एतेषां नामानि — पुष्करः, वेदबाहुः, श्रुतदेवः, सुनन्दनः, चित्रबाहुः, विरूपः, कविः, न्यग्रोधश्च — इति प्रसिद्धानि। एतेषां मधुसूदनस्य पुत्राणां मध्ये, राजन्, रुक्मिण्याः पुत्रः प्रद्युम्नः स्वपितरं यथा, तथा सर्वेषां श्रेष्ठतमः आसीत्। स बलवान् प्रद्युम्नः रुक्मिणः कन्यां विवाह्य, तस्यां सहस्रगजबलसम्पन्नः अनिरुद्धः जातः। अनिरुद्धः अपि रुक्मिणः पौत्रीं भार्यां कृत्वा, तस्यां वज्रः अभवत्, यः यदुवंशविनाशे अपि जीवन् अवशिष्टः। वज्रात् प्रतिबाहुः, प्रतिबाहोः सुभाहुः, सुभाहोः शान्तसेनः, शान्तसेनस्य शतसेनः इति वंशः प्रववृते। अस्मिन् वंशे कश्चन न जातः यो दरिद्रः, अल्पसन्ततिः, अल्पायुष्कः, दुर्बलः, ब्राह्मणेषु अकार्यभक्तः वा अभवत्। राजन्, दशसहस्रवर्षाणि अपि यदुवंशे जातानां पुरुषाणां गणना कर्तुं न शक्या, येषां कीर्तयः जगति प्रसिद्धाः। श्रूयते यदुवंशे त्रयः कोटयः अष्टाशीतिसहस्राणि राजपुत्राः आसीन्, येषां कुलाचार्यैः शिक्षां दत्तां। केन वा तान् यदून् गणयितुं शक्यते, येषां मध्ये अहुकः अपि लक्षशः दशसहस्रैः परिवृतः आसीत्? ते घोराः दैत्याः, ये देवानां दानवानां च संग्रामेषु हताः, मानवेषु जाताः, अहंकारवशात् प्रजाः पीडयामासुः। तान् निग्रहीतुं भगवता हरिणा देवाः यदुवंशे अवतर्तुं आज्ञापिताः, ते शतं शतानि एकं च कुलानि आसाद्य अवतीर्णाः। तेषु भगवान् हरिः स्वशासनबलात् महत्त्वस्य प्रमाणं बभूव, ये च यदवः तं अनुव्रजन्, ते सर्वे समृद्धिम् अवापुः। कृष्णे मनसा आविष्टाः वृष्णयः शय्यासनगमनप्रलापक्रीडास्नानादिषु स्वात्मानं नापश्यन्। स भगवान् यदुषु जातः पृथिवीं पुण्यभूमिं चकार; दिव्यगङ्गा तस्य पादपङ्कजस्नानेन विशुद्धा; द्वेषिणोऽपि प्रियाश्च तेन अजयेन जिताः स्वस्वरूपम् अवापुः; तस्य नाम, अशुभनाशनं, श्रवणस्मरणेन पावनवंशं स्थापयामास; तस्मात् न विस्मयः, यः कालचक्रधारी कृष्णः पृथिव्याः भारं अपाकरोत्। जयतु सः, सर्वभूतनिकेतनः, यस्य देवक्याः गर्भोद्भवः कीर्त्यते, यः यदुवरैः परिवृतः अधर्मं स्वबाहुभ्यां व्यपोह्य, चलाचलयोः दुःखं सुन्दरस्मितेन मुखेन नाशयन्, व्रजपुरनार्यां कामदेवं वर्धयन् अभवत्। एवं तस्य यदुकुलश्रेष्ठस्य लीलामयस्य धर्मरक्षार्थं यथायोग्यं कृतानि कर्माणि, यानि श्रवणेन पठनं च कर्तव्यानि, येन कर्मबन्धनं नश्यति, तस्य अनुयायिनां पथिकानां हिताय भवन्ति। श्रीमुकुन्दस्य पुण्यचरितानि शृण्वन्, कीर्तयन्, चिन्तयन् वा, मर्त्यः अपि तादृश्या भक्त्या तस्य धाम प्राप्नोति, यत् मृत्युना द्रुतं न गम्यते; तस्मात् कारणात् राजानः अपि गृहं परित्यज्य वनं गताः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायां द्वितीयस्कन्धे दशमेऽध्याये श्रीकृष्णकृत्यवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः।