एषः पुण्यः श्रीमद्भागवतपुराणः फलप्रदः, धर्मार्थकाममोक्षप्राप्तये निश्चितं साधनं, असंशयम्। ततो कुमाराः ऊचुः — सर्वं यथावृत्तं तवोक्तम्; किं पुनः श्रोतुमिच्छसि? श्रीमद्भागवतमेव हि भोगमोक्षप्रदं। ततः सूतः उवाच — एवं उक्त्वा ते महात्मानः पापनाशनं पुण्यं भागवतकथाम् अन्वगायत, या भोगमोक्षदायिनी। सप्तदिनानि, सर्वे संयतचित्ताः, विधिवत् श्रुत्वा, परमेश्वरं देवश्रेष्ठं समस्ते स्तुत्वा। तदन्ते ज्ञानवैराग्यभक्तिबलम् उत्तमं अभवत्, नवयौवनशक्ति सर्वान् मोहयितुम् उदतिष्ठत्। नारदः, स्वकामं सिद्ध्य प्राप्त्वा, परमसुखविह्वलः, सर्वाङ्गस्फुरितः अभवत्। ततः, कथा सम्यक् श्रुत्वा, भगवत्प्रियः नारदः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रेमगद्गदया गिरा, तान् उवाच। नारदः उवाच — धन्योऽस्मि, अनुगृहीतोऽस्मि, अनन्तदयालवो युष्माकं कृपया; अद्य अहं भगवन्तं हरिम्, सर्वपापहरं, प्राप्तवान्। सर्वेषु धर्मेषु, श्रवणमेव श्रेष्ठं मन्ये, हे तपस्विनः; श्रवणमात्रेण वैकुण्ठनिवासिनं कृष्णं लभ्यते। सूतः उवाच — इति वदन् विशिष्टो वैष्णवः नारदः, योगिनां नाथः शुकः, तत्र आगतः, विचरन्। तस्मिन्नेव व्यासपुत्रः, षोडशवयस्कः, महाज्ञानसिन्धुचन्द्रः, कथान्ते, स्वार्थसिद्धः, प्रेम्णा शनैः शनैः भागवतं गायितुम् आरब्धवान्। तं दृष्ट्वा, सभायाः सर्वे, परमतेजः अनुभूय, तत्क्षणात् उत्तमं आसनं दत्त्वा, देवर्षिः स्नेहेन पूजितः, सुखासीनः इदं प्रोवाच — "मे शुद्धवचनानि शृणु।" श्रीशुकः उवाच — भागवतम् वेदकल्पतरोर् मणिफलम्, शुकमुखामृतद्रवसम्पूर्णम्; हे रसिकाः, सदा पुनः पुनः भागवतसारम् पिबत। अत्र, व्यासप्रणीतस्य भागवते, सर्वदुष्टधर्मः परित्यक्तः; निर्मलहृदयेषु, निरसूयेषु, हितार्थः प्रकटितः, त्रिविधदुःखविनाशः; अन्यग्रन्थानां किम् आवश्यकता? अत्र, भगवान् शुद्धचित्तानां श्रवणोत्सुकानां हृदये साक्षात् बद्धः। श्रीमत्भागवतम् पुराणरत्नमालिका, वैष्णवसंपदः निधिः; अत्र परमपवित्रं परमहंसज्ञानम् गीतम्। ज्ञानं निष्क्रियं, विवेकवैराग्यभक्तिसंयुक्तम्, अत्र प्रकाशितम्; श्रवणपठनचिन्तनैः भक्त्या मोक्षः लभ्यते। स्वर्गे, सत्यलोके, कैलासे, वा वैकुण्ठे, अयं रसः न लभ्यते; अतः, हे भाग्यवन्तः, सदा पिबत, न त्यजेत्। सूतः उवाच — एवम् बदरायणः सभायाम् वदन्, हरिः तत्र प्रह्लादबलिउद्धवार्जुनादिभिः परिवृतः प्रकटितः; देवर्षिः तं च तद्भृत्यान् पूजितवान्। हरिं दिव्यासनस्थं दृष्ट्वा, सर्वे अग्रे स्तुतिम् आरब्धवन्तः। तदा शिवः पार्वत्या सह, ब्रह्मा पद्मासनस्थः, अपि तत्र आगतः भगवदस्तुत्याः साक्षात्काराय। प्रह्लादः ताळं धारयामास, उद्धवः घंटां नृत्यतः, देवर्षिः वीणां गृहीत्वा, रागविशारदः, अर्जुनः गीतनायकः अभवत्; इन्द्रः मृदङ्गं वादयन्, "जय जय! अहो कुमाराः, स्तुतौ कौशलम्," इति उच्चैः। अग्रे व्यासपुत्रः शुकः प्रवाहवत् गीतं गायितुम् आरब्धवान्। तत्र मध्ये, हरिः शिवः ब्रह्मा च, एकत्र नृत्यन्ति, भक्तश्रेष्ठेषु नटवत् प्रकाशमानाः। एतदद्भुतस्तुतिं दृष्ट्वा, हरिः, संतुष्टः अपि, इदं वचः उवाच। "भक्त्या यथेष्टं वरं वृणुध्वम्; स्तुत्या कथया च अहं संतुष्टः अस्मि।" तद्वाक्यं श्रुत्वा, ते, प्रेमविह्वलाः, हर्षेण हरिम् अभ्यधुः। "गिरिगीतासर्पगीतैः, सर्वैः भक्तैः, यत्नेन स्मर्यस्व; अयं नः कामः, स एव सिध्यताम्।" "तथास्तु," इत्युक्त्वा, अच्युतः अन्तर्धानम्। ततः नारदः चरणौ नमस्कृत्य, शुकः तपस्विनः च, हर्षिताः, भ्रमविनिर्मुक्ताः, दिव्यकथारसपानं कृत्वा, निर्गताः। सा भक्ति, पुत्रैः सह रक्षिता, शुकः अपि स्वग्रन्थे स्थापितवान्। अतः भागवतसेवया, वैष्णवानां मनः हरौ आकर्ष्यते। ये दारिद्र्यदुःखज्वरपीडिताः, मायासुरद्वारेण दग्धाः, संसारसागरे निमग्नाः, तेषां हिताय भागवतध्वनिः प्रतिश्रूयते। शौनकः उवाच — शुकः कदा राज्ञे उक्तवान्? गोकरणः पुनः कदा उक्तवान्? देवर्षिः ब्राह्मणेभ्यः कदा उक्तवान्? मे संशयं छिन्द्धि। सूतः उवाच — कृष्णनिगमनात् त्रिंशद्वर्षे, कलेः प्रवृत्ते, शुकः भाद्रपदशुक्लनवम्यां कथां आरब्धवान्। परिक्षितश्रवणान्ते, कलेः द्विशतवर्षे व्यतीते, शुभनवम्यां, गोकरणः गौःसम्भूतः, भागवतकथां गायितुम् आरब्धवान्। तदनन्तरं, कलेः पुनः त्रिंशद्वर्षे, कार्तिकशुक्लनवम्यां, ब्रह्मपुत्राः कथां गायितुम् आरब्धवन्तः। एवं, हे निष्पाप, यद् पृष्टं तव, भागवतकथा कलेः, संसाररोगनाशिनी, वर्णितम्। ईषा कथा कृष्णप्रियः, सर्वपापनाशिनी, मोक्षहेतुः, भक्तिलीलाप्रदायिनी; पुण्यजनाः श्रद्धया पिबन्तु — किम् तीर्थसेवनया वा कर्मसेवया? यमः अपि, स्वदूतं पाशधरं दृष्ट्वा, तस्य कर्णे गूढम् इदं वदति — "ये भगवद्गाथासुराम्, तान् वर्जय; अहं अन्येषां कोपस्य स्वामी, न तु वैष्णवानाम्।" असारसंसारे, विषयविषविह्वलचित्तेषु, शुकश्लोकामृतं क्षणार्धं पिब — किम् व्यर्थमार्गे भ्रमन्, अधमकथा श्रवणम्? परिक्षितः स्वयं श्रवणात् मोक्षप्राप्तिं दृष्टवान्। शुकवाक्यरसप्रवाहकथा, गायन्तं कण्ठे बद्धा, स वैकुण्ठनाथः भवति। अतः, सर्वसिद्धान्तैः स्थापितं गोपनीयतमं तत्त्वम्, एकस्मात् कथितम्; सर्वशास्त्रावलोक्य, शुककथा शुद्धतमा नास्ति — परमानन्दाय द्वादशस्कन्धसारम् पिब। यः श्रद्धया नियमितं शृणुते, यः शुद्धवैष्णवेषु गायति, तयोः, सम्यक् कृत्येन, फलम् लभ्यते; तेषां, अस्मिन्संसारे, वस्तुतः किं अपि दुर्लभम् नास्ति। शौनकः उवाच — नारदस्य निर्गते, श्रीबदरायणः तदाभिप्रायम् अवगम्य, किम् अकरोत्? सूतः उवाच — दिव्यसरस्वत्याः पश्चिमे तटे, शम्याप्रासः नाम आश्रमः, मुनिसंवादसंपन्नः। तत्र, बदरीसमूहैः शोभिते आश्रमे, व्यासः उपविशत्, जलैः शुद्धः, मनः स्वेच्छया एकाग्रं कृतवान्। भक्त्या शुद्धनिश्चलचित्तः, पूर्णं पुरुषं अपश्यत्, तस्याश्रितां मायां च अपश्यत्। या मायया, जीवः स्वस्वरूपात् मोहितः, त्रिगुणात्मना आत्मानं मन्यते, दुःखकल्पना करोति, तया कृतं स्वीकृत्य।