राज्ञः परिक्षितः विषये वत्स, तक्षकः ऋषिपुत्रेण प्रेषितः, तस्य मृत्युसंवादं श्रुत्वा, स सर्वासु सङ्गपाशेषु विरक्तः, सदा हरिधाम प्राप्नोति। आत्मस्वरूपस्य तत्त्वज्ञानाय स व्यासपुत्रस्य मुखात् शृणोति, गङ्गातटे देहमुत्सृज्य, हे राजन्, निर्भयः साक्षात् परमगतिं गच्छति। एवं विद्वद्भिः ब्राह्मणैः सम्यक् उपदिष्टः स राजा, पूजिताः ते ब्राह्मणाः स्वगृहाणि प्रतिनिवृत्ताः। स हि लोके परिक्षित् इति प्रसिद्धः, पूर्वदृष्टानुस्मरणेन इह लोके नरान् परीक्षते इति। स राजपुत्रः पितुना प्रतिदिनं दारुविशेषैः यथा पूष्यमाणः, शशिना इव शीघ्रं ववृद्ध। स राजा स्वबन्धुषु कृतदोषस्य प्रायश्चित्ताय, अश्वमेधयागं कर्तुम् इच्छन्, वित्तलाभात् अन्यान् उपायान् चिन्तयामास, न तु करदण्डादीन्। तस्य चिन्तां विज्ञाय, अच्युतप्रेरिताः भ्रातरः उत्तरदिशतः बहु वित्तं आनयन्। एवं सञ्चितवित्तेन धर्मसूनुः युधिष्ठिरः, महाभयसंयुक्तेन भक्त्या हरिं सम्यक् पूजयन्, त्रयः अश्वमेधयज्ञान् अकारयत्। राज्ञा आमन्त्रितः श्रीभगवान्, ब्राह्मणैः अभिषिक्तं राजा कृत्वा, स्वमित्राणां प्रति स्नेहात् कतिपयान् मासान् तत्रावसत्। ततः, राज्ञा अनुमोदितः, कृष्णः स्वबान्धवैः सह, अर्जुनयादुभिः सहितः, द्वारकाम् प्रतस्थे, हे ब्राह्मन्। एषः हर्याः बाल्यलीलाविशेषः, भक्तपरित्राणं, व्रजबालकैः तेषां यौवने दृष्टः, विस्मयेन च कीर्तितः। न हि एषु आश्चर्यं, परमकर्तुः, मनुष्यरूपधारिणः लीलायाः, यः अघोऽपि तेन स्पर्शमात्रेण पापात् विमुक्तः, आत्मसम्यग्गतिं प्राप्तवान्, यत् दुर्जनानां दुर्लभम्। एकदा एव भगवत्स्वरूपं हृदि स्थापयन्, परमां भक्तिमार्गं प्राप्तवान्; तर्हि किमु सः, यः मोहविनिर्मुक्तः, नित्यं आत्मानन्दं अनुभवति? सूतः उवाच—एवं, द्विजश्रेष्ठाः, युधिष्ठिरः श्रीकृष्णस्य अद्भुतकर्माणि श्रुत्वा, पुनः शुकदेवं पप्रच्छ, तस्य हृदयं तदध्वर्याणि कथासु प्रविष्टम्। राजा उवाच—हे ब्रह्मन्, किमिदं, यत् हरिणा बाल्ये कृतं कर्म, यौवने व्रजबालकैः गीतं, यदानीं तत्तदा नासीत्? महायोगिन्, भगवन्, एतदुत्तमाश्चर्यं ब्रूहि, नूनं एष हरिमायायाः कार्यं, अन्यथा न स्यात्। वयं लोके भाग्यवन्तः, गुरो, केवलं नामतः क्षत्रियाः, यत् त्वत्तः नित्यं कृष्णकथामृतं पिबामः। श्रीसूतः उवाच—एवं पृष्टः, बदरायणसुतः, अनन्तहृदयावस्थितेन्द्रियः, स्मृतिसंयमेन बहिःदृष्टिं पुनः प्राप्तवान्, शनैः स भक्तश्रेष्ठं प्रत्युवाच। शुकदेव उवाच—द्विजश्रेष्ठ, यथात्वया पृष्टं, तथा अहं भगवतः लीलावतारकर्माणि सम्यक् आख्यातवान्। पतितः, स्खलितः, क्लिष्टः, छिन्नः, वा निरुपायः यः केनापि ‘नमो हरये’ इति उच्चैः उच्चारयति, स सर्वपापैः विमुच्यते। भगवतः अनन्तस्य श्रवणेन प्रतिपाद्यमानशक्तेः, यः यशः कीर्त्यते, स जनानां हृदयं प्रविश्य, दुःखान्यखिलान् सम्यक् शमयति, यथा सूर्यः वायुः च तमः मेघांश्च। यद्वाक्यं, यदाख्यानं, यत्र परमात्मा न कीर्त्यते, तन्न श्राव्यम्; केवलं तदेव सत्यं, तदेव शिवं, तदेव पुण्यम्, यत्र भगवतो गुणा उद्गीयन्ते। तदेव रमणीयं, मनोहरं, नित्यनूतनं, तदेव महोत्सवः मनसः, तदेव दुःखसागरं शोषयति, यत्र भगवत्कीरितिः गायते। यद्वाक्यं, काव्यं वा, यदि हर्याः यशः न वदति, तद् वायसतीर्थमिव, हंसैः न सेव्यम्; यत्र अच्युतः, तत्र एव साधवः। यद्वाक्यरचनां, छन्दसि दोषोऽपि यदि, भगवद्गुणनामयुक्ता, सा पापं शमयति; तां सत्पुरुषाः शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अच्युत, निःकामकर्मापि, शुद्धज्ञानमपि, त्वद्भक्तिरहितं न शोभते; तर्हि अन्यत् कर्मापि, भगवति अर्पितं न चेत्, किम् फलप्रदं? यत् कर्म, यद् यशः, यद् तपः, यद् अध्ययनं, जात्याश्रमधर्मैः, यद् प्रसिद्ध्यै वा, तद् केवलं परमं, यत् श्रवणकीर्तनाभ्यां श्रीधरपादस्मरणं अखण्डं जनयति। कृष्णपादस्मरणं सर्वमङ्गलं नाशयति, शुभं प्रददाति, चित्तं विशुद्ध्यति, परमभक्तिं विदधाति, साक्षात्कारयुक्तं ज्ञानं वैराग्यं च ददाति। द्विजश्रेष्ठाः, यूयं भाग्यवन्तः, यः नित्यं नारायणं, देवादिदेवेश्वरं, सर्वात्मानं, हृदये स्थिरं पूजयथ। अहं अपि, पूर्वं महर्षेः मुखात्, आत्मतत्त्वं श्रोतुं स्मृतः, यदा परिक्षित् राजा उपवासव्रतं आचरन्, महर्षिभिः परिवृतः। ब्राह्मणाः, एवं अहं भगवतो महात्मनः कर्माणि कीर्तिमन्ति आख्यातवान्, यः सर्वदुःखनाशकः। यः अनन्यचेताः श्रद्धया, प्रतिदिनं वा क्षणमात्रं वा पठति, शृणोति वा, स शुद्ध्यति। द्वादशीषु एकादशीषु वा श्रवणेन दीर्घायुः भवति; संयम्य उपोष्य वा पठन्, पापात् मुक्तः भवति। संयम्य उपोष्य वा पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा पठन्, सः भयात् मुक्तः भवति। यस्य यशः श्रवणकीर्तनात्, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, इच्छितं फलं ददाति गायकाय श्रोतृभ्यश्च। द्विजः, यः ऋग्यजुःसामाध्ययनं करोति, स मधुघृतदुग्धस्रोतःफलं लभते। भक्त्या द्विजः, यः पुराणसङ्ग्रहम् अधीयीत, स भगवान्निर्दिष्टां परमां गतिं प्राप्नोति। पठनात् ब्राह्मणः ज्ञानं प्राप्नोति, क्षत्रियः समुद्रपार्यायाम् ऐश्वर्यम्, वैश्यः धनाधिपत्यं, शूद्रः पापात् शुद्धिं लभते। अन्यत्र, हरिः, सर्वेश्वरः, कलिकल्पमलदाहकः, न नित्यं कीर्त्यते; अत्र तु, विश्वरूपधारी भगवान्, इतिहासकथायां पदपदं विस्तार्यते। अहं अजाय, अनन्ताय, सत्यात्मने, यस्य शक्त्या सृष्टिस्थितिसंहाराः क्रियन्ते, यस्य स्तुतिः देवेन्द्रादिभिः अपि दुर्लभा, तस्मै अच्युताय नमः।