यद्यपि ब्रह्मशिरस् अस्त्रं अव्यभिचारि अप्रमेयम् च, हे भृगुष्रेष्ठ, तव वैश्णवशक्त्या तस्य प्रभावः निवारितः। एतद् आश्चर्यं मा मन्यस्व, अच्युतः सर्वविचित्रमयः, अजः स्वमायया इमं जगत् सृजति, पालयति, विनाशयति च। ब्रह्मशिरस् अस्त्रस्य प्रभावात् मुक्त्वा, पुत्रैः सह धर्मात्मा पृथा कृष्णं, स्वस्य गमनाय उद्युक्तं, इदं वचनं अब्रवीत्। कुन्ती उवाच — अहं त्वां आदिपुरुषं परमेश्वरं प्रकृत्यः परं, सर्वभूतानां अदृश्यं, अन्तर्बहिः स्थितं, नमामि। मायाच्छन्नः, दुर्ग्राह्यः, अक्षरः, मोहिता दृष्टयः त्वां न पश्यन्ति, यथा नटः वस्त्रच्छन्नः। एवं, शुद्धहृदयत्यागिनां भक्तिसंस्थापनाय त्वया यत्नः कृतः, कथं नारीणां त्वं सुलभः? कृष्णाय, वासुदेवाय, देवकीनन्दनाय, नन्दगोपकुमाराय, गोविन्दाय पुनः पुनः नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्माक्षाय, पद्मपादाय नमः। यथा हृषीकेशः देवकीं दुर्जनकैः कंसैः दीर्घकालं दुःखितां बन्धनात् विमोचितवान्, तथैव, हे प्रभो, मां पुत्रैः सह बहुधा विपत्तिभ्यः रक्षितवान्। विषात्, महाग्नेः, राक्षसदर्शनात्, दुष्टसभाात्, अरण्यदुःखात्, महाबलिनां युद्धे युद्धे, द्रौणास्त्रात् च, हे हरि, त्वं अस्मान् रक्षितवान्। हे जगद्गुरो, विपत्तयः सदा सन्तु, यतः त्वां पुनः पुनः पश्येम; त्वद् दर्शनं पुनर्जन्मदर्शनं निवारयति। यो जन्म, ऐश्वर्य, विद्या, रूपेण गर्वितः, स त्वां न सम्प्रत्यक्षं सम्बोधयितुं शक्नोति; त्वं केवलं अकिंचनानां सुलभः। अकिंचनवित्ताय, गुणविहीनकर्मणे, आत्मारामाय, शान्ताय, मोक्षेश्वराय नमः। त्वां कालं, अनादिम्, अनन्तम्, सर्वव्यापिनं, समस्तजनसमानं, यतः परस्परवैरं जायते, मन्ये। हे प्रभो, तव इच्छा कोऽपि न जानाति; तव कर्माणि लोकस्य विडम्बनाय; न तव पक्षपातः न द्वेषः, जनाः तु मनसि पक्षपातं धारयन्ति। अजस्य, अकर्मणः, विश्वात्मनः जन्मकर्माणि पशुषु, मनुषेषु, जलचरेषु, परमं विडम्बनम्। यदा गोप्याः दाम्ना बद्धुं प्रयत्नः कृतः, तव भीतदृष्टि, अश्रुपुलकितनेत्रे, अञ्जनस्मेरमुखं, नमितं च, तदा अहं विस्मयितः, यतः भीताः अपि त्वां भीषन्ति। केचन वदन्ति — अजः पुण्यश्रवः यदुवंशे प्रसिद्ध्यर्थं जातः, यथा मलयाचले चन्दनम्। अन्ये वदन्ति — वसुदेवदेवक्याः प्रार्थनया, अजः लोकरक्षणाय, देवद्विषां विनाशाय, अवतरितः। केचन वदन्ति — ब्रह्मणः प्रार्थनया, भूमिः भारात् क्लिष्टा समुद्रे नाववत् निमज्जन्ती, तस्याः भारहरणाय त्वं जातः। अन्ये वदन्ति — अज्ञानकामकर्मदुःखितानां जनानां श्रवणस्मरणीयानि कर्माणि कर्तुं त्वं अवतरितः। ये जनाः तव कर्माणि निरन्तरं शृण्वन्ति, गायन्ति, कीर्तयन्ति, स्मरन्ति, आनन्दन्ति, शीघ्रं संसारधारानिवृत्त्यर्थं तव पद्मपादौ पश्यन्ति। हे प्रभो, किं त्वं अस्मान्, तव भक्तजनान्, राजसंबन्धिनः पापबन्धितान्, त्यक्ष्यसि? तव पद्मपादे विना अन्यः शरणं न अस्ति। पाण्डवाः, यादवाः, केवलं नामरूपमात्रम्; त्वं इन्द्रियेशः यदि न दृश्यसे, वयं शून्यः। हे गदाधर, तव पदचिह्नैः भूः शोभते; तव पादार्पणेन सा शोभा न भविष्यति। तव दृष्ट्या सर्वे देशाः, ओषधयः, वनानि, पर्वताः, नद्यः, समुद्रः, समृद्धाः। तस्मात्, हे विश्वेश्वर, विश्वात्मन्, विश्वरूप, पाण्डववृष्णिषु मम गाढस्नेहबन्धं छिन्दि। हे मधुसूदन, मम मनः अनन्यभावेन तव प्रेम यथाऽगङ्गा समुद्रं प्रति सततं प्रवाहमयम् अस्तु। हे श्रीकृष्ण, कृष्णमित्र, वृष्णिश्रेष्ठ, अधर्मविनाशक, राजवंशेषु अग्निः, योगेश्वर, गोविन्द, गोब्राह्मणदेवदुःखनिवारक, सर्वशिक्षक, त्वां नमामि। एवं पृथया मधुरैः वाक्यैः स्तुतः, सर्वमंगलः वैकुण्ठः स्वयम् स्मितं कृत्वा, मायया ताम् मोहितवान् इव। स्नेहपूर्वकं ताम् अभ्यनुज्ञाय, सः हस्तिनापुरं प्रविष्टः; स्वनगरं गन्तुं स्त्रीभिः सह उद्युक्तः, राजा स्नेहात् तं निरोद्धुम् प्रयत्नं अकरोत्। यद्यपि व्यासादिभिः ऋषिभिः, कृष्णेन च अद्भुतकर्मणा, इतिहासैः शिक्षितः, सः तु शोकवशात् न बुबुधे। धर्मपुत्रः राजा, मित्रवधं स्मरन्, मोहस्नेहाभिभूतः, साधारणजनचित्तः, ब्राह्मणान् प्रति इदं अब्रवीत्। हन्त, मम हृदयस्थं दुर्गतम् अज्ञानं पश्य; परस्य देहाय, अहं बहूनां सेनानां वधं कृतवान्। यद्यपि दशलक्षलक्षवर्षाणि नरकात् विमुक्तः स्याम्, बालब्राह्मणमित्रबन्धुपितृभ्रातृगुरुवधपापात् न विमुक्तः स्याम्। राज्ञः धर्मयुद्धे शत्रुवधः पापं न, प्रजापालनाय; तथापि एतद् वचनं मे बुद्धिं न आवहति। स्त्रीणां, यासां बन्धवः हताः, गृहस्थकृत्यैः उत्पन्नः वैरः, मया न निवारयितुं शक्यः। यथा पङ्केन पङ्किलं जलं न शुद्ध्यति, सुरायाः सुरामलः न निवार्यते, तथा जीववधेन यज्ञैः पापं न शुद्ध्यति। अधुना, हे राजकुमार, परं रहस्यं मन्त्रं शृणु; यः सप्तरात्रं जपेत्, आकाशगामिनः जीवाः सः पश्येत्। ॐ नमो भगवते वासुदेवाय; एतद् मन्त्रेण, ज्ञात्वा देशकालं, विविधैः द्रव्यैः, बुद्धिमान् पूजां कुर्यात्। इति।