कुन्ती देवी भगवन्तं प्रणम्य एवमुवाच—“भगवन्, त्वं आदिपुरुषः, प्रकृत्याः परः, सर्वभूतदृशां अगोचरः, सदा अन्तर्बहिश्च स्थितः, अहं त्वां नमामि। मायेयमावरणेन संवृतः, अव्यक्तः, अच्युतः च त्वं, मोहिता दृष्टयः जनाः त्वां न पश्यन्ति, यथा नटः वस्त्रच्छन्नः न दृश्यते। एवं हि परमार्थिनां, निर्मलहृदयानां योगिनां भक्तिसंस्थापनार्थं त्वम् अवतीर्णः, तर्हि वयं स्त्रियः कथं त्वां सम्यग् अवगच्छेम? पुनः पुनः कृष्णाय, वासुदेवाय, देवकीसुताय, नन्दगोपकुमाराय, गोविन्दाय च नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्मनेत्राय, पद्मपादाय ते नमः। यथा हृषीकेशः देवकीमपि, या दीर्घकालं कंसबन्धनक्लेशेन पीडिता, विमोचयामास, तथा मां पुत्रांश्च विविधेभ्यः आपद्भ्यः पुनः पुनः त्रातवान्। विषविपत्तेः, महाग्नेः, राक्षसदर्शनात्, दुष्टसभा-संवादात्, अरण्यक्लेशात्, महायोधिभिः युद्धानन्तरात्, द्रौणास्त्रात् च हे हरि, त्वया रक्षिताः स्मः। एवं चेत्, हे जगद्गुरो, आपदः पुनः पुनः अस्मानुपेयुः, यतो वयं त्वां पुनः पुनः पश्येम, त्वद्दर्शनात् पुनर्जन्म न दृश्यते। जन्म, ऐश्वर्य, श्रुत, श्रीविभवेन मदोढः जनः त्वां सम्यग् न संबोधयितुं शक्नोति; त्वं तु केवलं अकिञ्चनानां गम्यः। अकिञ्चनवित्ताय, गुणविवर्जितकर्मणे, आत्मारामाय, शान्ताय, मोक्षेश्वराय ते नमः। त्वां कालं प्रभुं, अनाद्यन्तं, समं सर्वभूतेषु व्याप्नुवन्तं पश्यामि, येषां परस्परवैरं त्वत्तः एव जायते। न कश्चन ते हेतुम् वेत्ति, भगवन्, तव लीलाः मनुष्येषु उपहासरूपाः; न ते कश्चित् प्रियः वा द्वेष्यः, जनाः तु मनसि पक्षपातं गृह्णन्ति। जगदात्मनः अजस्य, अकर्तुः, पश्वादिषु, मनुष्येषु, जलचरादिषु जन्मकर्माणि परमं हास्यम्। यदा गोपी त्वां दुश्चरिताय दाम्ना बद्धुम् इच्छन्ती, तव नेत्रे भयविह्वले, अश्रुलिप्तस्नेहे, त्वं शिरः कृत्वा नमसि, तदा अहं विस्मयं यामि—यः भीतिभिः अपि भीतः। केचित् वदन्ति—अजः यदुकुलपावनाय पुण्यश्लोककीर्त्यै जातः, यथा मलयाचलात् चन्दनद्रुमः। अन्ये वदन्ति—वासुदेवदेवक्याः प्रार्थनया, अजः जगत्पालनाय, सुरद्विषां विनाशाय अवतीर्णः। अपरः वदन्ति—ब्रह्मणः प्रार्थनया, पृथिव्याः भारशमाय, समुद्रनिमग्ननौवद् दुःखितायाः, त्वं जातः। अन्ये पुनः वदन्ति—मोहकर्मभिः क्लिष्टानां जनानां श्रवणीयस्मरणीयानि कर्माणि कर्तुम् अवतीर्णः। ये जनाः सततम् तव लीलाः शृण्वन्ति, गायन्ति, कीर्तयन्ति, स्मरन्ति, आनन्दन्ति च, ते शीघ्रं संसारसन्ततिनाशकं तव पदाम्बुजं पश्यन्ति। भगवन्, किं त्वं अधुना अस्मान्, स्वजनान्, अनाथान्, पादपद्मशरणान्, राजधर्मपाशबद्धान्, त्यक्ष्यसि? वयं पाण्डवाः, यदवः च, केवलं नामरूपमात्रं; त्वं हृषीकेशः न दृश्यसे चेत्, वयं शून्याः। गदाधर, त्वत्पदचिह्नैः भूषिता वसुधा यथा इदानीं शोभते, तथा न शोभिष्यति। त्वदीयैः कटाक्षैः एषु देशेषु औषधिवनगिरिनद्यर्णवाः समृद्धाः, पुष्टाः च भवन्ति। अतः, विश्वेश्वर, विश्वात्मन्, विश्वमूर्ते, मम पाण्डववृष्णिषु दृढं स्नेहबन्धनं छिन्धि। मधुसूदन, मम चेतः अनन्यगत्याः सागरगमिनी गङ्गेव त्वयि एव सदा प्रेमयुता भवतु। श्रीकृष्ण, कृष्णमित्र, वृष्णिवर, अधर्मनाशन, राजवंशानां अग्निरूप, मोक्षदः, गोब्राह्मणदेवदुःखनाशक, योगेश्वर, गुरो, गोविन्द, त्वां नमामि। एवं पृथा मधुरैः वाक्यैः भगवन्तं स्तुतवती, स वैकुण्ठनाथः सुमधुरं स्मितं कृत्वा, स्वमायया तामिव मोहितवानिव। सः तां सम्यक् अभ्यनुज्ञाय, हस्तिनापुरं प्रविष्टवान्; स्वनगरीं स्त्रीभिः सह गन्तुम् उद्यतः, स्नेहान्धेन राज्ञा निरुद्धः। स राजा व्यासादिभिः, अद्भुतकर्मणा कृष्णेन च, इतिहासैः उपदिष्टः अपि, शोकविह्वलः सन् न बुबोध। धर्मपुत्रः राजा, बन्धुवधं चिन्तयन्, मोहवशात्, सामान्यजनचित्तवद्, दुःखातुरः इति उवाच— "हा, पश्यत मे हृदि स्थूलां मूढतां! परदेहहेतोः अहं बहूनां सेनानां नाशं कृतवान्। दशसहस्रयुगपर्यन्तं यदि नरकात् विमुक्तिः स्यात्, ततोऽपि बालब्राह्मणमित्रबन्धुपितृभ्रातृगुरुवधपापात् न मुक्तिः। धर्मयुद्धे रिपुवधः राज्ञः प्रजापालनस्य पापं न स्यात्, तथापि एषा आज्ञा मे हृदि स्थिरां न करोति। स्त्रीणां येषां बन्धवो हताः, तासां वैरं गृहिणां कृत्येन उत्पन्नं, तन्मूलं नाशयितुं न शक्नोमि। यथा पङ्केन पङ्कोदकं न शुद्ध्यति, सुरया सुरपापं न नश्यति, तथा हिंसायाः एकेन कर्मणा यज्ञैः न शुद्धिः। अधुना, हे राजन्, परं गुह्यं मन्त्रं शृणु—यः सप्तरात्रं जप्यते, तेन दिव्यचराणां दर्शनं सिध्यति। ॐ भगवते वासुदेवाय नमः—एष मन्त्रः, यथाकालं यथाप्रदेशं, विविधोपकरणैः, द्रव्यैः च, भगवतः पूजायामुपयुज्यः। शुद्धतोयैः, पुष्पैः, कान्तारमूलफलैः, नवपल्लवैः, नवान्नवस्त्रैः, विशेषतः तुलसीपत्रैः, भगवतः पूजनं कार्यम्। मृन्मयाद्यैः स्थावरमूर्तिं सम्प्राप्य, यतिः संयतात्मा, शान्तः, मितभाषी, मिताशनः, तां पूजयेत्। भगवान्, उत्तमश्लोकैः स्तूयमानः, स्वमायया, स्वेच्छया च, स्वयम् अवतरिष्यति; तम् अन्तःकरणे सदा ध्यानयेत्।” इति।