स एव राज्ञः पितामहसमो निष्पक्षभावेन, शिववत् सौशील्यपरायणः, सर्वभूतानां शरण्यः लक्ष्म्याः पतिवत् भगवानिव स्थितः। स कृष्णभक्तः, सर्वसद्गुणसम्पन्नः महात्मा, दानशील्ये रन्तिदेवसमः, धर्मनिष्ठायां ययातिसमः। धैर्ये बलिप्रमाणः, कृष्णे भक्तौ प्रह्लादवत्, अश्वमेधयज्ञान् करिष्यति, वृद्धजनान् च सेविष्यते। स एव राजर्षीणां प्रजापिता भविष्यति, पथात् भ्रष्टानां दण्डकर्ता च, धर्मस्य स्थैर्यार्थं कलिं भूमौ निग्रहीष्यति। तक्षकस्य मुखेन मृत्युसमयम् उपलभ्य, यः ऋषिपुत्रेण प्रेषितः, सर्वसङ्गं परित्यज्य हरौ लयं यास्यति। आत्मतत्त्वज्ञानकाङ्क्षया, व्याससुतात् श्रुत्वा, गङ्गातटे देहम् उत्सृज्य, निर्भयः साक्षात् परमपदं गमिष्यति। एवं विद्वद्भिः ब्राह्मणैः राजानं उपदिश्य, सन्मानिताः स्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। स च लोके परिक्षित् इति प्रसिद्धः, पूर्वदृष्टं चिन्तयन्, इह पुरुषान् परीक्षिष्यति। स कुमारः पितरि प्रतिदिनं दर्भैः पूष्यमाण इव शशिनः कलानिव वृद्धिं प्राप्नोति। स्वबन्धुहेयकारणात् अश्वमेधयज्ञं कर्तुम् इच्छन्, राजा, वित्तं लब्ध्वा, करदण्डाद् अन्यं मार्गं विचिन्तयामास। तद् बुद्ध्वा, भ्रातरः, अच्युतप्रेरिताः, उत्तरदिग्भ्यः बहुधनं उपानयन्। तेन सम्पादितेन वित्तेन धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः त्रीनश्वमेधयज्ञान् निर्वर्त्य, हरिं भीतिभक्त्या समर्चयत्। तदा राज्ञा आहूय, भगवान् ब्राह्मणैः राजानं अभिषिच्य, स्वमित्रेषु स्नेहात् कतिपयमासान् तत्रावसत्। अनुज्ञातः तेन राज्ञा, कृष्णः स्वबन्धुभिः सह द्वारकां प्रति प्रस्थितः, अर्जुनयदुभिः सहितः। बाल्यकाले हरिणः कृत्यं, भक्तपरित्राणं, व्रजकुमारकैः कौतुकपूर्वकं दृष्ट्वा, ते युवावस्थायाम् अपि तद् अद्भुतं विवदन्ति स्म। नात्राश्चर्यं, यः परमेश्वरः लीलया मानुषरूपं धारयति; अघोऽपि तस्य स्पर्शेन पापान्निर्मुक्तः, आत्मसम्यग्गतिं प्राप। एकवारं यस्य हृदि भगवदाकृतिं स्थापयित्वा, स एव परमां भक्तिमार्गं प्राप, किं पुनः सदा विमुक्तमोहः आत्मानन्दं अनुभवन्? सुत उवाच—एवं, द्विजश्रेष्ठाः, युधिष्ठिरः कृष्णचरितं श्रुत्वा, पुनः सूतं पप्रच्छ, तन्मनाः पुण्यकथायाम्। राजा उवाच—हे ब्रह्मन्, बाल्यकाले कृतं हरिणः कर्म, यौवनस्थैः कुमारकैः गीयते कथम्, यदा तद्दिनं भिन्नम्? महायोगिन्, भगवन्, एषा परमाश्चर्या मे कथ्यताम्; नूनं एषा हरिमायया नान्यथा। वयं लोके भाग्यवन्तः, यद्यपि केवलं नामतः क्षत्रियाः, युष्मद्भिः सततं कृष्णकथामृतं पिबामः। श्रीसूत उवाच—एवं पृष्टः बदरायणिपुत्रः, अनन्तहृदयावस्थितेन्द्रियः, स्मरणं लब्ध्वा, बहिर् दृष्टिं समालोक्य शनैः भागवतश्रेष्ठं प्रत्युवाच। द्विजश्रेष्ठाः, यथापृष्टं त्वया, भगवानः लीलावतारकृत्यानि सम्यक् आख्यातानि। पतितः, भ्रमन्, क्लिष्टः, छिन्नः, दीनः वा, यः हरये नम इति उच्चारयति, स सर्वपापैः विमुच्यते। यत्राखिलशक्तिमान् भगवान् श्रवणेन पूज्यते, स हृदि प्रविश्य, जनानां दुःखं सम्यक् शमयति, सूर्यवायुवत् तमःसङ्घं नाशयन्। यद्वाक्यं परं तत्त्वं न वदति, तद् शून्यं मिथ्याकथनं; केवलं तदेव सत्यम्, तदेव शुभं, तदेव पुण्यम्, यत्र भगवद्गुणाः प्रकाशन्ते। तदेव प्रियं, रम्यं, नित्यनूतनं, तदेव चित्तोत्सवम्, तदेव दुःखसागरं शोषयति, यत्र भगवत्कथाः गायन्ति। या वाणी, अलङ्कृतापि, यदि हरिकीर्तिं न वदति, सा काकतीर्थवत्, हंसैः न सेविता; यत्र अच्युतः, तत्रैव सत्तमाः साधवः। या वाक्, छन्दोभङ्गेऽपि, अनन्तस्य नामगुणान्विता, सा पापं नाशयति; साधवः तां शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अच्युत, निष्कामकर्मापि, शुद्धज्ञानमपि, यदि त्वयि भक्ति नास्ति, न शोभते; तर्हि अन्यानि कर्माणि, यद्यपि श्रेष्ठानि, यदि भगवति न समर्पितानि, तानि नित्यशुभदात्वं न यान्ति। यद् यशः, श्रीधरचरणस्मरणं, श्रवणकीर्तनपूर्वकं यः श्रद्धया करोति, स एव कर्मणां, वर्णाश्रमधर्माणां, तपसः, स्वाध्यायस्य च, परमं फलम्। कृष्णचरणस्मरणात् सर्वमङ्गलं विनश्यति, शुभं लभ्यते, चित्तशुद्धिः, परमभक्तिः, ज्ञानं च विरक्तिसहितं सम्पद्यते। द्विजश्रेष्ठाः, यूयं भाग्यवन्तः, यः नारायणं, देवदेवं, ईश्वरं, सर्वात्मानं, हृदि स्थिरं स्थाप्य, नित्यं पूजयथ। अहम् अपि, पूर्वं परमर्षेः मुखात्, पारिक्षिते राज्ञि उपवासस्थिते, महर्षिसङ्घस्य सन्निधौ, आत्मतत्त्वं श्रुत्वा, इदानीं स्मृतः। एवं, द्विजाः, अहं भगवानः महात्मनः कर्माणि आख्यातवान्, यस्य महिमा सर्वदुःखनाशिनी। यः श्रद्धया, एकचित्तः, प्रतिदिनं पठति वा शृणोति, स पवित्रो भवति। द्वादश्यां वा एकादश्यां वा शृण्वन्, दीर्घायुः भवति; संयम्य, उपोष्य वा पठन्, पापात् मुक्तः स्यात्। यः संयम्य, उपोष्य, पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा पठति, स सर्वभयं त्यजति। यस्य स्तुत्या, श्रवणेन, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, इच्छितं फलम् ददति गायमानाय वा शृण्वते। द्विजः, यः ऋग्यजुःसामवेदाध्यायी, स मधुघृतक्षीरवद् फलं प्राप्नोति। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, भागवतधर्मस्य महिमानं, श्रीकृष्णकथायाः पुण्यं, पारिक्षित् राज्ञः चरितं, हरिपादस्मरणस्य महत्त्वं, तथा भगवत्कथाश्रवणस्य फलम्, सूतः सम्यक् आख्यातवान्।