तदा, असुरैः सर्वं दृष्टं सति अपि, मोहग्रस्तचित्तैः तद्वारयितुं न शक्यते स्म। तद् ज्ञात्वा महायोगी मयः अमृतपालकान् सम्बोधयामास। सः स्मितमुखः शोकविवर्जितश्च, दुःखितान् च स्मरन्, दैवगतिरेव सर्वत्र प्रवर्तते इति मनसि स्थापयन्, परमेश्वरः, असुरः, मानवः, अन्यः वा—कोऽपि स्वतन्त्रः नास्तीत्यवदत्। यः स्वस्य अथवा परस्य विहितं कर्म न निवर्तयितुं शक्नोति, दैवबलात् सर्वं प्रवर्तते इति निश्चित्य, स्वबलात् शर्वस्य मुख्यकर्म अकरोत्। धर्मे ज्ञानवैराग्यैश्वर्यतपःशास्त्रकर्मभिः, सः रथं सारथिं ध्वजं हयान् धनुः कवचं बाणांश्च सर्वं सृजत्। सः सम्यगायुधधारी, रथमारुह्य, धनुरुत्क्षिप्य, बाणमायम्य, क्षणेन जयेश्वरः स्वयम् सज्जः अभवत्। तेन बाणेन, हे राजन्, हरः त्रिणि दुर्गाणि पुराणि दग्धवान्। दिवि दुन्दुभीनां निनादः अभवत्, गगने शतशो विमानानि संछन्नानि आसन्। देवाः, ऋषयः, पितरः, सिद्धाः च हर्षेण पुष्पवृष्टिं चक्रुः, जयशब्दं च proclaimed; अप्सरसां गणाः प्रमोदेन नृत्यन्ति स्म। एवं त्रीणि पुराणि दग्ध्वा, पुरत्रयविध्वंसकः प्रभुः, ब्रह्मादिभिः स्तुतः, स्वं धाम पुनरगच्छत्। एवं हरिणः कृत्यं, स्वशक्त्या मानुषविलासं अनुकुर्वतः, मुनिभिः गीतं, जगत्पावनं, किमन्यद् वक्तव्यम्? इति। एतेषां पश्चात्, सूतः उवाच—आनर्तदेशं तथा स्वधन्यप्रदेशान् प्रति सः भगवान् जगाम। तत्र तेन शङ्खः, दुःखापनोदनाय, शब्दितः। स शङ्खः, शुक्लनाभिः, उच्चस्वरो, बलिनः भगवतः रक्ताधरान्तस्पृष्टः, तस्य पद्महस्तेन वादितः, पद्मसरसि हंसनाद इव शब्दं चकार। तस्य महाशब्दं श्रुत्वा, सर्वे जनाः, स्वस्वामीदर्शनलालसाः, निर्गताः। ते समागत्य, तस्य सान्निध्ये आत्मतुष्टाः, तम् अन्धकारे दीपमिव, सत्कृत्य, हर्षपूर्णाः अभवन्। तेषां मुखानि हर्षविकसितानि, कण्ठः प्रमोदविह्वलः, तं पितरं रक्षकं प्रियतमं च पुत्रवत् सम्बोधितवन्तः। ते ऊचुः—नमस्ते भगवन्, यस्य पद्मपादौ ब्रह्मशिवेन्द्रैः सदा पूज्येते; त्वमेव श्रेयःकामिनां परमाश्रयः, यत्र कालः अपि न प्रभवति। अस्य जगतः सृष्टिकर्ता, पालनकर्ता, रक्षकः च त्वमेव; त्वमेव जननी, बन्धुः, स्वामी, पितरः; त्वमेव सच्च गुरुर्ध्येयः देवः च; त्वदनुग्रहेण वयं सिद्धाः। धन्याः वयं, यः त्वं अस्माकं दर्शनाय आगतः, यद् देवाः अपि दुर्लभं; तव मुखं सौम्यस्मितावलोकनसुभगं, सर्वमङ्गलरूपं च पश्यामः। हे पद्मनाभ, यदा कुरून् वा मधून् प्रति मित्रदर्शनाय यास्यसि, तदा प्रतिक्षणं कोटियुगसमानं, सूर्यविहीननेत्रवत्, अतिव्यतिक्रान्तम् इव अनुभवामः, हे अच्युत। एवं वदतां जनानां, भक्तवत्सलः भगवान्, तेषां वचांसि शृण्वन्, कृपया कटाक्षं दत्वा, पुरीं प्रविवेश। तं मधुवंश्या, भोजा, दशार्हाः, कुकुराः, अन्धकाः, वृष्णयश्च, स्वशक्तिसमाः, रक्षितवन्तः, यथा भोगवतीं नागाः रक्षन्ति। सर्वकाले, सर्वसमृद्ध्या, शुभवृक्षलताश्रमोपवनसरःपरिवृतः, पुरी शोभामावहत्। द्वारेषु, मार्गेषु, तोरणानि, पताकाध्वजैः शोभितानि, अन्तः सूर्यप्रभा अपि न दृश्यते स्म। राजपथाः, वीथ्यः, विपणयः, चत्वराणि च, सुविशुद्धानि, सुगन्धजलसिक्तानि, फलपुष्पधान्यैः भूषितानि। गृहेषु द्वाराणि, दधिः अक्षताः, फलानि, इक्षुश्च, पूर्णकलशैः, बलिभिः, धूपदीपैः च समलङ्कृतानि। प्रियस्य आगमनं श्रुत्वा, वसुदेवः, सत्त्ववान्, अक्रूरः, उग्रसेनश्च, बलरामः च महाबलः, प्रमोदात् शय्यासनभोजनानि त्यक्त्वा, प्रत्युद्ययुः। प्रमुखे गजे स्थापयित्वा, ब्राह्मणैः स्वस्तिवाचनैः, शङ्खभेर्यादिनिनादैः, वेदघोषैः, आनन्देन, रथैः, स्नेहभक्तिभिः, सन्तुष्टाः समागच्छन्। शतशः प्रमुखगजाः, दर्शनोत्कण्ठिताः, मणिकुण्डलशोभितगण्डमुखाः, शोभां वर्धयन्ति स्म। नर्तकाः, नाट्यकाराः, गन्धर्वाः, सूताः, मागधाः, गायकाः च, तस्य पुण्यकीर्तिं गीतमकुर्वन्। श्रीभगवान्, स्वबन्धुजनैः नागरिकैः च परिवृतः, यथायोग्यं सर्वान् सत्कृत्य, प्रणामैः, आलिङ्गनैः, हस्तग्रहणैः, स्मितावलोकनैः च, दूरस्थान् सान्त्वयन्, अन्येभ्यः कामान् ददौ। स्वयम् वृद्धैः, पुरोहितैः, स्त्रीभिः, बन्धुभिः च सह, अन्येभ्यः आशीर्वादान् गृह्णन्, गीतैः सहितः नगरीं प्रविवेश। तदा द्वारकापुरीस्त्रियः, श्रीकृष्णदर्शनमहोत्सवोत्सुकाः, स्वगृहशृङ्गेषु समारोहन्ति स्म। द्वारकावासिनः तं निरन्तरं पश्यन्तः अपि, तृष्णां न जह्युः, स हि श्रीनिवासः, सौन्दर्यनिधिः च। तस्य वक्षः श्रीनिवासः, मुखं नेत्रपात्रम्, भुजौ लोकपालकौ, पद्मपादौ साधूनां शरणम्। श्वेतच्छत्रचामरैः, नवान्नपुष्पवृष्ट्या, पीताम्बरवनमालया च शोभितः, सूर्य इव मेघैः, इन्द्रधनुषा, विद्युत् च परिवृतः, सः बभौ। स्वमातृगृहं प्रविश्य, देवकीमातृभिः सप्तभिः च, सस्नेहमालिङ्गितः, मस्तकं प्रणम्य, हर्षेण आसीत्। मातरः स्तन्यस्नेहविलीनाः, पुत्रं गोद्गतम् आलिङ्ग्य, हर्षाश्रुभिः सिक्त्वा, तं स्नापयन्ति स्म। ततः सः स्वं निर्मितमधिष्ठानं प्रविश्य, सर्वकामदं, यत्र षोडशसहस्राणि महालयानि पत्नीनां आसन्। पत्न्यः अपि, पतिसंयोगविरहात् पुनरागते, सन्दर्शने उत्सवहृदया, लज्जया नतमुख्यः, शय्यासनादुत्थाय, तं प्रेक्षन्त्यः स्थिताः।