स्त्री या न गर्भं धत्ते, या पुत्रान् न पश्यति, या अपुत्रा, या पुत्रनष्टा, या गर्भपातेन दुःखिता, सा एषां कथां श्रद्धया शृणुयात्। यथा विधिना यः स्त्रीभिः शृतं, तस्य अक्षयः पुण्यलाभः स्यात्; एषा दिव्या उत्तमकथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतं कृत्वा, तस्य समापनं क्रियेत, यथा फलाकाङ्क्षिभिः जनैः जन्माष्टमीव्रतम् आराध्यते। ये दरिद्राः भक्ताः च, तेषां समापनकर्मणि विशेषः नास्ति; ते केवलं श्रोतृभिः शुद्ध्यन्ति, यतः ते निराकाङ्क्षिणो वैष्णवाः। कथा-यज्ञस्य समाप्तौ, पुस्तकं वक्तारं च, श्रोतृभिः भक्त्या पूजनीयम्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दत्तव्याः, मधुरकीर्तनं मृदङ्ग-तालव accompanied क्रियम्। जयध्वनिः, नमस्कारवचनं, शङ्खनादः च संकल्प्यः; धनं अन्नं च ब्राह्मणेभ्यः भिक्षुकैः च दातव्यम्। यः श्रोतृः विरक्तः, तस्य अन翌दिने गीतवाद्यं कुर्यात्; गृहस्थस्य तु कर्मशुद्ध्यर्थं होमकर्म क्रियताम्। प्रत्येकश्लोकाय यथायोग्यं, क्षीरपाकं, मधु, घृतं, तिलं च मिश्रितं, विशेषतः दशमस्कन्धे समर्पयेत्। वैकल्पिकं, गायत्रीमन्त्रेण होमं कुर्यात्, एकाग्रचित्तः; यतः पुराणं परमात्मतुल्यम्। यदि होमं न शक्यते, तर्हि यः बुद्धिमान्, होमद्रव्याणि अन्येभ्यः दद्यात्, तस्य फलप्राप्त्यर्थं, विविधविघ्नदोषनिवारणाय। दोषशान्त्यर्थं भगवतः सहस्रनामानि पठेत्; तेन सर्वं फलप्रदं भवति, यतः ततः श्रेष्ठं किमपि नास्ति। अनन्तरं, द्वादश ब्राह्मणेभ्यः क्षीरपाकं मधु च भोज्यं दद्यात्, सुवर्णं गौः च व्रतसमाप्त्यर्थं समर्पयेत्। यदि समर्थः, त्रिपलपरिमितं सुवर्णसिंहं निर्माय, तत्र सुलेखितं पुस्तकं स्थापयेत्। यथाविधि आमन्त्रणाद्यैः, सर्वैः उपचारैः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः यथार्हं, शमशीलं पूज्यं सत्कुर्यात्। यदि बुद्धिमान् एतत् गुरवे दद्यात्, स संसारबंधनात् विमुक्तः भवति; एवं विधिवत् समाराध्य, सर्वपापानि नश्यन्ति। एषः शुभः पुराणः श्रीमद्भागवतं, फलप्रदः; धर्मार्थकाममोक्षप्राप्त्यर्थं साधनं, न संशयः। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं उक्तं, किं श्रोतुम् इच्छसि? भागवतं हि स्वयं भोगमोक्षप्रदं। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा, ते महात्मनः भागवतकथां शृण्वन्, या सर्वपापनाशिनी, पुण्यवती, भोगमोक्षदायिनी। सप्तदिनानि सर्वे संयतचित्ताः यथाविधि शृण्वन्, ततः परमं पुरुषं देवश्रेष्ठं स्तुतवन्तः। तस्यां समाप्तौ, ज्ञानवैराग्यभक्तिबलम् उत्क्रान्तम्, नूतनयौवनं सर्वजनान् मोहयति। नारदः स्वार्थसिद्ध्यं कृत्वा, आत्मकामं पूर्णं प्राप्य, परमसुखविभोरः अभवत्, रोमाञ्चिताङ्गः। एवं कथां श्रुत्वा, नारदः भगवत्प्रियः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रेमगद्गदया वाचा तान् अभाषत। नारदः उवाच—धन्योऽहं, कृपावन्तः यूयं मयि अनुग्रहं कृतवन्तः; अद्य अहं हरिं, सर्वपापनाशनं, प्राप्तवान्। सर्वधर्मेषु, श्रोतुं श्रेष्ठं मन्ये, हे तपस्विनः; केवलं श्रवणेन वैकुण्ठस्थं कृष्णं लभ्यते। सूतः उवाच—एवं वदति श्रेष्ठवैष्णवे नारदे, योगिनां नाथः शुकः तत्र आगतः, विचरन्। तदा, षोडशवर्षीयः व्यासपुत्रः, ज्ञानसागरचन्द्रः, उपसंहारसमये, आत्मसंपन्नः, भागवतं प्रेम्णा शान्तया वाचा श्रावयितुम् आरभत। तं दृष्ट्वा, सभायां सर्वे तस्य परमतेजः अनुभूय, त्वरितं उत्थाय, महासनं ददुः; देवर्षिः स्नेहेन सत्कृत्य, सुखासीनः, 'मे शुद्धवचनानि शृणु' इति उवाच। श्रीशुकः उवाच—भागवतं कल्पतरोरमृतफलं, शुकमुखामृतस्रवणयुतं; हे रसिकाः, सत्कलाः, पुनः पुनः भागवतसारं पिबत। इह श्रीमद्भागवते, बाडरायणेन कृतम्, सर्वकपटनिर्मुक्तधर्मः; शुद्धहृदयैः, अनसूयिभिः, लाभाय। सत्यं हितं तत्र प्रकाश्यते, त्रिविधतापविनाशकं; अन्यग्रन्थानां किम् आवश्यकता? इह भगवान् श्रोतृणां हृदयेषु तत्क्षणं बध्यते। श्रीमद्भागवतः पुराणरत्नशिरोमणिः, वैष्णवसंपत्तिः; तत्र परमहम्सानां निर्मलज्ञानं गीतम्। तत्र निष्क्रियज्ञानं, विवेकवैराग्यभक्तिसंयुक्तं प्रकाश्यते; श्रवण-जप-मनन-भक्त्या मोक्षः लभ्यते। स्वर्गे, सत्यलोके, कैलासे, वैकुण्ठे च, एषः भागवतरसः न लभ्यते; अतः, भाग्यवन्तः, सततं पिबत, न त्यजेत्। सूतः उवाच—एवं बाडरायणः सभायां वदति, तत्र हरिः प्रादुरभवत्, प्रह्लाद-बलि-उद्धव-अर्जुनादिभिः परिवृतः; देवर्षिः तं सहानुयायिभिः सत्कृत्य पूजयामास। हरिं दिव्यं, उत्तमासनस्थं दृष्ट्वा, सर्वे अग्रे स्तुतिं आरब्धवन्तः; तदा शिवः पार्वत्या सह, ब्रह्मा कमलासनस्थः, स्तुतिसंविधाने आगच्छत्। प्रह्लादः तालवाद्यं धारयामास, उद्धवः घंटानादं नृत्यशिलायैः कृतवान्, देवर्षिः वीणां गृहीत्वा, रागविशारदः, अर्जुनः गीतनायकः अभवत्; इन्द्रः मृदङ्गं वाद्यं कृत्वा, 'जय! जय! कुशलं, हे कुमाराः, स्तुतौ!' इति; अग्रे व्यासपुत्रः (शुकः) प्रवाहगद्गदया वाचा पाठं कृतवान्। मध्यभागे, हरि-शिव-ब्रह्मणः त्रयः सह नृत्यं कृतवन्तः, शुद्धभक्तशिरोमण्यः यथानटाः स्फुरन्तः। तं अद्भुतं स्तुत्यं दृष्ट्वा, हरिः प्रीतः अपि, इदं वचनं उवाच। 'भक्त्या यथेष्टं वरं वृणीध्वम्; स्तुत्या कथया च अहं अद्य तुष्टः।' तद्वचनं श्रुत्वा, ते प्रेमसंपन्नाः, हर्षेण हरिं प्रत्युवाचुः। 'सर्वपर्वतसर्पगीतिषु, सर्वभक्तैः च, प्रयत्नेन त्वं स्मृतः भूयासि; एषा नोऽभिलाषः, स साध्यः।' इति अच्युतः 'एवं भवतु' इत्युक्त्वा अन्तर्धानम्। ततः नारदः तस्य पादयोः प्रणम्य, शुकः अन्ये तपस्विनः च, हर्षेण, मोहम् विसृज्य, दिव्यकथामृतं पीय, निर्गमितवन्तः। सा भक्ति, पुत्रैः सह रक्षितम्, शुकः स्वग्रन्थे अपि स्थापयामास। एवं भागवतसेवया, वैष्णवानां मनः हरौ आकर्ष्यते।