अथ किल, अर्जुनः शुद्धेन सलिलेन आत्मानं विशुद्ध्य, महेश्वरं प्रणम्य, दिव्यास्त्राणि स्मृत्वा, गाण्डीवं सज्जीकृत्य गृहीत्वा स्थितवान्। ततः पार्थः विविधास्त्रप्रयोगेण तस्य ब्राह्मणस्य गर्भगृहं शरैः संवार्य, सर्वतोऽपि—ऊर्ध्वं चाधः च पार्श्वयोः च—बाणैः पञ्जरमिव निर्माय रक्षां चकार। तदा ब्राह्मणपत्नी सुतं प्रसूता, बालः पुनः पुनः क्रन्दन्, साक्षात् शरीरेणैव व्योम्नि अन्तर्धानमगात्। तस्मिन्नन्तरे, श्रीकृष्णस्य सन्निधौ, ब्राह्मणः अर्जुनस्य सफलतां निन्दन्, इत्युवाच—"पश्य मे मूढतां, यदहं तस्य गर्वितवाक्येषु विश्वासं कृतवान्। न हि प्रद्युम्नो, न च अनिरुद्धः, न रामः, न केशवः अपि रक्षां कर्तुं शेकुः; अन्यः कः, हे विश्वेश्वर, तं रक्षितुं समर्थः? धिक् अर्जुनस्य मिथ्यावचांसि, धिक् आत्मस्तुतिं तस्य धनुषः च; स हि मोहितः, यद्विधिना निश्चितं तत्कर्तुमिच्छति।" एवं ब्राह्मणस्य शापेन पीडितः फाल्गुनः, स्वविद्यायाः आश्रयणं कृत्वा, शीघ्रं संयमनीं यमस्य पुरीं जगाम। तत्र ब्राह्मणपुत्रं न प्राप्य, स इन्द्रस्य नगरीं, अग्नेः, निरृत्याः, सोमस्य, वायोः, वरुणस्य च पुरीः शस्त्राणि गृह्य ययौ। रसितलम्, दिवम्, अन्येषां देवानां वासस्थानानि अपि स गत्वा, तं बालकं न प्राप्य, वचनस्य अपालनेन दुःखितः, वह्नौ प्रविष्टुम् अयच्छत्; कृष्णेन तु तद्विधिः न अनुमन्यत। श्रीकृष्णः तदा उवाच—"अहं ते ब्राह्मणपुत्रान् दर्शयिष्यामि; आत्मानं न अवमन्यस्व। ये खलु अस्माकं विशुद्धकीर्तिं स्थापयन्ति, ते भाग्यवन्तः स्युः।" एवं उक्त्वा भगवतः सहितः, स भगवान् दिव्यरथमारुह्य पश्चिमदिशं प्रविशत्। स हि परमेष्ठी सप्तद्वीपान्, सप्तसिन्धून्, सप्तपर्वतान्, लोकालोकं च अतिक्रम्य, अन्तः प्रविवेश। तत्र, भारतश्रेष्ठ, शैब्यः, सुग्रीवः, मेघपुष्पः, बलाहकः इत्येते अश्वाः, तमसि सन्निवेशे मार्गं न प्राप्नुवन्, तत्रैव तमसि निमग्नाः। तान् दृष्ट्वा, योगैश्वर्यपतिः श्रीकृष्णः, स्वं सुदर्शनचक्रं सहस्रसूर्यसमप्रभं पुरः प्रेषयामास। तत् सुदर्शनं मनसापि शीघ्रतरं, तस्मिन् घोरतमसि प्रविश्य, तेजसा तं तमः विदार्य, रामबाण इव सैन्यम्, गुणातीतं मार्गं निर्माय अगात्। तस्मिन् मार्गे अर्जुनः तं परमं, अनन्तं ज्योतिः तमसः परं अपश्यत्; तस्य तेजसा नेत्रे आहतः, उभे अपि नेत्रे निमील्य स्थितवान्। अनिलवेगेन सः सलिलं प्रविश्य, महापूरैः शोभितं, तत्र दिव्यरत्नस्तम्भसहस्रैः विराजमानं, अद्भुतं, परमप्रभं महाप्रासादं ददर्श। तस्मिन् प्रासादे, सहस्रशिरसं, अनन्तं, महोरगं, फणासु मणिप्रभाभिः विभासमानं, श्वेतगिरिसमानवपुषं, नीलजिह्वं, विकटचक्षुषं, अद्भुतं नागराजं ददर्श। तस्य सुखासीनस्य उपरि, सर्वव्यापिनं, परममहिमानं, पुरुषोत्तमं, घनश्याममिव मेघवर्णं, पीतवाससं, प्रशान्तवदनं, विशाललोचनं च भगवानं ददर्श। स तु मुकुटकुण्डलैः महारत्नमयैः भूषितः, सहस्रकुन्तलैः प्रभायुतैः, अष्टाभिः दीर्घसुवृत्तभुजैः, कौस्तुभमणिना शोभितः, श्रीवत्सलक्ष्मणा, वनमालया च विराजमानः। तं परमात्मानं, अच्युतः प्रणम्य, अर्जुनः अपि विस्मितः प्रणम्य स्थितवान्। तदा स भगवान् परमेश्वरः, हसितवदनः, संयुक्तकरः, तौ उवाच। "युवां द्रष्टुमिच्छन्, अहं ब्राह्मणपुत्रान् अत्र आनयम्, धर्मसंस्थापनार्थं; युवां हि ममांशावतारौ, पृथिव्यां भारनाशनाय शीघ्रं प्रतिगच्छतम्। यद्यपि सर्वकामाः पूर्णाः, तथापि युवां नरनारायणनामधेयौ, धर्मस्य स्थैर्यार्थं, लोकहिताय च सततं प्रवर्तेथे।" एवं श्रीभगवता निर्देशेन, तौ कृष्णौ, "ॐ" इति प्रणम्य, ब्राह्मणपुत्रान् गृहीत्वा, तं परमेश्वरं च, तस्मात् स्थलात् निर्गत्य जग्मतुः। आनंदेन परिपूर्णौ, स्वगृहं यथापूर्वं प्रत्यागतौ, ब्राह्मणाय तान् पुत्रान् तेषां रूपेण च वयसा च न्यवेदयताम्। तद्वैष्णवराज्यश्रवणेन पार्थः परमाश्चर्यं प्रपेदे; सर्वं मानुषं सामर्थ्यं श्रीकृष्णकृपया एव इति मनसि न्यवेशयत्। एवं बहुशः कर्माणि लोके दर्शयन्, सः सुखैः भोगैः यथेष्टं भुक्त्वा, सर्वयज्ञान् अतिक्रान्तान् यज्ञान् अकरोत्। सः सर्वेभ्यः—ब्राह्मणादिभ्यः—यथाकालं सर्वान् कामान् अददात्, इन्द्रः इव समृद्धिं प्राप्य वर्षं वर्षति। सः अधर्मिष्ठान् नृपतीन् हत्वा, अर्जुनादिभिः तेषां विनाशं कृत्वा, धर्मपुत्रादिभिः धर्मं प्रतिष्ठापयामास। इत्येवं श्रीशुक उवाच—द्वारकायां स्वनगरे, सर्वसमृद्धिसम्पन्ने, वृष्णिश्रेष्ठैः परिवृतः, श्रीः पतिः सुखेन वसन् आसीत्। तत्र स्त्रियः शोभायुक्तवस्त्रभूषिताः, यौवनश्रीसमुज्ज्वलाः, गृहेषु कन्दुकक्रीडादिभिः क्रीडन्त्यः, विद्युल्लेखेव दीप्तिमन्त्यः। सदा सम्प्रचलितेषु पथिṣu, मदोन्मत्तगजैः, रथैः, अश्वैः, सुवर्णमण्डितैः, वीरैः च समाकीर्णेṣu, सर्वत्र शोभायमानम्। उद्यानवनान्तरेषु, पंक्तिपुष्पिततरुविटपेषु, भ्रमरपक्षिस्वरैः सर्वत्र निनादितेषु। स तु षोडशसहस्रयोः पत्नीनां, तासां दिव्यगृहेषु, अद्भुतरूपधारिणां, एक एव प्रियतमो भूत्वा, रममाणः। निर्मलेषु सरःसु, पर्णिनां, कुमुदोत्पलनलिनानां गन्धयुक्ते सलिले, पक्षिसंघैः कूजन्तिṣu, सः क्रीडन् आसीत्। तासां स्त्रीणां स्तनकुङ्कुमेनाङ्किताङ्गः, सरसिजसलिलं प्रविश्य, ताभिः परिष्वक्तः क्रीडाम् अकरोत्। गन्धर्वैः गीतैः, आनन्दितमृदङ्गतालवाद्यैः, सूतः मागधाः बन्दिनः वीणावादनैः संस्तूयमानः। ताभिः स्त्रीभिः हास्यविलासैः सिञ्च्यमानः, यक्षपतिरिव यक्षीभिः क्रीडन् आसीत्। तासां वस्त्राणि क्लिन्नानि, वक्षःस्थलानि विस्तीर्णानि, पुष्पैः सिञ्चन्त्यः, प्रियं क्रीडया आलिङ्गन्त्यः, उत्कण्ठितस्मितवदनाः, तं रमयामासुः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, अर्जुनकृष्णयोः अद्भुतकथायां, श्रीकृष्णस्य द्वारकावासवर्णने च, कथा प्रवहति।