याः श्रीकृष्णस्य जगन्नाथस्य पतित्वेन प्रेम्णा पादसंवाहनादिभिः सेवां कृतवत्यः, तासां तपः कथं वर्णनीयः? सः भगवाँस्तु वेदेषु उपदिष्टं धर्मं आचरन् गृहस्थानां पथ्यं मार्गं प्रदर्शयामास, पुनः पुनः धर्मार्थकामानां गृह्याचरणं स्वयमेव आदर्शरूपेण प्रकटयन्। एषः कृष्णः, गृहस्थेषु परमं धर्मं स्थापयन्, षोडशसहस्राधिकशतानि पत्न्यः स्वीकृतवान्। तासु सर्वासु श्रीरुक्मिण्याद्याः अष्टौ मुख्याः स्त्रियः आसीन्, तासां पुत्राः क्रमशः निर्दिष्टाः। एवं स भगवान् अक्लिष्टकर्मा स्वपत्न्यः प्रतिपत्नीं दश दश पुत्रान् उत्पादितवान्। तेषां वीर्यवन्तः पुत्राणां मध्ये अष्टादश महाबलिनः महारथाः कीर्तिमन्तः आसन्। तेषां नामानि शृणु—प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, दीप्तिमान्, भानुः, साम्बः, मधुः, बृहद्भानुः, चित्रभानुः, वृकः, अरुणः, पुष्करः, वेदबाहुः, श्रुतदेवः, सुनन्दनः, चित्रबाहुः, विरूपः, कविः, न्यग्रोधः इति। एतेषां सर्वेषां मधुसूदनस्य पुत्राणां मध्ये, हे राजन्, प्रद्युम्नः रुक्मिण्याः सुतः पितरं समः प्रमुखः आसीत्। सः महाबलः रुक्मेः कन्यां विवाह्य तस्यां अनिरुद्धं जनयामास, यः सहस्रगजबलसम्पन्नः आसीत्। अनिरुद्धः अपि रुक्मेः पौत्रीं पत्नीत्वेन स्वीकृत्य तस्मात् वज्रः जातः, यः यादवविनाशे जीवितः अवशिष्टः। वज्रात् प्रतिबाहुः, प्रतिबाहोः सुभाहुः, सुभाहोः शान्तसेनः, शान्तसेनात् शतसेनः जातः। अस्मिन्सन्ताने कश्चन न कश्चन निःस्वः, अल्पसन्तानः, अल्पायुषः, दुर्बलः, ब्राह्मणभक्तिविहीनो वा जातः। हे राजन्, यादववंशे जन्मगतानां पुरुषाणां संख्यां दशसहस्रवर्षेष्वपि गणयितुं न शक्यते, येषां कर्माणि कीर्तिमन्ति सन्ति। श्रूयते तु तस्मिन् वंशे त्रयः कोट्यः अष्टाशीतिसहस्राणि राजपुत्राः आसीन्, ये कुलाचार्यैः शिक्षिताः। महात्मनाम् यादवानां गणना कः कुर्यात्, यत्र अहूकः अपि लक्षलक्षैः परिवृतः आसीत्? ये घोराः दैत्याः सुरासुरयुद्धे निहताः, ते मानवेषु जाताः, गर्विताः सन्तः प्रजाः पीडयामासुः। तान् निग्रहाय, हे राजन्, भगवता हरिणा देवाः यादवकुले अवतरितुम् उपदिष्टाः, ते शताधिके शतपरिवार्ये कुलानि आविशन्। तत्र भगवाँस्स्वयम् ऐश्वर्येण महत्त्वस्य प्रमाणं बभूव, ये च यादवाः तं अनुव्रजन्, ते सर्वे समृद्धिम् अवापुः। ते वृष्णयः कृष्णे मनः समर्प्य, शय्यासनगमनप्रलापनक्रीडास्नानादिषु स्वात्मानं न प्राज्ञायन्। स एव भगवान् यादवेषु जातः पृथिवीं पुण्यां चकार, स्वपादप्रक्षालनात् दिव्या नदी विशुद्धा अभवत्, द्वेषिणः प्रियतमा वा तेन अजितेन जिताः स्वं स्वरूपं प्राप्नुवन्, तस्य नाम यद् अमंगलनाशनं, श्रवणाद्वा कीर्तनाद्वा, वंशं पावयामास। तस्मात् चक्रपाणिना कृष्णेन पृथिव्याः भारहरणं न विस्मयः। जयति सः सर्वभूताश्रयः, यस्य देवक्या जन्म श्रूयते, यः यादवश्रेष्ठैः परिवृतः अधर्मं स्वबाहुभ्यां नाशयामास, यः चलाचलानां दुःखं सुन्दरस्मितमुखेन हन्ति, यः वृज्यां नगरे च स्त्रीणां कामदेवं वर्धयामास। एवं यस्य लीलामयः सन् स्वमार्गरक्षणाय युक्तानि कर्माणि अचरत्, तस्य यादवश्रेष्ठस्य चरितानि, येन कर्मबन्धः नश्यति, तानि मार्गानुग्रहिणां श्रवणीयानि। मुकुन्दस्य पुण्यश्लोकचरितस्य श्रवणेन, कीर्तनं वा चिन्तनं वा कुर्वन्, मर्त्यः अपि भक्तिरेव तस्य धाम प्राप्नोति, यत्र शीघ्रगामिनः मृत्युः अपि न गच्छति; तस्मै हेतवे नृपतयः अपि गृहान् परित्यज्य वनं गतवन्तः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे श्रीकृष्णचरितवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः।