युधिष्ठिरस्य मनोऽभिप्रायमावेद्य, तस्य भ्रातरः, अच्युतेन प्रेरिताः, उत्तरदिग्भ्यः बहुधनं समानीय, तस्य यज्ञाय सर्वसम्पदः उपनिन्युः। एवं समाहितसाधनः धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः, हरिम् अत्यन्तभयसंयुक्तया भक्त्या सम्पूज्य, त्रयः अश्वमेधयज्ञान् अकारयत्। तत्र यदा ब्राह्मणैः सम्यक् अभिषिक्तः राजा, तदा तस्य आमन्त्रणात् भगवान् श्रीकृष्णः, मित्रवात्सल्येन, कतिपयमासान् तत्रैव स्थितवान्। अनुज्ञातः तु राज्ञा, कृष्णः स्वबन्धुभिः सह, अर्जुनयदुभिः सहितः, द्वारकां प्रति प्रस्थितः, हे ब्रह्मन्। एतत् च बाल्यकृत्यम् हरिणः, भक्तपरित्राणरूपं, व्रजबालकैः तेषां यौवनकाले दृष्ट्वा, विस्मयपूर्वकं कीर्तितम्। न हि एषः आश्चर्यः, यः परमकर्ता, लीलया मानुषं रूपं धारयति; अघोऽपि, यस्य संस्पर्शेन सर्वपापैः विमुक्तः, दुर्बुद्धीनामपि दुर्लभं आत्मसम्यम् अवाप। यः अपि केवलं एकवारं भगवत्स्वरूपं मनसि स्थापयति, सः परां भक्तिमार्गं प्राप्नोति; किं पुनर्, यो माया-मोहवर्जितः नित्यात्मानन्दं अनुभवति? एवं सुतः उवाच—एवं, द्विजश्रेष्ठाः, युधिष्ठिरः, श्रीकृष्णस्य अद्भुतकृत्यानि श्रुत्वा, पुनः शुकं पप्रच्छ, तस्य हृदि तद्भगवद्गाथासु समाहिते। राजा उवाच—हे ब्रह्मन्, कथं तद् बाल्यकृत्यं हरिणः, यौवनस्थैः बालकैः गीतं, यदा तदन्यकाले जातम्? महायोगिन्, महाभाग, एतद् अद्भुतं महदाश्चर्यं मे कथय; नूनं एषा केवलं हरिमायैव, अन्यत् नास्ति कारणम्। वयं लोके भाग्यवन्तः, हे गुरो, यद्यपि केवलं नामतः क्षत्रियाः, यः त्वत्तः नित्यं कृष्णकथामृतपानं कुर्मः। एवं पृष्टः, सुतः उवाच—बदरिकाश्रयस्य सुतः, अनन्तहृदयसमाहितेन्द्रियः, स्मृतिमावाप, बहुश्रमात् बहिर्दृष्टिं पुनः संहृत्य, शनैः भगवद्भक्तश्रेष्ठं युधिष्ठिरं प्रत्युवाच। द्विजश्रेष्ठ, यथात्वया पृष्टं, तथाहं भगवत्स्वलीलावतारकृत्यानि सम्यक् आख्यातवान्। पतितः, स्खलितः, क्लिष्टः, छिन्नः, अकिञ्चनः वा, यः कश्चित् उच्चैः 'हरये नमः' इति उच्चारयति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। यस्य अनन्तस्य भगवतः श्रवणेन प्रकटिता शक्तिः, तस्य कीर्तनेन सः जनानां हृदयमाविश्य, दुःखं सम्यक् शमयति, यथा सूर्यः प्रचण्डवायुः च तमः मेघान् च नाशयतः। ये वचनानि, ये मिथ्यागाथाः, ये भगवतोऽतीतान्न कथयन्ति, ताः न वक्तव्याः; केवलं तद् सत्यम्, तद् शुभम्, तद् पुण्यम्, यत् भगवद्गुणोत्कर्षं जनयति। केवलं तद् रमणीयम्, मनोहरम्, नित्यनूतनम्; केवलं तदेव मनसः महोत्सवः; केवलं तदेव जनानां दुःखसागरं शोषयति, यदा भगवतः पुण्यश्लोकस्य कीर्तिः गायते। यद्वाक्, यद्वा कवितया भूषितम्, यदि न हरिगुणकीर्तिं वहति, तत् काकस्य स्नानतीर्थवत्, न हंसैः सेव्यमानम्; यत्र अच्युतः तत्र एव विशुद्धभक्ता भवन्ति। या तु वाणी, छन्दोभिः दूषिता अपि, यदि अनन्तभगवन्नामयशः समन्विता, सा पापानि विमुञ्चति; साधवः तां शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। निःस्पृहं कर्म, हे अच्युत, तथा विशुद्धं ज्ञानम् अपि, यदि त्वयि भक्तिरहितम्, न शोभते; तर्हि कर्मणां श्रेष्ठतमानामपि, यदि भगवति न अर्पितम्, स्थायि शुभं न स्यात्। यः यशः श्रीधरपादयोः, श्रवणकीर्तनभक्त्या, अविच्छिन्नस्मृतिं जनयति, स एव कर्मणां, वर्णाश्रमधर्माणां, तपसः, स्वाध्यायस्य च, परमं फलम्। कृष्णपादस्मरणं सर्वमङ्गलनाशनं, कल्याणकरं, चित्तशुद्धिदं, परमात्मभक्तिप्रदं, साक्षात्कारेण सह ज्ञानवैराग्यप्रदं च। द्विजश्रेष्ठाः, यूयं खलु महाभाग्यवन्तः, यः नित्यं नारायणं, देवदेवं, ईश्वरं, सर्वात्मानं, हृदि कृत्स्नेन भावेन उपासध्वे। अहं च, महर्षेः श्रीशुकस्य वदनात्, यः सत्यं ब्रह्म श्रोतः, परिक्षितः उपवासस्थिते, महर्षिगणानां सन्निधौ, पूर्वं श्रुतं आत्मतत्त्वं पुनः स्मृतवान्। हे ब्राह्मणाः, एवं भगवतः महापुरुषस्य महात्मनः, यशः कर्माणि च, सर्वदुःखनाशकानि, आख्यातानि। यः श्रद्धया, एकचित्तेन, प्रतिदिनं पठति, वा मन्यते, सः शुद्धिं लभते। द्वादश्यां वा एकादश्यां च श्रवणेन, दीर्घायुष्यमवाप्नोति; यः संयम्य, उपोष्य, पठति, सः पापात् विमुच्यते। यः संयतः, उपोष्य, पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा, एतत्सङ्ग्रहं पठति, सः भयात् विमुच्यते। यस्य यशः श्रवणकीर्तनात्, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, इच्छितं फलम् ददाति, तं गायन्ति वा शृण्वन्ति। द्विजः, यः ऋग्यजुःसामवेदान् पठति, मधुघृतक्षीरप्रवाहफलानि प्राप्नोति। भक्तः द्विजः, यः एतत्पुराणसङ्ग्रहमधीयीत, सः भगवता प्रतिपादितं परमं धाम प्राप्नोति। पठनात् ब्राह्मणः ज्ञानं, क्षत्रियः समुद्रपतित्वं, वैश्यः धनाधिपत्यं, शूद्रः च पापशुद्धिं लभते। अन्यत्र हि, भगवान् हरिः, कलिकलेशपुञ्जदाहकः, न नित्यं गीतः; अत्र तु, सर्वरूपधारी भगवाञ्छ्लोकशः सम्यक् कीर्त्यते। अजाय, अनन्ताय, सत्यमात्मने, यस्य शक्त्या सृष्टिस्थितिलयाः भवन्ति, यस्य स्तुतिः ब्रह्मेन्द्रशिवादिभिरपि दुष्प्राप्या, अच्युताय, नमः। नित्याय, देवातिदेवाय, स्वशक्त्या नूतनसञ्चितेन स्थावरजङ्गमसृष्टिस्थानाय, यस्य धाम केवलं भाग्यवद्भिः लभ्यते, तस्मै नमः। व्याससुताय, आत्मानन्दनिष्ठाय, सर्वान्यविषयवर्जिताय, अजयमानभगवद्विलासाकर्षितचित्ताय, करुणया एतत्पुराणं सत्यप्रदीपं सर्वपापनाशनं प्रकाशितवते, नमः। एवं सुतः उवाच—विदुरः, यः तीर्थयात्रायां मैत्रेयात् आत्ममार्गं शृत्वा, तया तृप्तज्ञानः, हस्तिनापुरं पुनरागच्छत्। यावत् सः कौषारवमृषिं पृच्छन् आसीत्, तावत् गोविन्दे एकनिष्ठां भक्तिं प्राप्य, तदनन्तरं प्रश्नान् अवसृजत्। तस्य स्वजनस्य आगमनं दृष्ट्वा, धर्मपुत्रः भ्रातृभिः सह, धृतराष्ट्रः, युयुत्सुः, सूतः, कृपः, पृथा च, गान्धारी, द्रौपदी, हे ब्रह्मन्, सुभद्रा, उत्तराऽपि, कृपी च, पाण्डुपत्न्यः अन्याश्च, पुत्रैः स्त्रीबन्धुभिः सह, विदुरस्य आगमनं हर्षेण सस्मारुः।