ते जलं समर्प्य पुनः पुनः अत्यन्तं विलप्य, हरिपादपद्मैः तथा अजन्मना ब्रह्मणा च पाविते सरित्स्नानेन स्नातवन्तः। तत्र माधवः कुरुराजं धृतराष्ट्रं तं चानुजं गान्धारीं च सुतशोकसंपीडितां, पृथां च कृष्णां च उपविष्टान् अपश्यत्। स भगवाञ्छ्रीकृष्णः मुनिसङ्घेन सहितः, स्वजनवियोगशोकविह्वलान् तान् सर्वान् कालस्य अनिवार्यगतिं दर्शयन् समाश्वासयत्। अजातशत्रवे तस्य स्वं राज्यं, यत् पाणकैः हृतम्, पुनर् दत्त्वा, कचस्पृष्टजीवितान् अधर्मिकान् नृपतीन् निहत्य, भगवतः कार्यं सम्पूर्णम् अभवत्। तं तु उत्तमकल्पैः त्रिभिः अश्वमेधयज्ञैः यजापयन्, इन्द्रवत् स्वकीर्तिं सर्वदिक् प्रसरयामास। ततः पाण्डुपुत्रैः सह, सात्यक्युद्धवाभ्यां च, व्यासादिभिः मुनिभिः पूजितः, स्वयं तान् प्रत्यर्चयन्, तैः अनुमत्य च द्वारकां प्रति गन्तुं रथमारुह्य स्थितः। तदा, उत्तरानाम् अभयभीता उत्तरा भगवन्तं अभिद्रुत्य उपगतवती। सा उवाच—"त्राहि मां, त्राहि मां, महायोगिन्, देवदेव, जगन्नाथ! त्वदन्यं शरणं न पश्यामि, मृत्युः सर्वतः अभिद्रवति।" पुनः साऽब्रवीत्—"भगवन्, दीप्तमायसी शरशिखा मयि पतति! यद्यस्ति मम दाहः, स्यात्, परं गर्भं मम मा नाशय, प्रभो।" एवं श्रुत्वा, भक्तवत्सलः प्रभुः, द्रौणास्त्रस्य पाण्डववंशनाशाय एव प्रवृत्तिं अवगच्छत्। तदा पञ्च पाण्डवाः, दीप्तशरान् स्वयम् उपगतान् दृष्ट्वा, स्वशस्त्राणि गृहीत्वा तदस्त्रस्य प्रतिकाराय उद्यताः। तेषां केवलं भगवदाश्रयाणां विपत्तिं दृष्ट्वा, स भगवान् स्वदर्शनेन स्वजनान् अपालयत्। योगेश्वरः स हरिः, सर्वभूतात्मा, स्वशक्त्या उत्तरायाः कुरुकन्यायाः गर्भं संवृत्य तं रक्षां चकार। ब्रह्मशिरस्त्रं अविघ्नं, अनिवार्यम् अपि, भगवतस्तव वैष्णवशक्त्या निगृहीतम्। अत्र विस्मयो न कर्तव्यः, अच्युतस्य मायायाम् अनन्तविक्रमस्य, यः अजः सन् जगत्सृष्टिस्थितिलयान् करोति। तदा ब्रह्मशक्तिविमुक्ता सा उत्तरा, स्वपुत्रैः सह, कृष्णस्यानुग्रहेण, पुण्यशीला पृथाभ्यागताय कृष्णाय वाक्यम् अब्रवीत्। कुन्ती उवाच—"नमः ते पुरुषायाद्याय, प्रकृतेः पराय, सर्वभूतदृशेऽव्यक्ताय, अन्तर्याय बहिर्य च। मायाजालावरणेन अप्रकाशाय, अव्ययाय, मोहितदृष्टिभिः न दृश्यसे, यथा नटः वेशधरः। एवं हि परमहंस्यां भक्तिं स्थापयितुम्, शुद्धचित्तर्षिभ्यः, स्त्रियः कथं त्वां पश्येमहि?" "नमः कृष्णाय, वासुदेवाय, देवकीनन्दनाय, नन्दगोपकुमाराय, गोविन्दाय, पुनः पुनर् नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्माक्षाय, पद्मपादाय ते नमः। यथा हृषीकेशः देवकीं कंसकर्मणि दुःखार्तां विमोचयामास, तथा माम् अपि पुत्रैः सह अनेकसंकटात् पुनः पुनः त्रातवान्।" "विषविपत्तेः, महाग्नेः, राक्षसदर्शनात्, दुष्टसभायाः, वनक्लेशात्, महायुद्धेषु, द्रौणास्त्रविपत्तेः च, हे हरि, त्वया अस्माकं रक्षणम्। तव दर्शनाय पुनः पुनः भवेत् मे विपत्तयः, विश्वगुरो, यतः त्वद्दर्शनात् पुनर्जन्म न स्यात्।" "जात्यैश्वर्यश्रुतश्रीभिः अभिमानयुक्तः जनः त्वां न वाच्यते, त्वम् अनाथवत्सलः। नमः अनाथसंपद्व्याप्ताय, गुणवृत्तिविवर्जिताय, आत्मारामाय, शान्ताय, मुक्तिदायिने।" "त्वां समयं, अनाद्यन्तं, सर्वगतं, समं सर्वेषु, यत्र विरोधः जायते, पश्यामि। न कोऽपि जानाति भगवन् तव संकल्पम्; लीलया क्रीडन्निव लोकान्, न तव प्रियद्वेषौ, जनाः तु मन्यन्ते।" "जगन्नाथस्य, अजस्य, अकर्तुः, पशुषु, मनुष्येषु, जलचरादिषु जन्मकर्माणि, परमं हि हास्यम्। गोप्या यदा बद्धुम् इच्छन्त्या, तव भीताक्ष्याः अश्रुलिप्तनेत्रयोः, भीतवत् नमितमुखस्य, विस्मयः मम, यः भीतानां भीः।" "केचित् वदन्ति, यदुकुलशोभायै पुण्यश्रवणकीर्तये, अजः मलयचन्दन इव जातः। अन्ये वदन्ति, वसुदेवदेवक्याः प्रार्थनया, सुरद्विषां विनाशाय, जगद्धिताय अजः जातः।" "केचित् ब्रह्मणः प्रार्थनया, पृथि्व्याः भारनाशाय, समुद्रनिमग्ननाविव, त्वं जातः इति। अन्ये वदन्ति, क्लेशकर्ममोहपीडितानां श्रवणीयस्मरणीयकर्मणां कर्तुम् अवतीर्णः।" "ये जनाः त्वदीयकथाश्रवणकीर्तनस्मरणानन्दनिरता, ते शीघ्रं संसारतरङ्गनाशकं तव चरणारविन्दं पश्यन्ति। भगवन्, त्वं नः त्यक्तुम् इच्छसि किम्? त्वत्पादशरणानां, राजधर्मनिबद्धानाम् अपि, नः अन्यः नाथः नास्ति।" "किं वयं पाण्डवाः, यदवश्च, नामरूपमात्रम्; त्वयि अदृष्टे, हृषीकेश, सर्वं शून्यम्। गदाधर, तव पदचिह्नैः भूषिते भूमौ, सा न शोभिष्यते। तव कटाक्षैः, एषु देशेषु, औषधिवनपर्वतनद्युदधयः समृद्धाः।" "अतः, जगन्नाथ, विश्वात्मन्, विश्वमूर्ते, मम पाण्डववृष्णिषु दृढस्नेहबन्धनं छिन्धि।