श्रूयते यदुकुले त्रयः कोट्यः अष्टाशीतिः सहस्राणि राजपुत्राणाम् आसन्, येषां कुलाचार्यैः उपदिष्टं ज्ञानम्। तेषु यदुषु महात्मसु को गणनां कर्तुं शक्नोति? अहूकमपि लक्षशः दशसहस्रैः परिवृतम् आसन्। तत्र तैः यदुभिः, ये देवासुरसंग्रामेषु भीमाः दैत्याः भग्नाः आसन्, ते मानवेषु जाताः स्वगर्वेण प्रजाः पीडयन्ति स्म। तदनु, तान् निग्रहाय भगवता हरिणा देवाः यदुकुले अवतर्तुं समादेशिताः, ते शतं कुलानि एकेन सह अवतीर्णाः। तेषु भगवान् हरिः ऐश्वर्येण सर्वेषां महिमा अभवत्, येन अनुसृत्य सर्वे यदवः समृद्धिं प्राप्तवन्तः। तस्य श्रीकृष्णस्य ध्यानपरायणाः वृष्णयः शय्यासनगमनसंवादक्रीडास्नानादिषु स्वात्मानं न प्राज्ञायन्। भगवान् यदुषु जातः पृथिवीं पुण्यभूमिं चकार; स्वपादप्रक्षालनात् स्वर्गनदी अपि पवित्रा जाता। ये द्वेष्टारः ये च प्रेम्णा युक्ताः, तेन अजितेन जिताः स्वं स्वरूपं प्रापुर्य। तस्य नाम, यद् अमंगलं हन्ति, श्रवणेन कीर्तनवाञ्च च, कुलं पुण्यं चकार। अतः न विस्मयं, यः कालचक्रधारी कृष्णः, स पृथिव्याः भारं अपानेत्। जयः तस्मै, सर्वभूतालयाय, यस्य देवक्यां जन्म प्रसिद्धम्, यः यदुवरैः परिवृतः स्वबाहुभ्यां अधर्मं नाशयामास। यः स्व-सुन्दरस्मितेन चलाचलानां दुःखं नाशयति, यः व्रजपुरयोः स्त्रीणां कामदेवं प्रचोदयामास। एवं, यस्य यदुवर्यस्य लीलामयः रूपः स्वमार्गरक्षणाय यथोचितानि कर्माणि चकार, यस्य चरितानि कर्मबन्धनं नाशयन्ति, तस्य तानि कर्माणि श्राव्याणि सन्ति तेषां ये अनुकरणे इच्छन्ति। यस्य श्रीमुखुन्दस्य कीर्तिमयानि चरितानि श्रवणेन कीर्तनमननवाञ्च, मर्त्यः अपि भक्त्या तदधिष्ठानं प्राप्नोति, यत् मृत्युः द्रुततरः अपि न प्राप्नोति; तस्मिन्नेव हेतौ राजानः अपि गृहान् त्यक्त्वा वनं गताः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमंहंससंहितायां द्वितीयभागे दशमस्कन्धे श्रीकृष्णचरितवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः।