मधुवंशीयैः भोजैः दशार्हैः कुकुरैः आन्धकैः वृष्णिभिश्च, येषां बलं तेन तुल्यम्, स भगवान् श्रीकृष्णः स्वपुरं दृढरूपेण रक्षितवान्। यथा नागाः भोगवतीं पुरं रक्षन्ति, एवं सः स्वपुरं सुरक्षितवान्। तस्यां पुरीं सर्वकालेषु सर्वसंपद्भिः समन्वितां, शुभवृक्षलताश्रमोपवनारामपद्मसरस्सम्पन्नां, शोभायामपि द्युतिमतीं चकार। द्वारेषु मार्गेषु च तोरणानि कृतानि, पताकाध्वजैः शोभितानि, अन्तः सूर्यकान्तिः अपि निवारिता। राजमार्गाः, वीथ्यः, विपणयः, चत्वराणि च मृदुलैः जलैः सिक्तानि, सुगन्धिपुष्पफलधान्यैः समलङ्कृतानि। प्रत्येकगृहेषु दधियवफलइक्षुयुक्तैः पूर्णकलशैः, बलिभिः, धूपदीपैश्च द्वाराणि शोभायमानानि। यदा प्रियस्य आगमनं श्रुत्वा वसुदेवः, महात्मा अक्रूरः, उग्रसेनः, बलभद्रः च, प्रद्युम्नः, चारुदेष्णः, जाम्बवत्याः पुत्रः साम्बश्च, सर्वे प्रमोदविवशाः शय्यासनभोजनानि परित्यज्य, अग्रे गजेन्द्रं स्थापयित्वा, ब्राह्मणैः मङ्गलश्लोकैः, शङ्खदुन्दुभिनादैः, वेदघोषैः च पूज्यमानाः, रथैः, प्रेमगौरवयुक्ताः सन्नद्धाः तं प्रति जग्मुः। शतशः प्रधानगजाः, दर्शनोत्कण्ठिताः, मणिकुण्डलैः, प्रभाप्रकाशितगण्डमुखाः, शोभां वर्धयन्ति स्म। नर्तकाः, नाटकाः, गन्धर्वाः, सूतामागधगायकाः, तस्य महात्मनः कर्माणि गीतानि गायन्ति स्म। भगवान् स्वबान्धवैः, नगरजनैश्च परिवृतः, प्रत्येकं यथायोग्यं सत्कारं कृत्वा, सर्वान् सन्तोषयामास। प्रणामैः, आलिङ्गनैः, हस्तस्पर्शैः, स्मितावलोकनैः च, दूरस्थान् सान्त्वयामास, अन्येषां कामानपि दत्तवान्। सः स्वजनैः, पुरोहितैः, भार्याभिः, वृद्धबान्धवैः सह, परस्परं मङ्गलाशिषः प्राप्य, गीतगायकैः सह नगरं प्रविवेश। श्रीकृष्णस्य राजमार्गेण गच्छतः, द्वारकायाः कुलस्त्रियः, महोत्सवदर्शनोत्सुकाः, स्वगृहतोरणानि आरुह्य तिष्ठन्ति स्म। द्वारकावासिनः निरन्तरदर्शनात् अपि तस्य तृप्तिं न प्राप्नुवन्ति स्म, स हि श्रीनिवासः सौन्दर्यनिधिश्च। तस्य वक्षः श्रीनिवासः, मुखं नेत्रपात्रम्, भुजौ जगद्रक्षिणौ, चरणौ साधूनां शरणम्। श्वेतच्छत्रचामरैः भूषितः, नवान्नपुष्पवृष्टिभिः सम्पथं सम्पूजितः, पीताम्बरवनमालाधरः, मेघैः इन्द्रधनुषा विद्युत्प्रभया च परिवृत इव सूर्यः बभौ। पितृगृहं प्रविश्य, मातृभिः परिष्वक्तः, देवकीमपि सप्तसु अन्यासु च मातृषु, मस्तकं प्रणम्य, हृष्टः अभवत्। मातरः स्नेहविक्लिन्नस्तन्याः, पुत्रं गोदधुः, हर्षाश्रुभिः स्नपयन्त्यः, तं समालिङ्गन्ति स्म। अथ सः स्वसद्म, सर्वकामदं, प्रविश्य, यत्र षोडशसहस्रं भार्याणां महाप्रासादाः आसन्, तत्र प्रविवेश। ताः पतिसंयोगविरहेण संतप्ताः, तस्य आगमनं दृष्ट्वा, आसनशयनादुत्थाय, हर्षोत्सवेन मनसा, व्रतशौचजन्यया लज्जया, अधोनयनमुख्यः, तं प्रत्यग्रे स्थिताः। भावनिगूढं प्रेम, निगूढं च, संयन्तुं न शक्ता, ताः भृगुवर्यकुलस्त्रियः, पुत्रैः सह पतिं दृष्ट्वा, अन्तःप्रेम्णा निरीक्षन्त्यः, अश्रूणि बाष्पवशात् स्रवयन्ति स्म। स्वयमेव सन्निधौ अपि, तस्य चरणयुगलं नित्यनूतनमिव अनुभवन्ति स्म; याः स्त्रियः तस्य पादयोः विरमन्ति, यत्र चलापि लक्ष्मीः न विरमति। एवं, पृथिव्याः भारभूतानां राज्ञां मध्ये वैरं जनयित्वा, सेनाभिः परस्परं क्षयम् आपाद्य, सः वायुवत् वह्निं शमयन्, निरायुधः तिष्ठन्, पृथिव्याः भारं निवर्तयामास। भगवान् स्वेच्छया नरलोके अवतीर्य, उत्तमस्त्रीपरिवृतः, मानुषवत् रमते स्म। तासां कटाक्षस्मितावलोकैः अपि, यः कामोन्मत्तो मदनः मोहं प्राप, स्वधनुः विसृज्य, ताः स्त्रियः तस्य चित्तं न चालयितुं शक्ता, स तु निरपेक्ष एव। जनाः, अज्ञानात्, तं आसक्तमिव मन्यन्ते, यः वास्तवतोऽसङ्गः, स्वसदृशं पुरुषं लोकधर्मे प्रवृत्तमिव पश्यन्ति। एष भगवतः ऐश्वर्यं—स प्रकृतिस्थोऽपि, गुणैः न बाध्यते, यथा तं शरणं गतस्य बुद्धिः गुणैः न स्पृश्यते। मूढास्त्रियः, स्वपतेः सीमां न जानन्त्यः, तं निजं पुरुषं, एकान्तप्रियं मन्यन्ति, यथा सामान्यबुद्धयः भगवन्तं सीमितमिव पश्यन्ति। तौ च, वृषभवत् गर्जन्तौ, पशुवत् निनादं कृत्वा, बालवत् क्रीडाम् अकुरुताम्। कदाचित् कृष्णबलरामौ, मित्रैः सह, यमुनातटे वत्सपान् पालयन्तौ, तत्र दैत्यः तौ हन्तुम् आगतः। स वत्सरूपधारी दैत्यः, गवां मध्ये संमिश्रः, हरिणा शनैः उपविष्टेन, निर्दोषं दर्शयता, बलरामाय सूचितः। ततः अच्युतः, तं पृष्ठपादयोः ग्रहित्वा, पुच्छेन सह, परिभ्रम्य, कपित्थवृक्षस्य मूर्ध्नि प्रक्षिप्य, फलपतितेन सह, मृत्युम् आपादयत्। तद्विलोक्य, बालाः विस्मिताः, "शोभनं! शोभनं!" इति ऊचुः, देवाः च पुष्पवृष्ट्या तौ पूजयामासुः। तौ च, सर्वलोकपालकौ सन्तौ अपि, गोपालबालकवत्, वत्सान् पालयन्तौ, प्रतिदिनं प्रातःकाले भोजनं कुर्वन्तौ, विचरन्ति स्म। एकदा, प्रत्येकः बालः स्ववर्गस्य वत्सान् जलतीरे नयित्वा, वत्सान् पाययित्वा, स्वयम् अपि जलं पिबन्ति स्म। तत्र ते बालाः, गिरिशृङ्गवत् स्थूलं, इन्द्रवज्राहतं शिखरमिव, एकं महापुरुषं दृष्टवन्तः। स बकः, बकासुरः, महादैत्यः, बकपक्षिरूपधारी, सहसा आगत्य, तीक्ष्णचञ्चुना कृष्णं बलात् जग्राह। कृष्णे बकेन निगीर्णे, रामादयः बालकाः, इन्द्रियाणि जीवनविहीनानि इव, मोहग्रस्ताः अभवन्। परं व्रजेश्वरसुतः, जगद्गुरुः, बकस्य तालुमूलं वह्निवत् दग्धवान्। तेन पीडितः बकः, कृष्णं विसृज्य, क्रुद्धः पुनः तं चञ्चुना हन्तुं समारभत। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, प्रथमस्कन्धे, एकादशोऽध्यायः, श्रीकृष्णस्य द्वारकाप्रवेशः, गृहगमनं, पत्न्यः, ऐश्वर्यं, बाल्यलीलाः च, भक्तिप्रेमपूर्णेन भावेन निरूपिताः।