सर्वे जनाः भगवतः श्रीकृष्णस्य आगमनं ज्ञात्वा, श्रद्धया वन्दनं कृत्वा, तं प्रणमन्ति — यस्य पद्मपादौ ब्रह्मा, शिवः, इन्द्रः च नित्यं पूजयन्ति, यः श्रेयःकामानां परम आश्रयः अस्ति, यत्र कालः अपि न प्रभवति। तस्य कृते, लोकहिताय, सः सृष्टिकर्ता, पालनकर्ता, संहारकर्ता च; स एव जनानां माता, मित्रम्, स्वामी, पिता, गुरुः, परमदैवतं च। तं अनुसृत्य, वयं सिद्धिम् प्राप्ताः। भगवन्, तव कृपया वयं धन्याः, यत् स्वर्गदेवाः अपि दुर्लभं दर्शनं यः, तव प्रेमपूर्णं हास्यं, स्नेहदृष्टिं, शुभलक्षणयुक्तं रूपं, वयं प्रत्यक्षं पश्यामः। हे पद्मलोचन! यदा त्वं कुरूणां वा मधूनां वा सखीनां दर्शनाय गच्छसि, तदा प्रत्येकः क्षणः सहस्रयुगसमः भवति, सूर्यहीननेत्राणां इव, हे अच्युत। एवं जनाः भगवतः स्तुतिं कृत्वा, सः भक्तवत्सलः श्रीभगवान् तेषां वचनानि शृण्वन्, करुणया स्नेहदृष्टिं दत्त्वा, नगरे प्रविष्टः। मधवः, भोजः, दशार्हः, कुकुरः, अन्धकः, वृश्णयः च, ये भगवतः तुल्यबलाः, तेन संरक्षित्य, सः नगरं सुरक्षितम् अकरोत्, यथा नागाः भोगवतीं रक्षन्ति। नगरः सर्वकालेषु समृद्ध्या शोभितः, शुभवृक्षैः, लताभिः, आश्रमैः, उपवनैः, उद्यानैः, पद्मसरोवरैः च परिवृतः। द्वारेषु, मार्गेषु, प्रवेशद्वारेषु च, उत्सवमण्डपाः निर्मिताः, पताकाभिः, ध्वजैः शोभिताः, अन्तः सूर्यकान्तिः निवारिता। राजमार्गाः, वीथ्यः, विपणयः, चौराः च, सुविशुद्धाः, सुगन्धजलैः सिक्ताः, फलैः, पुष्पैः, धान्यैः च अलङ्कृताः। गृहद्वारेषु, दध्ना, धान्येन, फलैः, इक्षुना, पूर्णकलशैः, नैवेद्यैः, धूपैः, दीपैः च अलङ्कृतम्। प्रियतमस्य आगमनं श्रुत्वा, वसुदेवः, महात्मा अक्रूरः, उग्रसेनः, बलरामः च, अद्भुतवीर्यः, प्रद्युम्नः, चारुदेष्णः, साम्बः जाम्बवत्याः पुत्रः, सर्वे हर्षविमूढाः, शय्यासनभोजनं परित्यज्य, अग्रे गजपतिं स्थापयित्वा, ब्राह्मणैः शुभस्तोत्राणि गायन्तः, शङ्खध्वन्या, तुर्यनादेन, वेदघोषेण सम्मानिताः, रथैः, प्रेम्णा, विस्मयेन च आगच्छन्। शतशः प्रमुखगजाः, भगवत्साक्षात्कारलोलुपाः, मणिकुण्डलैः, प्रकाशमानगण्डैः, मुखैः च नगरस्य शोभां वर्धयन्ति। नर्तकाः, नाटकाः, गन्धर्वाः, सूताः, मागधाः, गीतकाराः च, श्रीकृष्णस्य अद्भुतकृत्यानि, चरितानि गायन्ति। भगवान्, स्वबान्धवैः, नगरवासिभिः च, प्रत्येकं यथायोग्यं सम्मान्य, सर्वेभ्यः आदरं दत्तवान्। नम्रनमस्कारैः, आलिङ्गनैः, हस्तस्पर्शैः, सस्मितदृष्ट्या च, दूरस्थेभ्यः सांत्वनम्, अन्येषां कामान् पूरयन्। सः स्वयम्, वृद्धैः, पुरोहितैः, पत्निभिः, वृद्धस्वजनैः सह, अन्येषां आशीर्वादं गृह्य, गायकैः सह नगरं प्रविष्टः। श्रीकृष्णः द्वारकायाः राजमार्गे गच्छन्, नगरस्त्रियः स्वगृहशिखराणि आरुह्य, तस्य दर्शनोत्सवाय उत्सुकाः। द्वारकावासिनः नित्यं तं पश्यन्ति, किन्तु तेषां नेत्राणि तृप्तिं न प्राप्नुवन्ति, यः श्रीसंपदः निवासः, सौन्दर्यस्य मूलम्। तस्य वक्षः श्रीनिवासः, मुखं नेत्राणां पानपात्रम्, भुजौ लोकपालौ, पद्मपादौ सतां शरणम्। शुक्लछत्रैः, चामरैः, नूतनपुष्पैः मार्गे, पीतवस्त्रैः, वनमालया च शोभितः, सः मेघैः, इन्द्रधनुषा, विद्युत् इव सूर्यः दीप्तिमान्। स्वपितृगृहं प्रविश्य, मातृभिः आलिङ्गितः, देवक्या सप्तभिः च मातृभिः हर्षेण शिरः नमितवान्। ताः मातरः, स्नेहात् स्तनैः सिक्ताः, पुत्रं गोदाम् उपनयन्त्यः, हर्षविमूढाः, अश्रुभिः स्नानं कृतवन्त्यः। ततः सः स्वगृहं प्रविश्य, सर्वकामपूरकं, यत्र षोडशसहस्रपत्नीभिः निर्मितानि महाप्रासादानि आसन्। पत्नीः, पतिसंयोगवियोगात्, तस्य आगमनं दृष्ट्वा, शीघ्रं उत्तिष्ठन्, हृदयेषु उत्सवमिव हर्षं अनुभूय, लज्जया, व्रतानां कारणात्, मुखं नेत्रं च नमितम्। तासां भावः दुर्निवार्यः, भृगुवंश्या महाश्रेष्ठाः, बालैः सह पतिं आलिङ्ग्य, अन्तरं तं पश्यन्त्यः, अश्रूणि लज्जया निवार्य अपि, बाह्यं निर्गच्छन्ति। स्वपतिसमीपे, एकान्ते अपि, तस्य चरणयुगलं नित्यनवम् इव प्रतीतिः; या स्त्री तस्य चरणात् विरमेत्, यत्र श्रीः अपि नित्यं न त्यजति। एवं, भूमिभाररूपाणां राज्ञां, परस्परं सैन्यैः वैरं कृत्वा, सः वायुर्वत् अग्निं शमयन्, तेषां परस्परं संहारं कृतवान्, पश्चात् निरस्त्रः स्थितः। सः भगवान्, स्वबलात् मानवलोके अवतीर्य, उत्तमस्त्रीभिः परिवृतः, साधारणपुरुषवत् रममाणः। कामः अपि, तासां लज्जितस्मितैः, कटाक्षैः, मोहितः, धनुषं त्यक्तवान्; किन्तु ताः स्त्रियः, सर्वशोभाभिः, तस्य इन्द्रियाणि न कम्पयितुं शेकुः। जनाः, अज्ञानात्, तं संसारे रतं मन्यन्ते, यद्यपि सः निरासक्तः; स्वमात्रया, लोकः तं संसारी इव पश्यति। एष भगवतः ऐश्वर्यम् — प्रकृतौ स्थितः अपि, गुणैः न बध्यते; यथा तं शरणं गृहीत्वा बुद्धिः गुणैः न स्पृश्यते। मूढास्त्रियः, स्वस्वामीमात्रं तं मन्यन्ति, एकान्ते तस्य अनन्यत्वं पश्यन्त्यः; साधारणबुद्धिः भगवद्रूपं सीमितं इव पश्यति। कदाचित्, तौ कृष्णबलरामौ, मित्रैः सह यमुनातटे गोपालक्रीडायाम्, गवां पालनं कुर्वन्तौ, राक्षसः गोपशिशु रूपेण, गवां मध्ये मिलितः, तौ हन्तुं आगतः। तं दृष्ट्वा, हरिः, शान्तया, निर्दोषवद् उपविश्य, बलरामाय दर्शयन्। ततः अच्युतः, तं पृष्ठपादौ गृहीत्वा, घूर्णयित्वा, कपित्थवृक्षस्य शीर्षे क्षिप्तवान्; महाकायः राक्षसः, फलैः पतितः, मृतः अभवत्। तद् दृष्ट्वा, बालाः विस्मयेन 'साधु! साधु!' इति शंसन्ति, देवाः तुष्ट्या पुष्पवृष्टिं कृत्वा। तौ, सर्वलोकपालौ अपि, गोपालकुमारौ इव, प्रतिदिनं गवां पालनं, प्रातः भोजनं च कृतवन्तौ। एवं श्रीकृष्णस्य आगमनं, नगरस्य उल्लासम्, मातृपितृबान्धवसंमेलनम्, पत्न्यः तस्य चरणदर्शनम्, तस्य ऐश्वर्यं, लोकसंसारविलासः, राक्षसवधः, बाललीला च, भगवतः दिव्यचरित्रं उज्ज्वलयन्ति।