राजर्षीणां प्रजापकः स धर्मपालनाय पृथिव्यां कलिं निगृह्य दुष्टानां दण्डकर्ता भविष्यति। तक्षकस्य मुखात् मृत्युसंवादं मुनिपुत्रेण प्रेषितं श्रुत्वा, स सर्वासां संगतिनां त्यागं कृत्वा हरिधाम परमं प्राप्स्यति। आत्मतत्त्वस्य तत्त्वज्ञानकामः स व्यासपुत्रात् श्रुत्वा, गङ्गातटे शरीरं परित्यज्य, निर्भयः साक्षात् परमपदं यास्यति। एवं विद्वद्भिः ब्राह्मणैः नृपायोपदिष्टे, तैः पूजितैः स्वगृहाणि प्रतिपन्नानि। सः संसारविख्यातः परिक्षित् इति ख्यातिं लभते, यः पूर्वदृष्टं चिन्तयन् अस्मिन्लोके नरान् परीक्षिष्यति। स राजपुत्रः सोमवृद्धिवत् शीघ्रं ववृद्धे, पितृणा प्रतिदिनं समिध्भिः पोष्यमान इव। भ्रातृघातदोषशान्तये अश्वमेधयज्ञकामः राजा, वित्तमवाप्य, दण्डकरादित्युक्तं वित्तं विहायान्यं मार्गं चिन्तयामास। तस्य चेष्टितं विज्ञाय, अच्युतप्रेरिताः भ्रातरः, उत्तरदिक्कतः विपुलं धनं आनयन्। एवं संगृहीतेन वित्तेन धर्मसूनुः युधिष्ठिरः, त्रीनश्वमेधयज्ञान् कृतवान्, हरिं भक्त्या भयसंयुतया पूजयन्। तेन नृपतेराह्वयेन, भगवतः, ब्राह्मणैः सम्यक् अभिषिक्तं नृपतिं कृत्वा, स्वमित्राणां प्रति स्नेहान्न किञ्चित् मासान् तत्र स्थितवान्। ततः नृपतेः अनुमतिः लब्ध्वा, कृष्णः स्वबन्धुभिः सह, अर्जुनयदुभिः सहितः द्वारकां प्रति प्रस्थितवान्। एष भगवतः बाल्यलीला, भक्तत्राणं, या व्रजकुमारकैः बाल्ये दृष्टा, तैः कौमार्ये विस्मयेन कीर्तिता। न हि आश्चर्यं परमकर्मणः पुरुषरूपधारिणः भगवतः, यस्य स्पर्शमात्रेणाघोऽपि समत्वं आत्मन्यवाप्तवान्, यद् दुर्लभं पापिनां। यः केवलं एकवारं भगवत्स्वरूपं चित्ते स्थापयति, स परमां भक्तिं लभते; किं पुनः सः, यो मोहशून्यः नित्यं आत्मानन्दं अनुभवति। एवं सूतः उवाच—हे द्विजश्रेष्ठाः, युधिष्ठिरः श्रीकृष्णस्य अद्भुतकर्माणि श्रुत्वा, पुनः शुकं पप्रच्छ, तस्य चित्तं तस्मिन् पावने आख्याने लीनम्। राजा उवाच—हे ब्रह्मन्, कथं बाल्ये कृतं हरिणा कर्म कौमार्ये कुमारकैः गीतं, यदा तद्द्वितीयकाले जातम्? हे महायोगिन्, हे गुरो, एष परमाश्चर्यं कथय, नूनं एष हरिमायायाः कार्यं, अन्यथा न हि सम्भवति। वयं लोके भाग्यवन्तः, केवलं नामतः क्षत्रियाः, यस्मात् त्वत्तः श्रीकृष्णकथामृतं सततं पिबामः। श्रीसूतोऽवदत्—एवं पृष्टे, बदरायणसुतः, अनन्तहृदि इन्द्रियाणि निवेश्य, स्मृतिं प्राप्य, बहु प्रयत्नेन बहिःदृष्टिं पुनः प्राप्य, भक्तश्रेष्ठं युधिष्ठिरं शनैः प्रत्युवाच। स उवाच—यथात्वया पृष्टं तत्र, भगवत्स्वरूपलीलाकथाः सम्यक् आख्याताः। पतितः, भ्रमन्, क्लिष्टः, छिन्नः, वा विपन्नः, यः हरये नम इति उच्चारयति, स सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्। यदा अनन्तस्य भगवतः श्रवणेन महिम्नि प्रकाशते, स जनानां हृदयं प्रविश्य सम्पूर्णं दुःखं शमयति, यथा सूर्यः पवनश्च तमः मेघांश्च नाशयतः। याः कथाः परं पुरुषं न गृणन्ति, ताः शून्याः, अनृताः; केवलं तद् सत्यम्, तद् शुभं, तद् पुण्यम्, यत् भगवद्गुणोदयं करोति। केवलं तद् मनोहारी, रमणीयं, नित्यनूतनं, नित्योत्सवमनोहरं, केवलं तद् दुःखसागरं शोषयति, यदा भगवतः पुण्यकीर्तिः गीत्यते। या वाक्, अलङ्कृता अपि, यदि हरिकथां न गृणाति, सा काकतीर्थवत्, न हंसैः सेविता; यत्र अच्युतः, तत्र एव शुद्धभक्ताः। या अपि छन्दोभिः दोषयुक्ता वाक्, यदि अनन्तस्य नामगुणयुता, सा पापं क्षालयति; साधवः तां शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अच्युत, निष्कामकर्मापि, शुद्धज्ञानमपि, त्वद्भक्तिविहीनम् न शोभते; किमुत उत्तमकर्मणि अपि, यदि भगवति न समर्पितम्? यत् कीर्तिः, श्रवणं, पूजनं, स्मरणं, भगवत्पादकमलयोः, तदेव कर्मणां, वर्णाश्रमधर्माणां, तपसः, स्वाध्यायस्य च परमं फलम्। कृष्णपादस्मरणं सर्वमङ्गलनाशनं, शुभदं, मनःशुद्धिकरं, अन्तर्यामिणि परमभक्तिप्रदं, ज्ञाने वैराग्ययुक्ते च ददाति। यूयं द्विजश्रेष्ठाः, धन्यतमाः, ये नारायणं, देवदेवं, ईश्वरं, सर्वात्मानं, हृदि सम्यक् स्थाप्य, सततम् उपासध्वे। अहं च अपि, पूर्वं परिक्षिदुपवासनकाले, महर्षिसंनिधौ, परमर्षेः मुखात् आत्मतत्त्वं श्रुत्वा, पुनः स्मृतिं प्राप्तवान्। एवं, हे ब्राह्मणाः, भगवतः महापुरुषस्य, महात्मनः, महत्कर्मणः, चरितानि आख्यातानि, यः सर्वदुःखनाशकः। यः निश्चलमनाः श्रद्धया वा शृणोति, पठति वा, स नित्यं शुद्धिं प्राप्नोति। द्वादश्यां वा एकादश्यां वा शृणोति, स दीर्घायुः भवति; संयम्य, उपोष्य वा पठति, स पापात् विमुच्यते। संयम्य, उपोष्य, पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा पठन्, स निर्भयः भवति। यस्य कीर्तनेन, श्रवणेन देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, इच्छितं फलम् ददाति तेषां गायतां, शृण्वतां च। द्विजः यः ऋग्यजुःसामवेदाध्यायनं करोति, स मधुघृतदुग्धधाराफलानि लभते। यः भक्त्या पुराणसंग्रहम् पठति, स भगवता निर्दिष्टं परमं पदं प्राप्नोति। ब्राह्मणः अध्ययनात् प्राज्ञत्वं, क्षत्रियः समुद्रपर्यन्तराज्यं, वैश्यः धनाधिपत्यं, शूद्रः पापविमुक्तिं प्राप्नोति। अन्यत्र हि, हरिः, सर्वेश्वरः, कलिमलपुञ्जनाशनः, न सततम् कीर्त्यते; अत्र तु, सर्वरूपधारी भगवान्, श्लोकशः, एतेषु आख्यानेषु, सम्यक् कीर्त्यते।