यदुवंशमध्ये श्रीकृष्णः अवतरन् पृथिवीं पुण्यभूमिं अकरोत्। तस्य चरणाम्बुजस्य स्पर्शेन स्वर्गनदी अपि विशुद्धा अभवत्। येन विजितुं अशक्यः सः, तं द्वेषिणः च भक्ताः च, तस्य प्रभावेण स्वस्वरूपं प्राप्तवन्तः। तस्य नाम श्रवणेन वा कीर्तनम् वा, यद् अशुभं तद् अपाकरोति, तथा पवित्रवंशः प्रतिष्ठितः। कृष्णः, कालचक्रधारी, पृथिवीभारं अपाकरोति—एतद् न विस्मयः। जयः तस्मै, सर्वभूताधाराय, देवकीसुतत्वं यः प्रसिद्धं, यः श्रेष्ठयदुभिः परिवृतः, तेन स्वशक्त्या अधर्मः विनष्टः। तस्य सुन्दरं स्मितमुखं, चल-अचलयोः दुःखं अपाकरोति; वृजग्रामयोः नारिणां च मनोजः वर्धितः। एवं, यदुवंशश्रेष्ठस्य लीलारूपस्य, तस्य उचितानि कर्माणि, स्वमार्गस्य रक्षार्थं कृतानि, कर्मबन्धनविनाशकानि, तानि यः श्रुणोति, सः तस्य पथं अनुसरितुं इच्छति। मुकुन्दस्य कीर्तिमयाः कथाः श्रवणेन, कीर्तनम् वा, चिन्तनम् वा, यः मानवः भक्त्या तद् आचरति, सः मृत्योर् अपि द्रुतगम्यं धाम् अतिवर्त्य, तस्य परमधामं प्राप्नोति। तस्य कृते, राजानः अपि गृहं त्यक्त्वा वनं गतवन्तः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, दशमस्कन्धे, उत्तरभागे, श्रीकृष्णकृत्यवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः।