सूतः कथयति—यदा स नरोत्तमः दिव्यतेजसा समन्वितः सभायां प्रविवेश, तदा सभासदः तं परमप्रभायुक्तं दृष्ट्वा सस्मार्गमुत्थाय तस्मै परमासनं समर्पयन्। देवानां मुनिः स्नेहपूर्वकं तं सत्कृत्य, सुखोपविष्टः शुद्धवचनानि प्रवदन् अवदत्—“मम शुद्धवाक्यानि शृणुत।” श्रीशुकः उवाच—एतद्भागवतं वेदकल्पतरोरमृतफलम्, यत् शुकमुखात्स्रवमाणमृतरससम्प्लुतम्। भोः रसिकाः, भूः पिबत भागवतस्य रसम् पुनः पुनः। अत्र महर्षिणा रचिते श्रीमद्भागवते सर्वकपटनिर्मूलनं कृतम्, केवलं निर्मलहृदयानां कल्याणाय, असूयारहितानां। तत्र सच्चिदानन्दस्वरूपः परमार्थः प्रतिपाद्यते, यः त्रिविधतापान् निहन्ति। किमन्यैः शास्त्रैः? अत्रैव भगवाञ्श्रद्धालूनां हृदि साक्षात्प्रतिष्ठितः भवति। एषः श्रीमद्भागवतपुराणरत्नाकरः, वैष्णवानां निधिः; अत्र परमं निर्मलज्ञानं परमहंसगीतं, तत्र ज्ञानं विज्ञानं वैराग्यं भक्तिश्च प्रकाश्यते। श्रद्धया शृण्वतः पठतः चिन्तयतः सदा मुक्तिः सिध्यति। स्वर्गे, सत्यलोके, कैलासे वा वैकुण्ठेऽपि नायमसौ रसः लभ्यते; तस्मात्, सौभाग्यवन्तः, एनं सदा पिबत, कदापि मुञ्चत। एवं बदारायणेन सभायां भाषमाणे, हरिः प्रह्लादबल्युद्धवार्जुनादिभिः परिवृतः तत्रैव प्रादुरासीत्। देवर्षिः स तं च तेषां च सखीनां सत्कारं चकार। हरिं दिव्यपीठे विराजमानं दृष्ट्वा सर्वे स्तुतिं कर्तुं प्रचक्रमुः। तदा शिवः पार्वत्याः सहितः, ब्रह्मा च कमलासने, तत्रैव स्तुतिसंभावनाय आगतौ। तत्र प्रह्लादः तालं धारयन्, उद्धवः घण्टां नादयन्, नारदः वीणां स्वरसंपूर्णां संगीतीयुक्तः, अर्जुनः गीतस्य नायकः अभवत्; इन्द्रः मृदङ्गं वादयन्, “जय जय! किम् अद्भुतं स्तोत्रं कुमारा इति!” इत्युक्त्वा, व्यासस्यात्मजः शुकः अग्रे प्रवृत्त्या पठनं चकार। तत्रैव मध्ये हरिः शिवः ब्रह्मा च संयुक्त्या नृत्यन्तः दिव्यभक्तगणैः सह प्रकाशिताः। तदद्भुतं स्तवनं दृष्ट्वा, हरिः प्रीतः सन्, वाक्यं प्रोवाच— “भक्त्या यथेष्टं वरं वृणुध्वम्; अहं भवद्भिः कृतस्तुतिप्रसन्नः अस्मि।” इति श्रुत्वा, ते प्रेमभरिताः हर्षेण हरिं प्रत्यभाषन्त। “गिरिसर्पगीतिषु, सर्वेषां भक्तानां स्मृतिः त्वयि सदा भवतु—एष एव नः कामः।” अच्युतः “एवं अस्तु” इत्युक्त्वा अन्तर्हितः। ततः नारदः पदयोः प्रणम्य, शुकः तपस्विनः च, प्रमुदिताः मोहविनिर्मुक्ताः सर्वे दिव्यकथामृतं पित्वा प्रस्थिताः। सा भक्ति शुकैः आत्मशास्त्रे अपि रक्षिता। भागवतसेवया वैष्णवानां चेतः हरीं प्रति आकर्ष्यते। ये दरिद्रदुःखातुराः, मायासुरेण पीडिताः, संसारसागरे पतिताः, तेषां कल्याणाय भागवतध्वनिः प्रतिनाद्यते। शौनकः उवाच—कदा शुकः राज्ञे कथितवान्? कदा पुनः गोकरणः? कदा देवर्षिः ब्राह्मणेभ्यः? एष मे संशयः, कृपया निवर्तय। सूतः उवाच—कृष्णस्य प्रयाणात् त्रिंशद्वर्षे, कलौ प्रविष्टे, भाद्रपदशुक्लनवम्याम् शुकः प्रवृत्तः। परिक्षितः श्रवणान्ते, कलियुगे द्विशतवर्षे, शुभे नवम्याम् गोकरणः गोजातः आख्यायनं कृतवान्। ततोऽपि कलिः त्रिंशद्वर्षाणि प्रवृद्धः, कार्तिकशुक्लनवम्याम् ब्रह्मपुत्राः तदाख्यानं कृतवन्तः। एवं पापविनाशकं भागवताख्यानं कलियुगे यथापृष्टं त्वयाऽनुकीर्तितम्। एष भगवतः प्रियः संवादः सर्वपापक्षयकरः, मुक्तिहेतुः, भक्तिलीलाप्रदायकः। साधवः श्रद्धया पिबन्तु—किं तीर्थयात्रया, किं कर्मणां सेवया? यमः अपि स्वदूतं पाशधारिणं दृष्ट्वा, तस्य कर्णे जपति—“ये श्रीकथारसेन मद्यन्ति, तान् मा स्पृश; अहं क्रोधस्य स्वामी, न तु वैष्णवानाम्।” असारसंसारे विषयविषविक्षिप्तचित्तेषु, अर्धक्षणमपि शुककथामृतं पिब; किमर्थं पथभ्रान्तः, अधमकथाश्रवणेन, यत्र परिक्षित् स्वयं श्रुत्वा मुक्तिं लब्धवान्? शुकवाक्यरसप्रवाहः वक्तारं कण्ठे बध्नाति, तं च वैकुण्ठनाथत्वं ददाति। एष गुह्यतमः सिद्धान्तः सर्वमतैः प्रतिष्ठितः, सर्वशास्त्रावलोक्यापि, शुककथाया एव शुद्धतमा—परमानन्दाय द्वादशस्कन्धरसं पिब। यः श्रद्धया नियमितः शृणोति, यः च शुद्धवैष्णवेषु पठति—उभौ सम्यगाचरन् फलं लभेते; तयोः किमपि दुर्लभं नास्ति। शौनकः उवाच—यदा नारदः प्रययौ, तदा बदारायणः किं कृतवान्? सूतः उवाच—पश्चिमे दिव्यसरस्वत्याः तीरे शम्याप्रासः आश्रमः, यत्र ऋषिसंघाः सदा वसन्ति। तत्र बदरीवृक्षसंघैः शोभिते आश्रमे व्यासः उपविवेश, जलैः शुचिर्भूत्वा, स्वेच्छया मनः समाधाय। भक्त्या विशुद्धचित्तः स्थिरः सन् सः पूर्णपुरुषं ददर्श, तस्याश्रितां च मायाम्। तया जीवः स्वात्मन्यपि त्रिगुणात्मानं मन्यते, दुःखं कल्पयति, तस्याः कृतं स्वीकुरुते। एतददुःखनिवृत्तये, स मुनिः सत्त्वतसंगीतिं चकार, परमपुरुषे भक्तिं प्रतिपादयन्, अज्ञातजनानां हिताय। अस्मिन्शास्त्रे, यः शृणोति, तस्मिन्कृष्णे भक्ति जायते, शोकमोहभयापहानि च। भागवतसंहितां सम्यग् रचयित्वा, सः तदात्मजं शुकं, विरक्तं, शिक्षयामास। शौनकः उवाच—सः विरक्तः आत्मरतिरेव, किमर्थं महदाख्यानं अधीतवान्? सूतः उवाच—आत्मारामाः अपि, बन्धनवर्जिताः, हेतुरहितां हरौ भक्तिं कुर्वन्ति; तस्य गुणैः। सः बदारायणात्मजः, हरिगुणाकर्षितचित्तः, भागवतं सततं पठन्, विष्णुभक्तप्रियं सदा। अधुना वक्ष्यामि—परिक्षितः जन्म, कर्म, प्रयाणं, पाण्डुपुत्राणां निधनं, कृष्णकथायाश्च प्रवृत्तिम्। यदा कौरवासृञ्जययोर्युद्धे, वीराः स्वकर्मणि पतिताः, धृतराष्ट्रपुत्रः भीमगदया भग्नजंघः शयाने, तद्वैक्ष्य, अश्वत्थामा स्वामिप्रीत्यर्थं, सर्वनिन्द्यं कर्म चकार—निशासुप्तानां कृष्णापुत्राणां शिरांसि छित्त्वा, केवलं अनर्थाय। तत् श्रुत्वा, सा माता दुःखविह्वला, अश्रुपूर्णलोचना, रुदन्ती, तामाश्वासयन् किरीटमालिनः उवाच—“सुमध्ये, तव दुःखं हरिष्यामि; गाण्डीवनिर्गतैः बाणैः तं ब्रह्मबन्धुं, हिंसकं, शीघ्रं शिरोहरं आनयिष्यामि, येन त्वं पुत्रदाहानन्तरं स्नातुं शक्ष्यसि।