सर्वे शास्त्रकथायाः व्रतं यः पालयति, स तु वेदवित्, वैष्णवः, ब्राह्मणः, गुरु, गौः, व्रतानुष्ठाता, स्त्री, राजन्, महात्मा इत्यादीनां निन्दनं वर्जयेत्। स्त्रीणां रजस्वलानां, पतितानां, म्लेच्छानां, दुष्टानां, वेदबाह्यजनानां, द्विजद्वेषिणां, वेदविरोधिनां च सह संवादं न कुर्यात्। सत्यता, शौचम्, दया, मौनम्, सरलता, विनयः, उदारता च मनसा आचरितव्या। दरिद्रः, क्षयग्रस्तः, रोगी, दुर्भाग्यवान्, पापकर्मनिष्ठः, अपुत्रः, मोक्षकामः च इमां कथां श्रोतुमर्हन्ति। स्त्री अपुत्रा, मृतपुत्रा, वन्ध्या, सन्तानहान्या, गर्भपातप्राप्ता च सावधानतया इमां कथां श्रोतुमर्हति। यथाविधि श्रवणेन तेषां अक्षयम् पुण्यं जायते; एषा दिव्या उत्तमा कथा यज्ञकोटिफलप्रदा। एवं व्रतम् सम्पाद्य, तस्य समाप्तिं यथार्थरूपेण कुर्यात्, यथा जन्माष्टमीव्रतम् फलकामैः। यदि दरिद्रः भक्तः, तस्य पूर्णाहुत्यादिषु निष्ठा न आवश्यकः; शुद्धिः श्रवणमात्रेण निष्कामवैष्णवैः सम्पद्यते। कथा-यज्ञस्य समाप्तौ, पुस्तकं वक्तारं च श्रोतृभिः भक्त्या पूजनीयम्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दातव्याः, मृदङ्गतालवृन्देन मधुरकीर्तनं च कार्यम्। जयध्वनिः, नमस्कारवचनानि, शङ्खनादः च आयोजनीयः; ब्राह्मणभिक्षुभ्यः धनं अन्नं च दातव्यम्। यदि श्रोता विरक्तः, तदा अन翌दिने गीतवाद्यादि आयोज्यं; यदि गृहस्थः, तदा कर्मशुद्ध्यर्थं होमः कर्तव्यः। प्रत्येकश्लोकाय यथाविधि पायसं, मधु, घृतं, तिलं च मिश्रितं दातव्यम्, विशेषतः दशमस्कन्धे। वैकल्पिकं, गायत्रीमन्त्रेण होमः एकाग्रचित्तया कर्तव्यः, यतः पुराणस्य तत्त्वं परमात्मतुल्यम्। यदि होमं कर्तुं न शक्यते, तदा तद्वस्तूनि अन्येभ्यः दत्त्वा फलप्राप्त्यर्थं, दोषान्वेष्टानां निवारणाय। दोषनिवारणाय सहस्रनामस्तोत्रं पाठनीयम्; तेन सर्वं सफलं भवति, यतः ततोऽधिकं नास्ति। पश्चात् द्वादशब्राह्मणान् पायस-मधुनाऽन्नेन तर्पयेत्, सुवर्णं गौः च दत्वा व्रतं सम्पूर्णयेत्। यदि समर्थः, तदा त्रिपलपरिमाणं सुवर्णसिंहं निर्माय, तत्र सुलेखनया लिखितं पुस्तकं स्थापयेत्। तं यथाविधि आमन्त्रणाद्यैः पूजनविधिभिः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः, यम्यं पूज्यं संयतं सत्कृत्य। यदि बुद्धिमान् तद्वस्तुं गुरवे ददाति, तदा संसारबन्धात् विमुक्तः; एवं विधिवत् कर्मणा सर्वपापानि नश्यन्ति। एषः शुभः श्रीमद्भागवतपुराणः फलप्रदः; धर्मार्थकाममोक्षप्राप्त्यर्थं साधनं निश्चितम्—न सन्देहः। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं तव उक्तम्; किं अन्यद् श्रोतुमिच्छसि? श्रीमद्भागवतं स्वयं भोगमोक्षदं। सूतः ऊचुः—एवं उक्त्वा ते महात्मानः भागवतकथां श्रावयामासुः, या सर्वपापनाशिनी, पुण्यवर्धिनी, भोगमोक्षप्रदा च। सप्तदिनानि सर्वे संयतचित्ताः यथाविधि श्रुत्वा, ततः परमपुरुषं देवानां श्रेष्ठं स्तुतवन्तः। तस्यान्ते ज्ञानवैराग्यभक्तिबलम् अत्युत्कृष्टं जातम्; नवयौवनं सर्वजनान् मोहयन् अभवत्। नारदः स्वमनोरथं सिध्द्वा, परमसन्तोषेण प्रमुदितः, सर्वाङ्गस्फुरितः अभवत्। एवं कथां श्रुत्वा, भगवत्प्रियः नारदः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रेमगद्गदया वाचा तान् संबोधितवान्। नारदः ऊचुः—धन्योऽहम्, भाग्यवान् अहम्, अनन्तदयालुभिः भवद्भिः कृपितः; अद्य अहम् हरिं सर्वपापनाशं प्राप्तवान्। सर्वेषु धर्मेषु श्रवणं श्रेष्ठं मन्ये, हे तपस्विनः, यतः श्रवणमात्रेण वैकुण्ठनिवासं कृष्णं लभ्यते। सूतः ऊचुः—एवं श्रीनारदः उत्तमवैष्णवः उक्तवान्, तदा योगिश्रेष्ठः शुकः तत्र आगतः, विचरन्। तस्मिन् काले, षोडशवयस्कः व्यासपुत्रः, ज्ञानसागरचन्द्रः, प्रवचनान्ते स्वसिद्ध्याप्तः, प्रेम्णा शनैः शनैः भागवतं श्रावयितुम् आरब्धवान्। तं दृष्ट्वा, सभायाः सदस्याः तस्य परमतेजः अनुभूय, तत्क्षणं उत्तमासनं प्रदाय, देवर्षिः स्नेहात् पूजयित्वा, सुखासीनं कृत्वा, 'मम शुद्धवचनानि शृणुत' इति उक्तवान्। श्रीशुकः ऊचुः—भागवतं कल्पतरोर् मणिफलं, शुकमुखामृतनिष्पन्नं; रसिकाः, भावुकाः, भूमौ पुनः पुनः भागवतस्य सारं पिबन्तु। अत्र श्रीमद्भागवते महर्षिणा रचिते, सर्वदुष्टधर्मः त्यक्तः; शुद्धहृदयानां, निर्द्वेषाणां साधनम्। तत्र सत्यं हितं तत्त्वं प्रकाशितम्, त्रिविधदुःखानां मूलनाशः; अन्यशास्त्रस्य आवश्यकता किम्? अत्र भगवान् त्वरितं श्रोतृणां हृदयेषु बद्धः। श्रीमद्भागवतं पुराणानां किरीटमणिः, वैष्णवानां निधिः; तत्र परमपरिशुद्धं परमहंसज्ञानं गीतम्। अत्र निष्क्रियज्ञानं, विवेकसहितं, वैराग्यभक्तिसंयुक्तं प्रकाशितम्; श्रवणपाठचिन्तनैः भक्त्या मुक्तिः लभ्यते। स्वर्गे, सत्यलोके, कैलासे, वा वैकुण्ठे, एषः रसः न लभ्यते; अतः, भाग्यवन्तः, सदा पिबन्तु, कदापि न विसृज्यताम्। सूतः ऊचुः—एवं बादरायणः (व्यासः) सभायाम् उक्त्वा, हरिः तत्र प्रागल्भ्येन प्रह्लादबलिउद्धवार्जुनादिभिः परिवृतः आगतः; देवर्षिः तं तान् च सत्कारमकरोत्। हरिं तेजस्विनं उच्चासने स्थितं दृष्ट्वा, अग्रे तं स्तुतिं आरब्धवन्तः। तदा शिवः पार्वत्याः सह, ब्रह्मा पद्मासने, स्तुतिदर्शनाय आगतः। प्रह्लादः तालं धारयामास, उद्धवः घंटां नृत्येन वादनं कृतवान्, देवर्षिः वीणां गृहीत्वा, स्वरनिपुणः, अर्जुनः गीतनायकः अभवत्; इन्द्रः मृदङ्गं वादयन्, 'जय! जय! कुमारा, स्तुतौ चतुराः!' इति उक्तवान्; अग्रे व्यासपुत्रः (शुकः) प्रवाहवत् पाठं कृतवान्। तत्र मध्ये, त्रयः (हरिः, शिवः, ब्रह्मा) सह नृत्यन्ति, भक्तश्रेष्ठेषु अभिनेता इव दीप्तिमन्तः। तं अद्भुतं स्तुत्यं दृष्ट्वा, हरिः तुष्टः सन् अपि, इदं वचनं अब्रवीत्।