कुन्तीदेवी भगवन्तं कृष्णं पुनः पुनः प्रणम्य वासुदेवाय, देवकीसुताय, नन्दगोपकुमाराय, गोविन्दाय च नमस्कारं कृतवती। सा तम् पद्मनाभं, पद्ममालिनं, पद्मनयनं, पद्मपादं च पुनः प्रणम्य स्तौति स्म। अथ सा हृषीकेशं स्मरति—यथा सः पापिनः कंसस्य कारागारे दुःखितां देवकीं विमोचयामास, तथा मां पुत्रैः सह बहुषु संकटेषु पुनः पुनः उद्धृतवान्। कुन्ती देवी विषविपत्तेः, महाग्नेः, राक्षसदर्शनात्, दुष्टसभायाः, वनक्लेशात्, महाबलिनां युद्धेभ्यः, द्रौणास्त्रात् च हे हरे, त्वया रक्षिताऽस्मि। अतः सा प्रार्थयते—हे जगद्गुरो, सदा एव सन्तापाः स्युः, येन त्वां पुनः पुनः पश्येयम्; त्वत्साक्षात्कारः पुनर्जन्मदर्शनस्योपरि अस्ति। या जन्म-धन-विद्या-रूपेभ्यः गर्विता, सा त्वां सम्यग् वक्तुं न शक्नोति; त्वमेव हि अकिञ्चनानां गत्यसि। अकिञ्चनवित्ताय, गुणवृत्त्यतिक्रान्ताय, आत्मारामाय, शान्ताय, मुक्तिदायिने नमः। त्वां कालं, अनाद्यन्तं, सर्वगतं, समं सर्वेषु, येषां वैरं त्वत्तः जायते, तं मन्ये। न कश्चित् तव चिकीर्षितं वेद; तव क्रियाः लोके नरान् मोहयन्ति। त्वं न प्रियः, नाप्रियः कस्मैचित्, किंतु जनाः स्वचित्ते पक्षपातं कल्पयन्ति। जगतात्मनः, अजस्य, अकर्तुः, पशुषु, मनुष्येषु, मीनादिषु जन्मकर्माणि परमं विडम्बनं मन्ये। यदा गोपी त्वां दोषेण बद्धुं रज्जुं गृह्णाति स्म, तदा भयक्लिन्ननेत्रयोः, अश्रु-लेपित-वदनस्य, भीतस्य तव स्थितिः मां विस्मयावहत्, यः भीतानां भीः। केचन वदन्ति—अजोऽपि यदुकुले पुण्यश्रवसां कीर्त्यर्थं जनिम् अकरोत्, यथा मलयाचले चन्दनं वर्धते। अन्ये वदन्ति—वासुदेव-देवक्या विनियोगात्, असुरद्विषां विनाशाय, लोकस्य रक्षाय च त्वं जातः। अपराः वदन्ति—धरण्याः भारावतरक्षणाय, या सागरे नाव इव निमज्जति, ब्रह्मणा प्रार्थितः त्वं जातः। अन्ये वदन्ति—अविद्या-काम-कर्मभिः क्लिश्यमानानां श्रवणीय-स्मरणीय-कर्माणि कर्तुं त्वं आगतः। ये जनाः सततं तव चरितानि शृण्वन्ति, गायन्ति, स्तुवन्ति, स्मरन्ति, मुदं यान्ति, शीघ्रं संसारस्रोतोनिवृत्तये तव पद्मपदं पश्यन्ति। प्रभो, किं त्वं इदानीं अस्मान् स्वपार्षदान् त्यक्ष्यसि? यत् अस्माकं त्वत्पादपद्मे विना अन्यः नास्ति शरणम्, अपि च वयं राज्यपाशैः बद्धाः। वयं पाण्डवाः, यदवः च केवलं नामरूपमात्रं; त्वयि हृषीकेशे अप्रकटे वयं शून्याः। हे गदाधर, यदा तव पदैः भूः शोभिता, तदा शोभते; अन्यथा न। तव कटाक्षैः एते जनपदाः समृद्धाः, ओषधयोः पुष्पफलप्राप्तिः, वनानि, गिरयः, नद्यः, समुद्राः च पुष्टाः भवन्ति। अतः हे विश्वेश्वर, विश्वात्मन्, विश्वमूर्ते, पाण्डवानां वृष्णीनां च मम स्नेहबन्धनं छिन्द्धि। मदन्यप्रवृत्तये रहितं मनः सदा त्वयि एव प्रेम यच्छ, यथा गङ्गा सागरं प्रति अविच्छिन्ना धावति। हे श्रीकृष्ण, कृष्णसख, वृष्णिप्रवर, दुष्टविनाशक, राजवंशेषु वह्निरिव, मोक्षदायिन्, गोब्राह्मणदेवदुःखहर, योगेश्वर, सर्वगुरो, गोविन्द, नमोऽस्तु ते। एवमुक्ते पृथा मधुरैः वाक्यैः भगवन्तं स्तुतवती, तदा सर्वमङ्गलस्वरूपो वैकुण्ठनाथः सौम्यस्मितं कृत्वा स्वमायया तां मोहयन् इव बभूव। तां सम्यगनुज्ञाय, सः हस्तिनापुरं प्रविष्टः; स्वपुरीं स्त्रीभिः सह गन्तुम् उद्यतः सन्, स्नेहात् राजा तं निरोद्धुम् अयच्छत्। राजा युधिष्ठिरः, व्यासादिभिः मुनिभिः, च कृष्णेन चोपदिष्टः, इतिहासैः शिक्षितः, दुःखवेगेन न अवबुध्यत। धर्मपुत्रः मित्रवधं चिन्तयन्, मोहस्नेहाभिभूतचित्तः, सामान्यजनवद् बभाषे। "हा, पश्य मे पापबुद्धिं! परशरीरस्यार्थे बहूनि सेनान्यः नष्टानि। यदि दशसहस्रशः कल्पं नरकात् विमुच्येय, तदपि बालब्राह्मणमित्रबन्धुपितृभ्रातृगुरुवधस्य पापात् न मुक्तः स्याम्। धर्मयुद्धे रिपुवधः राज्ञः पापं न भवति, तथापि एषा नीति बुद्धिं न यच्छति। स्त्रीणां येषां बान्धवाः हताः, तेषां वैरम्, गृहेषु कृतम्, मया निवारयितुं न शक्यते। यथा कर्दमेन कर्दमं नुच्छिनत्ति, न मद्येन मद्यपापं नश्यति, तथा हिंसया हिंसापापं न शुद्ध्यति।" अथ, "राजन्, परमं रहस्यं मन्त्रं शृणु, यः सप्तरात्रं जपन्, खेचराणां दर्शनं लभते। ‘ॐ नमो भगवते वासुदेवाय’ इति मन्त्रेण, यथाकालं यथास्थानं, द्रव्यैः पूजां कुर्यात्। शुद्धतोयैः, पुष्पैः, मूलैः, फलैः, नवपल्लवैः, वस्त्रैः, विशेषतः तुलसीदलेन पूजां कुर्यात्। मृन्मयेन वा जलमयेन वा मूर्तिं सम्प्राप्य, दम्यः, शान्तः, वाक्-नियतः, मिताहारः, तां पूजयेत्। भगवान् स्तुत्यैः स्तुतः, स्वमायया, स्वेच्छया प्रादुर्भवति; हृदि तं ध्यानयेत्। यानि पूर्वं सेवाकार्याणि कृतानि, तानि मन्त्रप्रतिष्ठितायां मूर्तौ भक्त्या समर्पयेत्। देहेन, मनसा, वाचा, हृदयसम्भूतया भक्त्या, यः पूजयति, स एव भगवतः पूजकः। ये अनन्यचित्ताः, अमायिकाः, सम्यगुपासकाः, तेषां भगवान् भक्तिं वर्धयति, परं श्रेयः ददाति, यत् सामान्यकर्मभिः न लभ्यते।" एवं कुन्तीस्तुतिः, धर्मपुत्रस्य शोकवचनानि, भगवतः पूजाविधिः च, एकस्मिन्नेव प्रवाहे पावनं आख्यानं जातम्।