राजन्, भगवता हरिणा सुराः यदुवंशे अवतरितव्याः इति आदेशः कृतः। तेन ते देवाः शतं कुलानि एकेन सह यदुवंशे अवतरन्। तेषु भगवान् हरिः स्वस्य ऐश्वर्येन् महत्त्वस्य प्रमाणं अभवत्, ये च यदवः तं अनुगच्छन्ति, ते सर्वे समृद्धिम् प्राप्नुवन्। कृष्णे आविष्टाः वृश्णयः शय्यायां, आसने, गमनायां, संवादे, क्रीडायां, स्नाने, अन्येषु च कार्येषु स्वात्मानं न अवबुध्यन्त। स यदुषु जातः पृथिवीं पुण्यभूमिं अकृत्; दिव्यगङ्गा तस्य पादप्रक्षालनात् शुद्धा अभवत्; ये द्वेष्टारः, ये च प्रेम्णा तं अनुगच्छन्ति, तस्य अजेयस्य जयेन स्वं स्वरूपं प्राप्नुवन्। तस्य नाम, अशुभनाशनं, श्रवणे वा कीर्तने वा, यदुवंशं पवित्रम् अकृत्। अतः चक्रपाणिना कृष्णेन पृथिव्याः भारः अपाकृतः इति न आश्चर्यं। जयः तस्मै, यो सर्वभूतानां निवासः, यस्य देवक्यां जन्म घोषितम्, यः उत्तमयदुभिः परिवृतः स्वैः बाहुभिः अधर्मं विनाशितवान्। यः चलाचलयोः दुःखं सुन्दरस्मितेन मुखेन हरति, यः वृजवासिनीनां नगरस्त्रियः च कामदेवं वर्धयति। एवं, यस्य यदुवरस्य लीलारूपेण स्वमार्गस्य रक्षणाय युक्तानि कर्माणि कृतानि, यस्य कर्माणि कर्मबन्धनं नाशयन्ति, तस्य चरितानि श्रवणीयानि ये मार्गं अनुगन्तुम् इच्छन्ति। यः श्रीमद्मुकुन्दस्य कीर्तिमयाः कथाः श्रवणेन, कीर्तनं वा चिन्तनं वा करोति, स मृत्योरपि शीघ्रगामिनः गम्यस्यातिरिक्तं तदधिष्ठानं प्राप्तुं शक्नोति। तस्य कृते राजानः अपि गृहं त्यक्त्वा वनं गतवन्तः। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे श्रीकृष्णकृत्यवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसानां शास्त्रे।