिलयाः क्रियन्ते, यस्य स्तवनम् अपि ब्रह्मेन्द्रेश्वरादिभिः दुरवगमम्—हे अच्युत। नित्यं परमं देवेषु नमोऽस्तु, यस्य स्वशक्तिः नव्यसञ्चिता स्थावरजङ्गमं जगत् आत्मनि स्थापयति, यस्य धामं केवलं भाग्यवन्तः अनुभवन्ति। व्यासपुत्रं नमामि, यस्य मनः स्वानन्दे लीनम्, सर्ववर्जितम्, अजेयभगवत्क्रीडया आकर्षितम्, यस्य करुणया एषः पुराणदीपः प्रकाशितः, सर्वपापनाशकः। एवं श्रीसूतः कथयति—विदुरः, तीर्थयात्रायां मैत्रेयात् आत्ममार्गं श्रुत्वा, तया ज्ञानकामना पूर्णया, हस्तिनापुरं प्रत्यागच्छत्। यदा विदुरः कौशारवमुनिं प्रश्नैः पृच्छति, तदा गोविन्दे एकनिष्ठां भक्तिं प्राप्तवान्; ततः प्रश्नान् विरमत्। स्वबन्धुं प्रत्यागतं दृष्ट्वा, धर्मपुत्रः भ्रातृभिः सह, धृतराष्ट्रः, युयुत्सुः, सूतः, कृपः, पृथा च, गान्धारी, द्रौपदी, हे ब्राह्मन्, सुभद्रा, उत्तरा, कृपी, पाण्डुपत्न्यः अन्याः च, पुत्रैः स्त्रीबन्धुभिः सह, सर्वे हर्षेण उत्थाय, जीवनं इव देहे पुनः प्राप्तं मन्वानाः, यथायोग्यं उपसृत्य, आलिङ्गनं प्रणामं च कृत्वा, विदुरं अभ्यर्चितवन्तः। वियोगवर्षात् प्रेमाश्रुभिः सन्तप्ताः, राजा तं आसनं दत्त्वा सत्कारं कृतवान्। यदा विदुरः भोजनं कृत्वा, विश्रान्तः, सुखासीनः, तदा राजा विनयेन प्रणम्य, सर्वे शृण्वन्तः, तं उवाच।