सूतः सञ्ज्ञाय तस्य वाक्यस्य महर्षिः त्वरितं भाषितवान्। नारदः अब्रवीत्—शृणु तत्त्वेन, वत्स; योगः च कलिः च, तीव्रः, सदाचारं योगमार्गं तपः च नष्टं कृतवन्तौ। जनाः अघासुरवत् मायाचर्यायाम् दुष्कृत्येषु च प्रवृत्ताः; अत्र सुजनाः दुःखिताः, दुष्टाः तु हृष्टाः; किन्तु धीरः यः धैर्यं धत्ते स एव स्थिरः विद्वान् च। एते चाण्डालाः दृष्ट्वा, पृथिवी भारवाहिनी जाता; वर्षे वर्षे शनैः शुभं न दृश्यते। अधुनातनं, तव पुत्रैः सह त्वं अपि न दृश्यसे, मोहग्रस्तैः जनैः उपेक्षिता, जीर्णताम् प्राप्ता। वृन्दावनेन संयोगेन पुनः यौवना नूतना च अभवत्; धन्यं तद् वृन्दावनं, यत्र भक्तिः अपि नृत्यति। अत्र, प्राप्तार्हाभावात्, वृद्धत्वं अपि एतयोः न त्यजति; अल्पसन्तोषेण विश्रामं मन्येते। भक्तिः अब्रवीत्—कथं पापः कलिः पारिक्षितेन स्थापितः? कलिसंप्राप्तौ, सर्वधर्मसारः क्व गतः? दयालुना हरिणा अपि, कथं अधर्मः दृश्यते? मम संशयं तव वाक्यैः निवारय; सुखिता भविष्यामि। नारदः उवाच—यत् त्वया पृष्टम्, तत्त्वेन शृणु, वत्स; सर्वं कथयिष्यामि, सौभाग्यवती, तव मोहः अपि नश्यति। यदा मुकुन्दः प्रभुः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधामं गतः, तस्मात् दिनात् कलिः आगतः, सर्वधर्ममार्गं विघ्नयन्। विजयं दिशां कृत्वा राजा कलिं दृष्ट्वा, दुःखितः स आश्रयम् याचितवान्; अहं तं न हन्यं, मधुहारी यथा भृङ्गं। तपसा योगेन ध्यानेन च न प्राप्तं फलम्, कलौ केशवकथनात् पूर्णं लभ्यते। कलिं समं, सारहीनं, वस्तुहीनं दृष्ट्वा, विष्णुरातः तं स्थापितवान्, कलिजातानां सुखाय। पापकर्मणां कारणात्, सर्वतः सारः गतः; वस्तूनि पृथिव्यां तुषावद् बीजहीनानि। ब्राह्मणैः भागवतशास्त्रं गृहगृहे जनजनाय प्रचारितम्, किन्तु दक्षिणालोभात् कथासारः गतः। अत्यन्तदुष्कृत्यकृता, नास्तिकाः, नरकवासी जनाः अपि तीर्थस्थले स्थिताः, किन्तु तीर्थसारः नष्टः। कामक्रोधलोभतृष्णया चित्तव्याकुलाः अपि तपसि प्रवृत्ताः, तथापि तपसारः नष्टः। मनः पराजयात्, लोभात्, कपटात्, कुतर्काश्रयात्, शास्त्राध्ययनात् अपि ध्यानयोगफलः नष्टः। पण्डिताः पत्नीसहिताः महिषवत् रमन्ते, पुत्रोत्पादने कुशलाः, मोक्षे अकुशलाः। वैष्णवत्वं न कुतः अपि दृश्यते, परम्पराध्यक्षेषु अपि; तस्मात् तत्त्वसारः सर्वत्र विनष्टः। किन्तु कलियुगस्य एषा प्रवृत्तिः, कः दोषार्हः? अतः पद्मनयनः भगवान् समीपस्थः तिष्ठति, सहनशीलः। सूतः उवाच—एताः वाचः श्रुत्वा, ते महाआश्चर्येण पूर्णाः। भक्तिः पुनः अब्रवीत्—एषा अपि शृणु, शौनक। भक्तिः उवाच—देवर्षे, धन्यः त्वं, मम सौभाग्येन अत्र आगतः। साधुसंनिधिः लोके सर्वसिद्धिदायकः। जय जय तस्मै, यस्य शरीरं मायाधारम्, यस्य एकवाक्येन सर्ववाणी उत्पाद्यते! तस्य कृपया ध्रुवः नित्यपदं प्राप्तवान्। ब्रह्मपुत्राय, सर्वमङ्गलसङ्केताय, नमः। श्रीमद्भागवतस्य महिमा—द्वितीयोऽध्यायः। भक्त्याः शोकनिवारणाय नारदस्य यत्नः। नारदः उवाच—वत्स, व्यर्थं शोकं किम् कुरुषे? श्रीकृष्णपदकमलं स्मर—तव दुःखं नश्यति। सः एव द्रौपदीं कौरवविपत्तेः उद्धृतवान्, गोपिकाः रक्षितवान्; सः कृष्णः इदानीं कुतः गतः? किन्तु त्वं, भक्ते, तस्य प्राणादपि वरीया; यदा त्वं आह्वयति, भगवान् नीचगृहेषु अपि आगच्छति। त्रिषु युगेषु सत्यं ज्ञानं वैराग्यं च मोक्षोपायः; कलौ तु केवलं भक्तिः ब्रह्मसाक्षात्कारस्य साधनम्। तद् निर्णीय, चेतनः त्वां तद्रूपां, श्रीकृष्णप्रियां, आनन्दमयीं निर्मितवान्। सञ्जातपाणिः त्वं एकदा पप्रच्छः—'किम् करवाणि?' ततः कृष्णः आदेशं दत्तवान्—'मम भक्तान् पोषय।' त्वं आदेशं स्वीकृत्य, हरिः तुष्टः अभवत्; सः मुक्तिं दासीं कृतवान्, ज्ञानं वैराग्यं च, एतौ तव पुत्रौ। वैकुण्ठे त्वं स्वरूपेण पोषयति; पृथिव्यां भक्तपोषणाय छायारूपेण प्रकटिता। मुक्त्या ज्ञानवैराग्याभ्यां सह त्वं पृथिवीं आगच्छः, कृतयुगादि द्वापरान्तं सुखेन स्थिताः। कलौ मुक्तिः कुतर्कपीडितया नष्टा; तव आदेशेन शीघ्रं पुनः वैकुण्ठं गता। मोक्षः अत्र आगच्छति गच्छति च, यथा त्वं स्मरति; एतौ तव पुत्रौ तव पार्श्वे रक्षितौ। अवमानात् तव पुत्रौ कलौ दुर्बलौ वृद्धौ च जातौ; चिन्ता मा कुरु—अहं उपायं चिन्तयिष्यामि। सुन्दरि, कलियुगस्य तुल्यं युगं नास्ति; तस्मिन् युगे त्वां गृहे गृहे, सर्वजनमध्ये स्थापयिष्यामि। अन्यकार्याणि परित्यज्य, महोत्सवान् अग्रे कृत्वा, तस्मिन् समये न हरिसेवा करिष्यामि, न त्वां लोके प्रचारयिष्यामि। ये जनाः कलौ त्वया सह स्थिताः, पापिनः अपि, कृष्णमन्दिरं निर्भयम् यास्यन्ति। इति श्रीभागवतपुराणे प्रथमस्कन्धे प्रथमद्वितीयाध्याययोः उक्तानि श्लोकानि एकस्रोतसि कथा-रूपेण।