यदि समर्थः स्यात्, त्रिपलपरिमितं सुवर्णसिंहं निर्माय, तत्रैव सुलेख्यलिखितं ग्रन्थं स्थापयेत्। तं तु स्वाध्यायव्रतानुष्ठानपरायणं पूज्यं च, आमन्त्रणाद्युपचारैः सहितं, वस्त्राभरणगन्धादिभिः सहितैः, यथाविधि सम्पूज्य, यः प्राज्ञः सः गुरवे तद् दद्यात्। एवं विधिना विधिपूर्वकं कृत्वा, संसारपाशात् विमुक्तिः स्यात्, सर्वपापानि च क्षीयन्ते। एषः शुभः पुराणः श्रीमद्भागवताख्यः फलं ददाति, धर्मार्थकाममोक्षप्रदः निःसंशयम्। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं तवोक्तम्, किं पुनः श्रोतुमिच्छसि? यतः श्रीमद्भागवतमेव भोगमोक्षप्रदमस्ति। सूतः ऊचुः—एवं वदित्वा, ते महात्मानः सर्वपापप्रणाशकं, पुण्यं, भोगमोक्षप्रदं भागवतकथाम् अवदन्। सप्ताहमेकं, नियतचित्ताः सर्वे प्रजाः यथाविधि श्रृण्वन्तः, ततो देवश्रेष्ठं पुरुषोत्तमं स्तोतुं प्रचक्रमुः। तस्याः समाप्तौ, ज्ञानवैराग्यभक्तीनां बलं परममभवत्; नवयौवनं सर्वजनानां मनोहरं समुत्पन्नम्। नारदः स्वकार्यसिद्धिं स्वाभिलषितं च प्राप्त्वा, परमसुखविषये मग्नः, रोमाञ्चिताङ्गः अभवत्। एवं कथा सम्यक् श्रुत्वा, श्रीनारदः भगवत्प्रियः, संहतहस्तः, प्रेमगद्गदया वाचा तान् अभ्यभाषत। नारदः ऊचुः—धन्योऽहं, कृपया पूर्णाः यूयं मयि प्रसन्नाः; अद्य अहं भगवन्तं हरिं, सर्वपापकृतं, प्राप्तवान्। सर्वेषां धर्माणां मध्ये, अहं श्रोतृं श्रेष्ठं मन्ये, हे तपस्विनः, केवलं श्रवणेन वैकुण्ठवासिनं कृष्णं प्राप्यते। सूतः ऊचुः—एवं वदत्सु श्रेष्ठे वैष्णवे नारदे, योगिनां स्वामिनं शुकं तत्र आगतम्। तदा षोडशवर्षीयः व्यासपुत्रः, महाज्ञानाम्बुधेः शशाङ्कः, स्वार्थसम्पन्नः, कथा समाप्त्यन्ते, प्रेम्णा शनैः शनैः भागवतं पठितुम् आरब्धवान्। तं दृष्ट्वा, सभायां सर्वे तस्य परमतेजः अनुभूय, त्वरितं उत्तमासनं प्रदत्तवन्तः; देवर्षिः स्नेहात् तं पूजयामास; स च सुखासीनः, 'मम शुद्धवचनानि शृणुत' इति प्रोवाच। श्रीशुकः ऊचुः—भागवतम् वेदकल्पतरोरमृतफलम्, शुकमुखात् स्रवद्रसमयं; भूमौ रसिकाः सन्तः, पुनः पुनः भागवतरसम् आस्वादयन्तु। अत्र महर्षिविरचिते श्रीमद्भागवते सर्वकपटधर्मः परित्यक्तः; इदं निर्मलहृदयानां, अमत्सराणां कृते; त्रिविधतापविनाशकं हिततत्त्वं प्रकाश्यते। किमन्यैः शास्त्रैः? अत्र श्रद्धालूनां हृदि साक्षात् भगवान् बध्यते। श्रीमद्भागवतं पुराणरत्नमौलिः, वैष्णवानां निधिः; अत्र परमहंसानाम् अमलज्ञानं गीतम्। अत्र निष्कर्मज्ञानं, विवेकवैराग्यभक्तिसंयुक्तं प्रकाश्यते; श्रद्धया शृण्वन्, पठन्, चिन्तयन्, मुक्तो भवति। न स्वर्गे, न सत्यलोके, न कैलासे, न वैकुण्ठे, एषा रतिः लभ्यते; अतः, हे भाग्यवन्तः, सदा पिबन्तु, न विसृज्यताम्। सूतः ऊचुः—एवं बदारायणेन सभायां भाषमाणे, हरिः तत्र प्रादुरासीत्, प्रह्लादबलिउद्धवार्जुनादिभिः परिवृतः; देवर्षिः तं च तदनुचरांश्च पूजयामास। हरिं तेजस्विनं, उच्चासने स्थितं दृष्ट्वा, सर्वे पुरतः स्तुतिं चक्रुः; तदा शिवः पार्वत्या सह, ब्रह्मा च पद्मासनस्थः, तत्र भागवतस्तुतिदर्शनाय आगतौ। प्रह्लादः तालं धारयामास, उद्धवः नर्तनवेगेन घंटां वादयामास, देवर्षिः मधुरवीणां जग्राह, अर्जुनः गीतनेतृत्वं चकार; इन्द्रः मृदङ्गं वादयन्, "जय! जय! कुमाराः, स्तुतौ कौशलम्!" इति उवाच; अग्रे व्याससुतः शुकः प्रवाहितकाव्येन पाठयामास। तत्र मध्ये, हरिः, शिवः, ब्रह्मा च, परमभक्तजनसङ्घे, अभिनयरूपेण नृत्यन्तः, तेजसा बभासिरे। तं लोकोत्तरस्तुतिं दृष्ट्वा, हरिः प्रीतः अपि, इदं वचनं उवाच। "यथाभिलषितं वरं वृणुध्वम्; कथास्तुत्याः अस्मिन्नेव क्षणे अहं तुष्टः।" इति वचः श्रुत्वा, ते प्रेमगद्गदया हर्षपूर्णया च चेतसा हरिं प्रत्युवाचुः—"गिरिगणनागगीतिषु, सर्वभक्तैः च, त्वं यथायत्नं स्मर्यस्व—एष एव नः कामः, स पूर्यताम्।" इति उक्त्वा, अच्युतः अन्तर्धानमगात्। ततः नारदः तस्य पादयोः प्रणम्य, शुकः च अन्ये तपस्विनश्च; तृप्ताः, मोहविनिर्मुक्ताः, भगवद्भागवतामृतपानात् हृष्टाः, प्रस्थिताः। सा भक्तिः, सुतैः सहितं, शुकैः स्वग्रन्थे अपि रक्षिता; एवं भागवतसेवया, वैष्णवचेतांसि हरौ लग्नानि भवन्ति। ये दरिद्रदुःखतापपीडिताः, मायासुरेण पीडिताः, संसारसागरे क्षिप्ताः, तेषां कल्याणाय भागवतध्वनिः श्रूयते। शौनकः पप्रच्छ—"कदा शुकः नृपाय उक्तवान्? कदा गोकर्णः पुनः उक्तवान्? कदा देवर्षिः ब्राह्मणेभ्यः उक्तवान्? मम एष संशयः छिद्यताम्।" सूतः उवाच—कृष्णस्य प्रयाणात् त्रिंशद्वर्षे, कलेः प्रवृत्ते, शुकः भाद्रपदशुक्लनवम्याम् कथा आरब्धवान्। परीक्षितः श्रवणान्ते, कलेः द्विशतवर्षे, शुद्धे पुण्ये नवम्यां, गोमातृजः गोकर्णः कथां शशंस। ततोऽन्यद्विंशतिवर्षे, कार्तिकशुक्लनवम्याम्, ब्रह्मपुत्राः कथां अवदन्। एवं, हे निष्पाप, यद् त्वया पृष्टं, तव कथितम्—कलेः भागवताख्यानं, संसाररोगनाशनम्। एषा कथा कृष्णप्रियाः, सर्वपापनाशिनी, मोक्षहेतुः, भक्तिविलासप्रदायिनी; साधवः श्रद्धया पिबन्तु, किं तीर्थसेवया वा? स्वकीयदूतं पाशहस्तं दृष्ट्वापि, यमः तस्य कर्णे शृणोति—"ये भगवद्गाथामत्ताः, तान् वर्जय; अहं केवलं अन्येषां कोपेशः, न तु वैष्णवानाम्।" असारेऽस्मिन्संसारे, विषयविषविक्षिप्तचित्तेषु, अर्धक्षणमपि शुकश्लोकामृतं पिब—किं व्यर्थं मिथ्यापथेन, नीचकथाश्रवणेन? यत्र परीक्षित् स्वयमेव श्रवणात् मोक्षमवाप्तवान्। शुककथामृतधारा यः वदति, तस्य कण्ठे बद्धा भवति, स च वैकुण्ठनाथो भवति। एवं सर्वसिद्धान्तनिश्चितं गुह्यतमं तव एकदा उक्तम्; शास्त्रसमूहं निरीक्ष्य, शुककथायाः सदृशं न किंचित्—परमानन्दाय द्वादशस्कन्धरसं पिब। यः श्रद्धया नियमितं शृणोति, यश्च शुद्धवैष्णवानां पुरः पठति, तयोः सम्यगाचरतोः फलं सुलभं; तयोः किञ्चिदपि दुर्लभं नास्ति। शौनकः उवाच—"नारदस्य गच्छतः, बदारायणः तस्य भावं विज्ञाय किं कृतवान्?" सूतः उवाच—"पश्चिमे दिव्यायाः सरस्वत्याः तीरे, शम्याप्रासाख्ये आश्रमे, मुनिसमवायवर्धनः स्थितः।