एवं, भगवतः कथा-श्रवणस्य महत्त्वं निरूप्य, अन्यथा फलाहारं वा एकवारमन्नभोजनं वा यथासुखं यत्किंचित् साध्यते तदाचरेत्, श्रवणार्थमेव। तत्र श्रवणव्रतिनां भोजनमेव श्रेय इति मन्महे, यतो निराहारः कथायाः विघ्नं जनयेत्, तस्मात् न स अनुशंस्यते। शृणु, हे नारद, सप्ताहव्रतधारिणां नियमान्। ये विष्णुदीक्षया रहिताः, ते भागवतकथाश्रवणे नाधिकारिणः। ब्रह्मचर्यं, भूमिशयनं, पत्रेभ्यः भोजनं, तथा कथाश्रवणानन्तरमेव भोजनं प्रतिदिनं आचर्यम्। विभक्तशणधान्यं, मधु, तैलं, गुरु अहारं, मलिनं, जर्जरं च सर्वदा व्रती परिहरेत्। कामं, क्रोधं, मदं, मानं, मात्सर्यं, लोभं, दम्भं, मोहं, द्वेषं च सदा दूरे स्थापयेत्। भागवतकथापारायणव्रती वेदविदां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, आचार्याणां, गावः, व्रतीनां, स्त्रीणां, राज्ञां, महात्मनां च निन्दां न कुर्यात्। स्त्रीभिः रजस्वलाभिः, पतितैः, म्लेच्छैः, पापकर्मभिः, वेदबाह्यैः, द्विजद्वेषिभिः, वेदविरोधिभिः च संवादं न कुर्यात्। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, सरलता, विनयः, उदारता च व्रती सदा आचरेत्। दरिद्राः, कृशाः, रोगिणः, दुःखिनः, पापकर्मिणः, अप्रजाः, मोक्षमिच्छवः च भागवतकथां शृण्वन्तु। या स्त्री अप्रसवा, मृतपुत्रा, वन्ध्या, पुत्रशोकार्ता, गर्भपातिता च, सा अपि श्रद्धया कथां शृण्वीत्। एवं विधानपूर्वकं श्रवणं कुर्वाणानां अक्षयपुण्यलाभः स्यात्; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। व्रतं सम्यक् सम्पाद्य, समापनं कुर्यात्, यथा फलार्थिनः जनमाष्टमीव्रतं कुर्वन्ति। यदि दरिद्रः भक्तः स्यात्, तर्हि समापनकर्मणि विशेषः नास्ति; शुद्ध्यर्थं केवलं श्रवणमेव प्रयोजनम्, तस्य कामाभावात्। कथायाः यज्ञे समाप्ते, श्रोतृभिः ग्रन्थः वक्ता च भक्त्या पूजनीयौ। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दातव्याः, मृदङ्गतालवाद्यैः सुस्वरकृतकीर्तनं च कार्यम्। जयघोषाः, नमस्कारवचनानि, शङ्खध्वनिः च आयोजनीयम्; धनं च अन्नं च ब्राह्मणेभ्यः, याचकेभ्यः च दातव्यम्। यदि श्रोता विरक्तः स्यात्, तर्हि परिण्यस्तेऽह्नि गीत्यादि वाद्यं कार्यम्; यदि गृही, तर्हि कर्मशुद्ध्यर्थं होमः करणीयः। प्रत्येकश्लोकस्य होमे यथाविधि क्षीरपाकं, मधु, घृतं, तिलं च मिश्रितं समर्पयेत्, विशेषतः दशमस्कन्धे। अन्यथा, गायत्र्याः पठनपूर्वकं होमं कुर्यात्, एकाग्रचित्तः, यतः पुराणस्य परं तत्त्वं समम् अस्ति। यदि होमं कर्तुं न शक्यते, तर्हि तदर्थद्रव्यं अन्येभ्यः दद्यात्, तेन विघ्नदोषनिवृत्तिः स्यात्। दोषशान्त्यर्थं सहस्रनामस्तोत्रं पठेत्; तेन सर्वं सफलं भवति, न हि ततः परं किञ्चिदस्ति। ततः द्वादशब्राह्मणान् क्षीरपाकमधुना भोजयेत्, सुवर्णं गोश्च दद्यात् व्रतसमाप्तये। यदि समर्थः स्यात्, तर्हि सुवर्णसिंहं त्रिपलपरिमाणं निर्माय, तत्र सुलेखितं ग्रन्थं स्थापयेत्। यथोचितैः आमन्त्रणादिपूजारूपैः, वस्त्राभरणगन्धान्नादिभिः संयुत्य, संयमिनं पूज्यं वक्तारं पूजयेत्। यदि विद्वान् कश्चित् गुरवे तद् ददाति, तर्हि संसारपाशान्मुक्तः स्यात्; एवं विधानपूर्वकं कृतं, सर्वपापक्षयकरम् अस्ति। एषः पुण्यः श्रीमद्भागवतः पुराणः साक्षात् फलप्रदः; धर्मार्थकाममोक्षप्रदः, न संशयः। कुमाराः ऊचुः—एवमेतत् सर्वं कथितम्; किं भूयः श्रोतुमिच्छसि? श्रीमद्भागवतमेव हि भोगमोक्षप्रदं। सूतः उवाच—एवं वदन्तः ते महात्मानः भागवतकथां पावनीं, पुण्यां, पापनाशिनीं, भोगमोक्षप्रदां च, जगुः। सप्ताहमेकचित्ताः सर्वे श्रोतारः श्रुत्वा, ततः परं परमेष्ठिनं परमपुरुषं स्तुत्वा। तदा ज्ञानवैराग्यभक्तीनां बलं परमं जातम्; यौवनं च नवमिव सर्वजनानां मनोहरं प्रवव्रे। नारदः स्वार्थसिद्धिं स्वाभिलषितं च प्राप्य, परमसुखावेशेन रोमाञ्चिताङ्गः अभवत्। एवं श्रद्धया कथां श्रुत्वा, श्रीनारदः भगवत्प्रियः, कृताञ्जलिः प्रेमगद्गदया वाचा तान् समुपस्थितवान्। नारद उवाच—धन्योऽहमद्य, भवद्भिः अनन्तदयालुभिः कृपापात्रं कृतः; अद्य ह्यहं श्रीहरिं पापहरं प्राप्तवान्। सर्वेषां धर्माणां मध्ये श्रवणमेव श्रेष्ठमिति मे मतिः, हे मुनयः; केवलं श्रवणेनैव वैकुण्ठवासिनं कृष्णं लभ्यते। सूतः उवाच—एवं वदति तस्मिन्नारदे वैष्णवश्रेष्ठे, तत्र योगिनां नाथः श्रीशुकः आगतः, विचरन्। तदा षोडशवर्षीयः व्यासतनयः, ज्ञानसिन्धुचन्द्रः, स्वसिद्धिसम्पन्नः, कथायाः अन्ते, स्नेहपूर्वकं मन्दमन्दं भागवतकथां आरब्धवान्। तं दृष्ट्वा, सभायाः सर्वे परमतेजसः साक्षात्करणेन, तत्क्षणमेव उत्तमासनं दत्तवन्तः; देवरिषिः स्नेहेन तं सत्कृत्य, सुखासीनं कृत्वा, इदं शुद्धवचनं प्रोवाच—“मम वाक्यानि शृणुत।” श्रीशुक उवाच—भागवतः कल्पतरोरमृतफलम्, शुकमुखादमृतद्रवसंयुतम्; रसिकाः, भुवि भावुकाः, पुनः पुनः भागवतं रसम् आस्वादयन्तु। अत्र हि श्रीमद्भागवते महर्षिणा कृतं धर्मप्रपञ्चः परित्यक्तः; निर्मत्सराणां, शुद्धहृदयानां हितं परं तत्त्वं प्रतिपाद्यते, त्रिविधतापविनाशनम्। किं अन्यैः शास्त्रैः? अत्रैव भगवान् साध्वनां हृदि सन्निहितः साक्षात् श्रवणोत्सुकानाम्। एवं श्रीमद्भागवतस्य श्रवणव्रतस्य विधानं, फलश्रुतिं च, कुमारैः नारदाय सम्यग् उपदिष्टम्, श्रीशुकविरचितया कथया च सर्वे पाविताः।