ततः, हे मुनिश्रेष्ठ, पाञ्चजन्याः पञ्च पाण्डवाः तेजस्विनः शरान् स्वयम् समीपं आगच्छन्तः दृष्ट्वा, आत्मनः रक्षणार्थं स्वास्त्राणि समाददुः। तेषां च मनः केवलं भगवति स्थितम्, तेषां आपदं दृष्ट्वा, भगवान् स्वजनान् स्वेनैव आयुधेन—सुदर्शनचक्रेण—रक्षाम् अकरोत्। योगेश्वरः हरिः, सर्वेषु जीवेषु आत्मरूपेण स्थितः, स्वशक्त्या कुरुवंशजायां उत्तरायां गर्भं आवृतवान्। यद्यपि ब्रह्मशिरस्त्रं अव्याहतम्, अप्रतिषिद्धं च, हे भृगुवर, तथापि तव वैष्णवशक्त्या तद् शान्तम् अभवत्। अच्युतः सर्वाश्चर्यपूर्णः, अजः, दिव्यया मायया जगत् सृजति, पालयति, विनाशयति; अतः एतत् आश्चर्यं न मन्यस्व। ब्रह्मशक्त्या मुक्तायाः पुत्रैः सह पृथा धर्मनिष्ठा कृष्णं प्रति वचः उवाच, यः तत्र गन्तुं उद्यतः। कुन्ती उवाच— अहं त्वां आदिपुरुषं, भगवन्तं, प्रकृत्या परं, सर्वभूतानाम् अदृश्यं, अन्तर्यन्तरं च, नमामि। मायापरिवृतः, अगोचरः, अव्ययः, तव स्वरूपं मोहिता दृष्ट्या जनाः न पश्यन्ति, यथा नटः वस्त्रैः गूढः। अतः, भक्तिसंस्थापनार्थं, शुद्धहृदयैः त्यागिश्रेष्ठैः, कथं वयं नार्यः त्वां अवलोकयेम? नमः कृष्णाय, वासुदेवाय, देवकीनन्दनाय, नन्दगोपबालकाय, गोविन्दाय, पुनः पुनः नमः। नमः पद्मनाभाय, नमः पद्ममालिने, नमः पद्माक्षाय, नमः पद्मपादाय। हृषीकेशः यथा देवकीं दुष्टकंसगृहे दुःखिता मुक्तवान्, तथा मां पुत्रैः सह बहुधा संकटेभ्यः उद्धृतवान्। विषात्, महाग्नेः, राक्षसदर्शनात्, दुष्टसभायाः, वनक्लेशात्, महायुद्धेभ्यः, द्रौणास्त्रात्, हे हरि, रक्षिताः स्म। तस्मात्, हे विश्वगुरो, आपदः पुनः पुनः सन्तु, यतः त्वां पुनः पुनः पश्येम, त्वां दृष्ट्वा पुनर्जन्म न पश्येम। यो जनः जात्या, धन्येन, विद्यया, रूपेण गर्वितः, स त्वां न सम्बोधितुम् अर्हति; त्वं केवलं अकिञ्चनानां गोचरः। नमः अकिञ्चनवित्ताय, गुणविहीनकर्मणे, आत्मारामाय, शान्ताय, मोक्षेश्वराय। त्वां कालं, अनाद्यन्तं, सर्वव्यापिनं, समं सर्वेषु, तव यः कलहः जनानां मध्ये जायते, मन्ये। हे भगवन्, तव मनः कोऽपि न वेद; तव कर्माणि लोकमोहाय; न तव कोऽपि प्रियः वा अप्रियः, जनाः तु पक्षपातं मन्यन्ते। जीवविश्वरूपस्य, अजस्य, अकर्मणः, पशुषु, मनुष्येषु, जलचरेषु जन्मकर्माणि परमं विडम्बनम्। गोपी यदा तव बाल्यदोषे बन्धनाय रज्जुम् आनयत्, तव भीतानि नेत्रे अश्रुस्निग्धानि, तव मुखं भयाद् नमितम्—एतत् मां विमोहयति, यतः भीताः अपि त्वां भीन्ति। केचित् वदन्ति अजः पुण्यश्रवस्य यदुवंशे कीर्त्यर्थं जातः, यथा मलयेन्दनं चन्दनम्। अन्ये वदन्ति वसुदेवदेवक्योः प्रार्थनायाः तव अवतारः जगद्रक्षणाय, देवद्विषां विनाशाय। केचित् ब्रह्मणः प्रार्थनात् भूमेः भारवहनात् तव अवतारं जलनौकायाः भारहरणाय। अन्ये वदन्ति तव अवतारः कर्माणि श्रवणीयानि, स्मरणीयानि, लोके दुःखितानां अज्ञानकामकर्मदोषनाशाय। ये जनाः तव कर्माणि श्रुण्वन्ति, गायन्ति, स्तुवन्ति, स्मरन्ति, आनन्दयन्ति, शीघ्रं तव पद्मपादौ पश्यन्ति, संसारप्रवाहनाशकौ। हे भगवन्, किं त्वं वयं भक्तबन्धून्, त्वदन्याश्रयम्, राजधर्मबद्धान्, परित्यज्य गच्छसि? पाण्डवाः, यादवाः, केवलं नामरूपम्; त्वं न दृष्ट्वा, वयं शून्याः। हे गदाधर, भूमिः तव चिन्हितपादैः शोभा न करिष्यति। एषा भूमिः, तस्य औषधयः, वनानि, पर्वताः, नद्यः, समुद्राः तव कटाक्षैः समृद्धाः। अतः, हे विश्वेश्वर, विश्वात्मन्, विश्वरूप, पाण्डववृष्णिषु मम स्नेहबन्धं छिन्धि। मधुसूदन, मम मनः अनन्यभावेन तव प्रेम यथा गङ्गा समुद्रं प्रति प्रवाहः स्यात्। हे श्रीकृष्ण, कृष्णमित्र, वृष्णिश्रेष्ठ, अधर्मनाशक, राजवंशेषु अग्निः, मोक्षदायकः, गोविन्दः, गोब्राह्मणदेवदुःखनाशकः, योगेश्वरः, सर्वगुरुः, त्वां नमामि। सूत उवाच— एवं पृथा मधुरैः वचोभिः भगवन्तं वैकुण्ठं स्तुत्वा, स सर्वमङ्गलः सस्मितं स्नेहं दर्शयन्, मायया तां मोहितवान्। स तां स्नेहपूर्वकं विसृज्य, हस्तिनापुरं प्रविष्टः; तत्र स्वपुरं स्त्रीभिः सह गन्तुं उद्यतः, राजा स्नेहात् तं निरोद्धुम् अयच्छत्। व्यासनादिभिः ऋषिभिः, कृष्णेन च अद्भुतकर्मणा, इतिहासैः उपदिष्टः, राजा तद् न अवगच्छत्, शोकवशात्। धर्मपुत्रः राजा, स्वमित्रघातं चिन्तयन्, मोहस्नेहवशः, साधारणमनसा, ब्राह्मणान् प्रति वचः उवाच। हन्त, पश्यत मम हृदि गाढं मूढं पापम्; परदेहाय सेनानां विनाशं कृतवान्। यदि दशलक्षवर्षाणि नरकात् विमुक्तः स्याम्, तथापि बालब्राह्मणमित्रबन्धुपितृभ्रातृगुरुवधात् न विमुच्ये। शत्रुवधः धर्मयुद्धे राज्ञः पापं न, प्रजापालनाय; तथापि एतद् वचनं मे न बोधयति। स्त्रीणां, यासां बन्धवः हताः, गृहस्थकर्मणः, इह यः वैरः जातः, तं अहं न शमयितुं शक्नोमि।