कथयामासे तु महाभागवतस्य कथा, यत्र सर्वेऽपि दोषाः शान्तिं प्राप्नुवन्ति। तस्मिन् समये, एकस्मिन पवित्रे क्षणे, भगवान् हरिः सह प्रह्लादेन, बलिना, उद्धवेन, अर्जुनेन च अद्भुतं तेजः प्रकटितवान्। तत्र नारदः, योगिनां प्रवरः, तं भगवान् हरिम् उपास्य, तस्य सान्निध्ये सर्वे साधवः चित्तं शुद्धं कृत्वा, भगवतः नाम सहस्रं जपन्ति। तस्मिन् कृते, द्वादश ब्राह्मणानां मधुरपिष्टं चतुःसप्तकं च दद्यात्, सोऽपि स्वर्णं गवां च दद्यात्, यथावत् व्रतम् सम्पूर्णं कर्तव्यं। यदा तु तस्मिन् व्रते, एकं सिंहं स्वर्णं त्रिपालं च कृत्वा तत्र पुस्तकं सुलेखितं स्थापयेत्, तदा यः पण्डितः तस्मिन् गुरुं दद्यात्, सः संसारबन्धनात् मुक्तः स्यात्। एषः पवित्रः पुराणः, श्रीमद्भागवतः, धर्म, काम, अर्थ, मोक्षस्य साधनं अस्ति, इति न किञ्चित् संशयः। कुमाराः उवाच, "एवं सर्वं तव श्रुतं, किं अधिकं श्रुतुमिच्छसि?" यः श्रीमद्भागवतः स्वयं सुखं च मोक्षं च ददाति। ततो सूतः उवाच, "एवं तेषां महात्मानां कथा श्रुता, यः सर्वदोषान् नाशयति, पुण्यं च ददाति।" सप्तदिनानि च सर्वे प्राणिनः मनो नियन्त्रणं कृत्वा श्रुत्वा हरिं, देवेषु श्रेष्ठं, स्तुवन्ति। तस्मिन् समाप्तौ, ज्ञानस्य, वैराग्यस्य, भक्तिस्वरूपस्य शक्तिः पराकाष्ठां प्राप्यते। नारदः, स्वसिद्धिं प्राप्य, परं आनंदं अनुभवन्, सर्वं शरीरं रोमाञ्चितं कृतवान्। ततो नारदः, हृदयेन भक्त्या, तेषां प्रति संप्रेषयामास। "अहं भाग्यशाली, अहं तव कृते, यः अनन्तकृपया पूर्णः, अद्य हरिं, सर्वदोषनाशकं प्राप्यते।" सूतः उवाच, "यदा तु नारदः एषः वाक्यं वदति, तदा शुकः, योगिनां स्वामी, तत्र आगत्य, श्रीमद्भागवतं प्रेमपूर्वकं, शान्तं च पाठयामास।" तत्र, शुकः, ज्ञानसागरस्य चन्द्रः, तस्य श्रवणं कृत्वा, भक्त्या भागवतं पाठयामास। सर्वे तं दृष्ट्वा, तस्य तेजस्विता प्रकटितं, त्वरितं उत्थाय तं महासने उपविष्टं समर्पयामासुः। तत्र, नारदः, हरिं, शिवं, ब्रह्मा च तेषां स्तुति आरम्भयामास। प्रह्लादः तु मृदङ्गं ध्वनयन्, उद्धवः घण्टां क्रीडन्, नारदः वीणां गृहीत्वा, अर्जुनः गानस्य नेतृत्वं कृत्वा स्तोत्रं गाति। तत्र, हरिः, शिवः, ब्रह्मा च सह नृत्यन्ति, भक्तानां मध्ये तत्र नृत्यं कुर्वन्ति। तेषां स्तुति श्रुत्वा, हरिः उवाच, "युष्माकं हृदयस्य भक्त्या, मम कृते वरं याचताम्।" तदा ते, प्रेमपूर्णं, हरिं प्रार्थयन्ति। "सर्वेषां गीतेषु, सर्वेषां भक्तेषु, युज्यताम्, एषः वाञ्छितः वरः।" इति प्रार्थनां कृत्वा, हरिः अदृश्यः अभवत्। ततो नारदः, शुकः च, अन्ये च साधवः, हरिप्रेमं प्राप्य, तत्र तत्र गत्वा, भागवतस्य अमृतं पिवन्ति। शुकः स्वकथायाम् एव भक्तिं रक्षितवान्। एषः भागवतः, दीनानां दुःखितानां, मोहदुष्टानां च उद्धारणाय गूढः। शौनकः उवाच, "कदा शुकः राजा प्रति वदति? कदा गोकर्णः पुनः वदति? कदा नारदः ब्राह्मणानां प्रति वदति?" इति सन्देहं निवारय। सूतः उवाच, "कृष्णस्य गमनात् त्रिंशद्वर्षाणां पश्चात्, काले यदा प्रगत्य, भाद्रपदस्य नवम्यां तु शुकः कथा आरभत।" "ततो, पारिक्षितस्य श्रवणस्य समाप्तौ, काले द्विशतवर्षाणां पश्चात्, गोकर्णः, गोजातः, कथा पाठयामास।" "ततो, काले त्रिंशद्वर्षाणां पश्चात्, कर्तव्यं कर्तुं, ब्रह्माणां पुत्राः कथा पाठयामास।" "एवं, हे पापरहित, यदुक्तं तव, भागवतकथा काले, यः संसारदुःखं नाशयति।" "एषा कथा, कृष्णस्य प्रियः, सर्वदोषानां नाशकः, एकः मोक्षस्य कारणं, भक्तिसंवर्धनं करोति।" "सर्वे गुणवानः, एषा कथा, श्रवणीयम्, यः तद्विना तीर्थं वा यज्ञं वा न आवश्यकम्।" "यदा यमः स्वकर्मणं धारयति, तदा किञ्चिदपि भक्तानां कथासु विषं न स्पृशति।" "एषः जगति, यत्र चित्तानि विषयविषेण दूषितानि, तत्र शुकस्य अमृतवाक्यं पिवन्तु।" "किमर्थं व्यर्थं पथं गत्वा, अधर्मकथाः श्रुत्वा? यः पारिक्षितः स्वयम् कथां श्रुत्वा, मोक्षं प्राप्यते।" "शुकस्य कथा, रसधारायां प्रवाहं गृहीत्वा, यः पाठयति, स वैकुण्ठस्य स्वामी भवति।" "एवं सर्वाणि शास्त्राणि दृष्ट्वा, सर्वत्र शुद्धं नास्ति, शुकस्य कथा, तस्यामृतं पिवन्तु, परमानंदाय।" इत्येवम् भागवतकथा सम्पूर्णा।