हंसः आगतः। तव स्वागतं। उपविश्य एषां जलं पिब। प्रियं वक्तुं त्वं शौरिणः समाचारं वद। किं त्वं तस्य दूतः? अजेयस्य कुशलं यथा पूर्वं उक्तवान्? किं तस्य स्नेहः अस्मासु क्षीणः? यदि सः अस्मान् विस्मरति, तर्हि किमर्थं तस्य सेवा करणीयाः? मधुरं वद, यतः तस्य अनुग्रहं विना अन्यः नारीणां शरणं न अस्ति। एवं कृष्णे योगेश्वरः प्रति एवं भावनया माधवस्य स्त्रियः परमं पदं प्राप्ताः। तस्य यशः महाकाव्येषु गीतं, केवलं श्रवणेन अपि स्त्रीणां मनांसि आकर्षति; तर्हि यः तं साक्षात् पश्यति, तस्य किं? ये भगवन्तं विश्वस्य पतिं पतित्वेन स्नेहात् पादसंवहनादिभिः सेवाम् अकुर्वन्, तेषां तपः किम् वर्णनीयम्? सः वेदेषु उपदिष्टं धर्मं आचरन्, गृहे धर्मार्थकामानां आदर्शं पुनःपुनः दर्शयन्, गृहीणां धर्ममार्गं प्रदर्शितवान्। कृष्णः, गृहीणां मध्ये परमधर्मं स्थापयन्, षोडशसहस्रं शताधिकं पत्नीनां समुच्चयः अभवत्। तासु, रुक्मिण्याद्याः अष्टौ मुख्याः स्त्रियः रत्नानि इव अभवन्, तेषां पुत्राः क्रमशः निर्दिष्टाः। कृष्णः, अच्युतः, प्रत्येकस्य पत्न्याः दश दश पुत्रान् उत्पादितवान्। तेषु वीर्यवान् पुत्रेषु अष्टादश महारथाः कीर्तिमन्तः अभवन्। तेषां नामानि शृणु—प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, दीप्तिमान्, भानुः, साम्बः, मधुः, बृहद्भानुः, चित्रभानुः, वृकः, अरुणः, पुष्करः, वेदबाहुः, श्रुतदेवः, सुनन्दनः, चित्रबाहुः, विरूपः, कविः, न्यग्रोधः। मधुसूदनस्य सर्वेषां पुत्रेषु, हे राजन्, रुक्मिण्याः पुत्रः प्रद्युम्नः पितरं इव श्रेष्ठः अभवत्। सः वीरः रुक्मेः कन्यां विवाह्य, अनिरुद्धः अभवत्, सहस्रगजबलसम्पन्नः। अनिरुद्धः पुनः रुक्मेः पौत्रीं पत्नीं कृत्वा, तस्य पुत्रः वज्रः अभवत्, यदुविनाशे जीवितः। वज्रात् प्रतिबाहुः, तस्मात् सुभाहुः, सुभाहोः शान्तसेनः, शान्तसेनात् शतसेनः जातः। एतस्मिन्सन्ततौ कश्चन न जातः, यो दरिद्रः, अल्पसन्तानः, अल्पायुः, दुर्बलः, ब्राह्मणभक्तिहीनः वा। हे राजन्, दशसहस्रवर्षेषु अपि यदुवंशे जातानां पुरुषाणां गणना कर्तुं न शक्यते, येषां कर्माणि प्रसिद्धानि। श्रूयते—यदुवंशे त्र्यष्टिः कोटयः अष्टाशीतिः सहस्राणि राजकुमाराः कुलगुरुभिः शिक्षिताः अभवन्। यदवः महात्मनः, येषां मध्ये अहूकः अपि लक्षलक्षैः परिवृतः, गणना कः करोतु? ते घोराः दैत्याः, ये देवासुरयुद्धे हताः, मानवेषु अभवन्, गर्विताः जनान् पीडयन्। तान् शमयितुं, हे राजन्, हरिणा देवाः यदुवंशे अवताराय आज्ञापिताः; ते शतपरिवारशतम् एकं च प्रकटिताः। तेषु भगवान् हरिः स्वैः ऐश्वर्येण महत्त्वमाप, तं अनुसृत्य यदवः अभिवृद्धाः। वृष्णयः कृष्णे सदा लीनाः, शय्यासनगमनकथाक्रीडास्नानादिषु स्वात्मानं न अपश्यन्। सः यदुषु जन्मग्रहणेन पृथिवीं तीर्थमकरोत्; दिव्यनदी तस्य पादप्रक्षालनात् शुद्धा अभवत्; द्वेषिणः स्नेहिनः च तं जेतुं अशक्यं, तेन विजिताः, स्वस्वरूपं प्राप्ताः; तस्य नाम, अशुभनाशकं, श्रवणकथनात् कुलं पावयति; अतः आश्चर्यं न, यः कालचक्रधारी कृष्णः, पृथिव्याः भारं अपानयत्। जयः तस्मै, सर्वभूतनिवासाय, देवक्याः जन्मवर्णिताय, यदुवरैः परिवृताय, स्वबाहुभिः अधर्मनाशकाय; यः चलाचलयोः दुःखं सुन्दरस्मितेन मुखेन हरति, यः व्रजपुरनारीणां कामदेवं वर्धयति। एवं यदुवरस्य क्रीडारूपः लीलाः, स्वमार्गरक्षणाय युक्ताः, कर्मबन्धननाशकाः, येषां श्रवणं तेषां अनुसरणे इच्छन्ति, तानि श्रावयन्तु। मुकुन्दस्य कीर्तिकथायाः श्रवणकथनचिन्तनैः, मनुष्यः अपि भक्त्या तदधिष्ठानं प्राप्नोति, यः मृत्युना द्रुतगम्यः न; तस्य कृते राजानः अपि गृहं त्यक्त्वा वनं गताः। एवं श्रीकृष्णस्य कर्मवर्णनं नाम नवतितमः अध्यायः समाप्तः, श्रीमद्भागवते महापुराणे, द्वितीयभागे दशमस्कन्धे, परमहंसशास्त्रे।