श्रुत्वा एतान् उपदेशान्, सुतः महर्षिः भक्तिपूर्वकं कथयति—श्रोतृणां कथाश्रवणे भोजनं श्रेयः, उपवासः तत्र विघ्नं कुर्यात्, तस्मात् न अनुशंस्यः। हे नारद, सप्तदिने व्रतधारणस्य नियमाः शृणु; विष्ण्वनुयोजनं विना कथा श्रवणे अधिकारः नास्ति। व्रतधारी प्रतिदिनं ब्रह्मचर्यं पालनं, भूमौ शयनं, पत्रेषु भोजनं, कथापरान्ते एव खाद्यं सेवनं च कुर्यात्। विभक्तमुद्गाः, मधु, तैलं, गुरु आहारः, अशुद्धं वा जीर्णं च सर्वदा त्यजेत्। कामः, क्रोधः, मदः, अभिमानः, मत्सरः, लोभः, दम्भः, मोहः, द्वेषः च व्रतधारिणा दूरं कर्तव्यः। एषां कथानां पाठव्रतधारी वेदविदां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, गुरूणां, गवां, व्रतधारिणां, स्त्रीणां, राज्ञां, महात्मनां च निन्दनं वर्जयेत्। स्त्रीणां रजस्वलानां, पतितानां, म्लेच्छानां, दुष्टानां, वेदविरोधिनां, द्विजद्वेषिणां च संवादं व्रतधारी न कुर्यात्। सत्यता, शौचता, दया, मौनं, सरलता, नम्रता, मनः उदारता च व्रतधारी साधयेत्। दरिद्राः, दुर्बलाः, रोगग्रस्ताः, दीनाः, पापकर्मनिष्ठाः, अपुत्राः, मोक्षकामिनः च एतां कथां शृणुयुः। स्त्री याः न गर्भं धारयति, याः पुत्रं ह्रासयति, बाँझा, मृतपुत्रा, गर्भपातदुःखिता च सावधानता कथां शृणुयुः। विधिवत् श्रवणेन तेषां अक्षय पुण्यं लभ्यते; एषा दिव्या उत्तमा कथा लक्षयज्ञफलं ददाति। एवं व्रतं सम्पाद्य, समाप्य विधिवत् समापनं कुर्यात्, यथा फलकामिनः जन्माष्टमीव्रतं कुर्वन्ति। दीनभक्तेषु समापनक्रिया निवार्या; तेषां श्रवणमात्रेण शुद्धिः, निःस्पृहवैष्णवत्वात्। कथायज्ञे समाप्ते, श्रोतृभिः पुस्तकं वक्तारं च भक्त्या पूजयेत्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दद्यात्, मधुरकीर्तनं मृदङ्गतालेन च कुर्यात्। जयशब्दाः, नमःवचनानि, शङ्खनादः च व्यवस्थितः; ब्राह्मणानां भिक्षुकानां च धनं भोजनं च दद्यात्। श्रोता विरक्तः चेत्, अन翌दिने गीतवाद्यं कुर्यात्; गृहस्थः चेत्, कर्मशुद्ध्यर्थं होमं कुर्यात्। प्रत्येकश्लोकस्य विधिना पायसं, मधु, घृतं, तिलं च मिश्रितं, विशेषतः दशमस्कन्धे, समर्पयेत्। अन्यथा, गायत्रीमन्त्रेण होमं कुर्यात्, एकाग्रचित्तः, यतः पुराणं परमात्मतुल्यं। होमं न शक्यं चेत्, यज्ञद्रव्यं अन्येभ्यः दद्यात्, फलप्राप्त्यर्थं, दोषविशेषाणां निवारणाय। दोषशान्त्यर्थं सहस्रनामस्तोत्रं जपेत्; ततः सर्वं सफलं भवति, यतः ततः श्रेष्ठं नास्ति। ततः द्वादशब्राह्मणान् पायस-मधुना भोजयेत्, सुवर्णं गवां च दद्यात् व्रतसमापनाय। समर्थः चेत्, त्रिपलप्रमाणं सुवर्णसिंहम् निर्माय, तत्र सुलेखनं पुस्तकं स्थापयेत्। तं यथायोग्यं आह्वानाद्यैः समस्तोपचारैः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः, संयतस्य पूज्यस्य समर्पयेत्। विद्वान् एतत् गुरवे दत्वा संसारबंधनात् विमुक्तः भवति; विधिवत् समापनं कृत्वा सर्वपापानां नाशः। श्रीमद्भागवतं शुभं पुराणं फलदं, धर्मार्थकाममोक्षप्राप्त्यर्थं निश्चितं; न संशयः। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं उक्तं, किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? श्रीमद्भागवतं एव भोगमोक्षदायकम्। सूतः कथयति—एवं उक्त्वा महात्मनः तां पावनां भगवतकथां, पापनाशिनीं, पुण्यदायिनीं, भोगमोक्षप्रदाम्, श्रावयन्ति। सप्तदिनानि, सर्वे संयतचित्ताः विधिवत् शृण्वन्ति, ततः परमेश्वरं देवश्रेष्ठं स्तुवन्ति। तस्यान्ते, ज्ञानवैराग्यभक्तिबलम् अत्युत्कृष्टं जातम्; तरुणस्फूर्तिः सर्वजनान् मोहयति। नारदः, स्वकार्यं सिद्ध्वा, आत्मकामं पूर्त्वा, परमसुखेन प्रमुदितः, रोमाञ्चिताङ्गः अभवत्। ततः, तद्भक्तिपूर्वं श्रुत्वा, नारदः भगवत्प्रियः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रेमाव्यक्तस्वरेण, तान् अभाषत। नारदः ऊचुः—धन्योऽस्मि, कृपायुक्तैः भवद्भिः अनुगृहीतः; अद्य अहं हरिं, पापहरं, प्राप्तवान्। सर्वधर्मेषु श्रवणं श्रेष्ठं मन्ये, हे तपस्विनः, यतः श्रवणमात्रेण वैकुण्ठनिवासं कृष्णं लभ्यते। सूतः कथयति—एवं वैष्णवश्रेष्ठः नारदः भाषमाणः, योगिश्रेष्ठः शुकः तत्र आगच्छत्। तस्मिन्नेव काले, षोडशवर्षीयः व्यासपुत्रः, ज्ञानसागरचन्द्रः, उपविष्टः, स्वसिद्ध्यन्ते, भगवतकथां प्रेम्णा शनैः शनैः श्रावयामास। तं दृष्ट्वा, सभायाः सर्वे परमतेजस्विनं ज्ञात्वा, शीघ्रं उत्थाय, महासनं ददुः; देवर्षिः स्नेहेन पूजयामास। सुखोपविष्टः, शुकः अभाषत—"मम शुद्धवचनानि शृणु।" श्रीशुकः ऊचुः—भागवतं कल्पतरोर् मृदुफलं, शुकमुखामृतद्रवेन सीतं; रसिकाः, भूःपिबन्तु भागवतं पुनः पुनः। अत्र, श्रीमद्भागवते महर्षिणा रचिते, सर्वधर्मदम्भः परित्यक्तः; निरमर्षाणां शुद्धहृद्यानां हेतु:। तत्र हितार्थः प्रकटितः, त्रिविधदुःखानां मूलनाशः; अन्यशास्त्रस्य आवश्यकता नास्ति। अत्र, भगवान् श्रोत्रृणां हृदये तत्क्षणं बद्धः भवति। श्रीमद्भागवतं पुराणरत्नमस्तकं, वैष्णवसंपत्तिः; तत्र परं निर्मलं ज्ञानं परमहंसगीतं। अत्र निष्क्रियं ज्ञानं, तत्त्वज्ञानं, वैराग्यं, भक्तिः च प्रकाशितं; श्रवण-पाठ-मनन-भक्त्या मोक्षः लभ्यते। एवं, सप्तदिने विधिवत्, भगवतकथायाः श्रवण-पाठ-समापनं सर्वे शुद्धचित्ताः कृत्वा, परमफलप्राप्तिं सम्पादयन्ति।