सः सिंहानां मध्ये सिंहवत् वीर्यवान्, हिमालयवत् दृढः, पृथिव्याः समः क्षमायुक्तः, मातापितृभ्यां समः सहिष्णुः च अभवत्। तस्य पितामहस्य न्यायप्रियत्वं समं, शिवस्य प्रसादवत् सौम्यता, सर्वभूतानां शरणं, भगवतः लक्ष्म्याः शरणवत् अभवत्। सः कृष्णे भक्तिमान्, सर्वगुणसम्पन्नः, रन्तिदेवस्य दानशीलत्वं समं, ययातेर् धर्मनिष्ठा च तस्मिन् आसीत्। स्थैर्ये बलेः समः, कृष्णभक्तौ प्रह्लादस्य तुल्यः, अश्वमेधयज्ञं करिष्यति, वृद्धान् च सेविष्यति। सः राजर्षीणां प्रजापिता, धर्मात् विच्युतानां दण्डकर्ता, धर्मार्थं कलिं पृथिव्यां निग्रहीष्यति। तक्षकस्य आगमनं, ऋषिपुत्रेण प्रेषितं, मृत्युसमाचारं श्रुत्वा, सः सर्वसङ्गं त्यक्त्वा, हरिं प्राप्तवान्। आत्मनः तत्त्वं ज्ञातुम् इच्छन्, व्यासपुत्रात् श्रवणं कृत्वा, गङ्गायाः तटे शरीरं त्यक्त्वा, निर्भयः हरिधामं गच्छति। एवं राज्ञः उपदेशं कृत्वा, सर्वे ब्राह्मणाः सम्मानिताः स्वगृहं प्रत्यगच्छन्। सः लोकप्रसिद्धः परिक्षित् इति, पूर्वं दृष्टं चिन्तयन्, इह लोके जनान् परीक्षिष्यति। तस्य कुमारः पितृणा प्रतिदिनं दारुषः पूष्यमानः, शशिनः वर्धमानस्य इव शीघ्रं अभिवर्धत्। राजा, बान्धवेषु अपराधस्य प्रायश्चित्ताय अश्वमेधयज्ञं कर्तुम् इच्छन्, वित्तं प्राप्त्वा, दण्डकर-शुल्काद्येभ्यः अन्यं उपायं चिन्तितवान्। तस्य मनोऽभिप्रायं ज्ञात्वा, भ्रातरः अच्युतप्रेरिताः, उत्तरदिशतः बहु वित्तं आनिन्युः। एवं संगृहीतेषु साधनेषु, धर्मपुत्रः युधिष्ठिरः, त्रयः अश्वमेधयज्ञः कृतवान्, हरिं भय-सम्मानपूर्वकं पूजितवान्। राज्ञा आमन्त्रितः भगवान्, ब्राह्मणैः अभिषिक्तं राजानं कृत्वा, स्नेहात् मित्रेषु कतिपयमासान् तत्र स्थितवान्। अनन्तरं, राज्ञा अनुमत्यां लब्ध्वा, कृष्णः स्वजनैः सह, अर्जुन-यदुभिः सहितः, द्वारकां प्रति प्रस्थितः। हरेः बाल्यकृत्यम्—भक्तस्य उद्धारः—व्रजे बालकैः किशोरावस्थायाम् दृष्टं, तैः विस्मयपूर्वकं कथितम्। तद् अचिन्त्यं नास्ति, परमकर्तुः, यः मानवाकृतिं स्वलीलायै धारयति; अघः अपि, यस्य स्पर्शेन पापं धूतं, आत्मसमत्वं प्राप्तवान्, यत् दुष्टानां दुर्लभम्। यः केवलं एकवारं भगवतो रूपं मनसि स्थापितवान्, सः परमपथं भक्त्या प्राप्तवान्; तर्हि यः निरमोहम्, नित्यात्मानन्दं अनुभवति, तस्य का कथा? सूतः उवाच—एवं, द्विजश्रेष्ठ, युधिष्ठिरः कृष्णस्य अद्भुतकृत्यानि श्रुत्वा, पुनः शुकं पप्रच्छ, तस्य मनः तद् दिव्यकथायां निमग्नम्। राजा उवाच—हे ब्रह्मन्, यद् हरिणा बाल्ये कृतं, तत् किशोराः युवावस्थायां कथयन्ति, कथं सति भिन्नकाले? महायोगिन्, गुरो, एतत् परमाद्भुतं कथय; नूनं हरिमायायाः कार्यं, अन्यः नास्ति हेतुः। स्मर्यते, गुरो, विश्वेऽस्माकं सौभाग्यं, यद्यपि केवलं नामतः क्षत्रियाः वयम्, यतो वयं तव मुखात् कृष्णकथामृतं सततं पिबामः। श्रीसूतः उवाच—एवं पृष्टः, बदरायणपुत्रः, यस्य इन्द्रियाणि अनन्तहृदय-निमग्नानि, स्मृतिं प्राप्य, बहु प्रयासेन बाह्यदृष्टिं पुनः प्राप्त्वा, शनैः भक्तश्रेष्ठं प्रत्युवाच। द्विजश्रेष्ठ, यथा त्वया पृष्टं, एवं भगवतः लीलावताराः, कृत्यानि सम्पूर्णं वर्णितानि। पतितः, विकलः, दुःखी, छिन्नः, अशक्तः, यः 'हरये नमः' इति उच्चैः शब्दं करोति, सर्वपापात् विमुक्तः भवति। यस्य अनन्तस्य श्रवणेन शक्तिः अनुभूयते, तस्य कीर्तनेन, सः जनानां हृदयं प्रविश्य, सर्वदुःखं पूर्णं शुद्धं करोति, यथा सूर्यः वातः च तमः मेघं च नुदतः। याः कथाः भगवतो गुणान् न कथयन्ति, ताः शून्याः, मिथ्या; केवलं तत् सत्यम्, शुभम्, पुण्यम्, यत् भगवद्गुणोत्कर्षं जनयति। यत् हरिप्रसिद्ध्याः कीर्तनं, तदेव रमणीयं, मनोहरं, नित्यनूतनं; तदेव चित्तस्य महोत्सवः; तदेव दुःखसागरं शोषयति। यत्र हरिकथाः न गीयन्ते, तत्र शब्दः, यद्यपि अलङ्कृतः, तस्य जगत्-शुद्धिकरः यशः नास्ति; तत्र खगानां स्नानस्थानम्, हंसैः न सेवितम्; अच्युतः यत्र, तत्र शुद्धभक्ताः एव। यः शब्दः, यद्यपि छन्दः दोषयुक्तः, भगवतो नामगुणान् धारयति, सः पापं शुद्धयति; साधवः तं शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति। अच्युत, निष्कामकर्म अपि, शुद्धज्ञानं च, यदि तव भक्ति नास्ति, न शोभते; तर्हि, कर्मणां श्रेष्ठत्वं, यद् भगवतः समर्पितं न भवेत्, तस्य कीदृशं फलम्? यत् कर्म, यत् यशः, यत् संपद्, जाति-आश्रमधर्मैः, तपसा, अध्ययनैः वा, तदेव श्रेष्ठं, यद् श्रीधरपादस्मरणं नित्यं जनयति, भगवद्गुणश्रवण-कीर्तन-भक्त्या। कृष्णपादस्मरणं सर्वाप्रशस्तं नाशयति, शुभं ददाति, चित्तं शुद्धयति, अन्तःस्थितभगवत्-भक्तिं प्रापयति, ज्ञानं-वैराग्यं च ददाति। द्विजश्रेष्ठाः, युष्माकं महद् भाग्यं, यतो यूयं नारायणं, देवदेवं, सर्वात्मानं, नित्यं हृदये स्थिरं स्थापयित्वा, पूजयथ। अहं अपि, आत्मतत्त्वं स्मृतवान्, यद् कदाचित् परममुनिनः मुखात् श्रुतवान्, यदा राजा परिक्षित् उपवासनं कृतवान्, महर्षीणां सन्निधौ। ब्राह्मणाः, भगवतः महाकृत्यं, यः सर्वदुःखं नाशयति, तस्य कीर्त्याः कृत्यानि एव मे कथितानि। यः निश्चलचित्तः श्रद्धया, प्रतिदिनं, क्षणमात्रं वा, एतत् पठति वा शृणोति, सः शुद्धिं प्राप्नोति। द्वादशी वा एकादशी श्रवणेन दीर्घायुर्भवति; पठनेन, संयम-उपवासनं कृत्वा, पापविमुक्तः भवति। यः संयम्य उपवासनं कृत्वा, पुष्करे, मथुरा, द्वारकायां वा, एतत् संग्रहं पठति, सः भयात् मुक्तः भवति। यस्य स्तवन-श्रवणेन, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, राजानः, गायन्तः शृण्वन्तः च, इच्छितं फलम् ददाति।