अच्युतः भगवान् श्रीकृष्णः स्वपत्नीभ्यः, यथासंख्यं दश दश पुत्रान् उत्पादयामास। तेषां पुत्राणां मध्ये, ये सर्वे महाबलिनः आसन्, अष्टादश महारथाः कीर्तिशालिनः अभवन्। तेषां नामानि शृणु—प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, दीप्तिमान्, भानुः, साम्बः, मधुः, बृहद्भानुः, चित्रभानुः, वृकः, अरुणः, पुष्करः, वेदबाहुः, श्रुतदेवः, सुनन्दनः, चित्रबाहुः, विरूपः, कविः, न्यग्रोधः इति। एतेषां मध्ये, हे राजन्, सर्वेषां मधुसूदनस्य पुत्राणां श्रेष्ठः प्रद्युम्नः, यः रुक्मिण्याः आत्मजः, स्वपितरं यथा एव। सः महाबलः प्रद्युम्नः रुक्मेः कन्यां उपयेमे, तस्यां चास्य अनिरुद्धः जातः, यः सहस्रगजबलसम्पन्नः अभवत्। अनिरुद्धः अपि रुक्मेः पौत्र्याः पतिः अभवत्, तस्यां च वज्रः जातः, यः यदुकुलविनाशे अपि जीवितः आसीत्। वज्रात् प्रतिबाहुः, प्रतिबाहोः सुभाहुः, सुभाहोः शान्तसेनः, शान्तसेनात् शतसेनः अभवत्। एषु वंशे कश्चन न अभवन् यो दरिद्रः, अल्पसन्तानः, अल्पायुः, दुर्बलः, वा ब्राह्मणभक्तिहीनः। यदुकुले जातानां पुरुषाणां संख्या दशसहस्रवर्षे अपि गणयितुं न शक्या, यःषां कर्माणि प्रसिद्धानि। श्रूयते यदुवंशे त्रयः कोट्यः अष्टाशीतिसहस्राणि कुमाराः आसन्, ये कुलाचार्यैः शिक्षिताः आसन्। यदवः के गण्याः, येषां मध्ये अहुकः अपि लक्षलक्षैः परिवृतः आसीत्? ये घोराः दैत्याः सुरासुरसङ्ग्रामेषु निहताः, ते मानवेषु जाताः, अहङ्कारिणः सन्तः लोकान् पीडयामासुः। तान् निग्रहाय, हे राजन्, देवा हरिणा उपदिष्टाः, यदुकुले अवतीर्य, शतं शतं कुलानि च अवतरन्। तेषु मध्ये भगवान् हरिः ऐश्वर्येण परमाणं बभूव, ये च यदवः तम् अनुव्रज्य, सर्वे समृद्धिम् अवापुः। कृष्णे एव मनः निवेश्य, वृष्णयः शय्यायाम्, आसने, गमने, संभाषणे, क्रीडायाम्, स्नाने, अन्यासु च क्रियासु, स्वात्मानं न अवेदयन्। यदुकुले जातः स भगवान् पृथिवीं पुण्यां चकार; स्वपादप्रक्षालनात् गङ्गा अपि शुद्धा अभवत्; द्वेषिणः प्रियश्च सर्वे अपि अजितेन जिताः स्वं रूपं प्रापुर्य; तस्य नाम, यत् अशुभं हारयति, श्रवणे वा कीर्तने वा, कुलं पुण्यं कृतम्; तस्मिन्न् आश्चर्यं न अस्ति यः कालचक्रधारी कृष्णः पृथिव्याः भारं अपाकरोत्। जयति सः, सर्वभूतालयः, यस्य देवक्यां जन्म श्रूयते, यः यदुकुलश्रेष्ठैः परिवृतः, स्वबाहुभ्यां अधर्मं नाशयामास; यः स्वसुन्दरस्मितमुखेन चराचरदुःखं हरति; यः व्रजपुरीषु स्त्रीणां कामदेवं वर्धयामास। एवं, यस्य लीलामयः श्रीकृष्णः स्वधर्मरक्षायाः योग्यं क्रीडावेषं कृतवान्, तस्य कर्माणि श्रवणीयानि, येषां पथानुगमनं इच्छन्ति। मुक्तिदायकं श्रीमुखुन्दचरितं श्रवणेन, कीर्तनं वा चिन्तनं वा कुर्वन्, मर्त्यः अपि भक्त्या तदधाम प्राप्नोति, यत्र मृत्युः अपि न गच्छति; तस्मात्, तस्य कृते नृपतयः अपि गृहान् त्यक्त्वा वनं गताः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां दशमस्कन्धे द्वितीये अर्धे श्रीकृष्णचरितवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः।