द्वारकायाः गृहेषु प्रत्येकद्वारे दध्ना, धान्यैः, फलैः, इक्षुच्छेदैः च सुसज्जिताः पूर्णकलशाः, नैवेद्यैः, धूपैः, दीपैः च विराजमानाः आसन्। प्रियस्यागमनवार्तां श्रुत्वा, धर्मात्मा वसुदेवः, अक्रूरः, उग्रसेनः, बलरामश्च अद्भुतवीर्यवान्, प्रद्युम्नः, चारुदेष्णः, जाम्बवत्याः पुत्रः साम्बः च, सर्वे हर्षविवेशेन शय्यान्, आसनानि, भोज्यानि च परित्यज्य त्वरया उत्थिताः। तेषां पुरतः राजहस्तिनं स्थापयित्वा, मङ्गलश्लोकपठकैः ब्राह्मणैः परिवृताः, शङ्खदुन्दुभिनिनादैः, वेदघोष्यैः च पूजिताः, स्नेहगौरवसम्बद्धाः, रथैः समारुह्य प्रीत्या तमभ्ययुः। शतशः प्रमुखहस्तिनः, श्रीमद्भूषणकुण्डलैः, प्रभास्वरगण्डमुखैः, तं द्रष्टुमुत्कण्ठिताः, शोभां वृद्धयन्ति स्म। नर्तकाः, नाटकाः, गन्धर्वाः, सूताः, मागधाः, गायकाश्च तस्य पुण्यकर्माणि, चरितानि च गीतवन्तः। श्रीभगवान् स्वबान्धवैः, नगरजनैः च अनुगतः, प्रत्येकं यथाविधि अभ्यर्च्य, सर्वान् सन्मानितवान्। प्रणामैः, आलिङ्गनैः, हस्तस्पर्शैः, स्मितावलोकनैः च, स्वजनान् सान्त्वयन्, प्रवासिनः सान्त्वयत्, अन्येषां कामान् अपि दत्तवान्। सः स्वयम् वृद्धैः, ऋत्विजः, भार्याः, जेष्ठबान्धवाश्च सहितः, अन्यैः आशीर्वादान् प्राप्य, गीतैः सहितः पुरं प्रविवेश। श्रीकृष्णः राजमार्गेण गच्छन्, द्वारकायाः कुलवध्वः, महापर्वदर्शनोत्सुकाः, स्वगृहशृङ्गेषु आरूढाः। द्वारकावासिनः निरन्तरं तमवलोकयन्तः अपि, नेत्रैः तृप्तिं न प्राप्नुवन्, सः हि श्रीनिवासः, सौन्दर्यस्य च मूलम्। तस्य वक्षः श्रीनिवासः, मुखं नेत्रपात्रम्, भुजौ लोकपालकौ, पादौ सतां शरणम्। श्वेतछत्रचामरैः भूषितः, नवपुष्पवर्षेण मार्गेण, पीताम्बरवनमाल्यधरः, मेघैः वलितसूर्य इव, इन्द्रधनुषा विद्युत्च शोभमानः। स्वमातृगृहं प्रविश्य, मातृभिः सस्नेहमालिङ्गितः, देवकीम् अन्यांश्च सप्त मातॄः सस्मितं शिरसा प्रणम्य। ताः स्त्रियः स्तनैः स्नेहसिक्तैः, आत्मजं गोदग्रहणेनाङ्के निधाय, हर्षविह्वलाः नेत्रैः अश्रुभिः तं सिञ्चन्त्यः। ततः सः स्वानुत्तमं महाप्रासादम् प्रविवेश, यत्र षोडशसहस्राणि भार्याणां निवेशकुटीराणि आसन्। पतिसंयोगानन्देन, पतिदर्शनात्, ताः पत्न्यः शीघ्रं स्वासनशय्याभ्यः उत्थाय, हर्षोत्सवसमाकुलहृदयाः, व्रतानां लज्जया नतवदनलोचनाः। प्रेमरुद्धभावाः सन्तः अपि, भृगुवंश्या उत्तमस्त्रियः, स्वपुत्रैः सहिताः पतिं सस्नेहमालिङ्गन्त्यः, अन्तरङ्गेण तं सस्मितं पश्यन्त्यः, अश्रूणि निगृह्णन्त्यः अपि, स्नेहसंमोदनात् नेत्रेभ्यः अश्रूणि स्रवयन्ति स्म। सः स्वपत्नीषु स्वयम् उपविष्टः अपि, प्रतिपदं तस्य पादयुगलं नूतनमिव प्रतीतं; यस्य पादौ लक्ष्मीः अप्यन्यत्र न गच्छति, ताः स्त्रियः कथं तस्य पादौ विहाय यास्यन्ति? एवं, पृथिवीभारभूतानां राज्ञां परस्परद्वेषं जनयित्वा, सैन्यैः स्वबलविनाशं कृत्वा, वायुवत् अग्निं शमयित्वा, सः निर्बन्धः, निरायुधः स्थितवान्। सः प्रभुः स्वेच्छया मानवलोके अवतीर्य, उत्तमस्त्रीभिः परिवृतः, सामान्यपुरुषवत् रममाणः। तासां कटाक्षैः, लज्जास्मितैः, सविलासैः अपि, कामो मोहं गतः, धनुश्च त्यक्तवान्; ताः स्त्रियः सर्वैः उपचारेण अपि, तस्येन्द्रियाणि न चञ्चलयितुं शक्ताः। जनाः अज्ञानात्, तं असङ्गिनं अपि सङ्गिनमिव मन्यन्ते, स्वसदृशं पुरुषं प्रत्यवस्थाय, लोके व्यवहृतिमवलोक्य। एष भगवतः ऐश्वर्यम्—सः प्रकृतिस्थः अपि, गुणैः न बाध्यते, यथा तं शरणं गतस्य बुद्धिः गुणैः न स्पृश्यते। मूढाः स्त्रियः, स्वस्वामीमात्रत्वेन तं स्वजनमिव मन्यमानाः, तदात्मनं न जानन्त्यः; यथा सामान्यबुद्धयः भगवन्तं सीमितमिव मन्यन्ते। कृष्णबलरामौ, वृषरुतनिनादेन, पशूनां स्वरेण च, सामान्यजनवत् क्रीडन्तौ। एकदा, कृष्णबलरामौ सखिभिः सह यमुनातटे वत्सपालनाय स्थितौ, तत्र एकः दानवः वत्सरूपेण संवृत्तः, तौ हन्तुमागतः। तम् दानवं वत्सरूपिणं, गोसङ्घे सन्निहितं दृष्ट्वा, हरिः शनैः उपविश्य, निर्दोषवद् बलरामाय दर्शयामास। ततः अच्युतः तं पृष्ठपादयोः गृहित्वा, सवलेन च, वेगेन परिभ्रम्य, कपित्थवृक्षस्य शिखरे प्रक्षिप्य, तेन पतितफलैः आहतः दानवः मृत्युमुपागतम्। तद्विलोक्य, बालाः विस्मयपूर्णाः “साधु साधु” इति उच्चैः शशंसुः; देवाः अपि प्रसन्नाः पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तौ द्वौ, सर्वलोकपालकौ अपि, गोपालकबालकवत् वत्सान् पालयन्तौ, प्रातःकाले भोजनं कुर्वन्तौ। एकदा, प्रत्येकः बालः स्ववर्गस्य वत्सान् तटाकं नीत्वा, तेषां पानानन्तरं, स्वयं जलं पितवन्तः। तत्र, ते बालाः एकं महापुरुषं दृष्टवन्तः, स इन्द्राशनिपातेन भग्नशैलशिखरमिव आसीत्। स बकः, बलवान् दानवः बकासुररूपेण, सहसा आगत्य, तीक्ष्णचञ्चुना कृष्णं बलात् जग्रास। कृष्णं बकस्य जठरे गतम् दृष्ट्वा, रामः अन्ये च बालाः, इन्द्रियविहीनदेहवत्, मोहग्रस्ताः अभवन्। यः तु गोपसुतः, लोकगुरुः, बकस्य तालुमूले अग्निवद् दग्धवान्; तेन वेदनया बकः शीघ्रं तं निष्क्रान्तवान्, क्रुद्धः पुनः चञ्चुना तं हन्तुं समारभत। बकः यदा कृष्णमभिदुद्राव, कृष्णः धर्मनांनाथः, कंससखः, भुजाभ्यां तस्य चञ्चुं गृहित्वा, बालानां पश्यतां, देववीर्यवत् सहजं तं विदार्य, तान् प्रमुदितान् कृतवान्। तदा, सुराः बकशत्रवे नन्दनपुष्पैः, मल्लिकाभिः च वृष्टिं कृत्वा, दुन्दुभिशङ्खनिनादैः, स्तुतिभिः च तं स्तुतवन्तः; गोपपुत्राः तद् दृष्ट्वा विस्मयमगच्छन्। कृष्णे बकवक्त्रात् विमुक्ते, राममुख्याः बालकाः, इन्द्रियेषु प्राणप्रवेशमिव अनुभवन्; तं सस्नेहं परिष्वज्य, वत्सान् सङ्गृह्य, हृष्टाः, गीतानि गायतः, व्रजं प्रतिनिवृत्ताः। एवं श्रुत्वा, गोपाः गोप्यश्च, विस्मयस्नेहपूरिताः, कृष्णं तृषितदृष्टिभिः पश्यन्तः, मृत्योरिव पुनरागतं मन्यमानाः, परमं स्नेहम् अनुभूय। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे द्वारकाप्रवेशकृष्णचरितं, बाल्यलीलाचमत्कारश्च, एकैक्येन संप्रस्तुतम्।