प्रातः सूर्यस्योदये आरभ्य दिनस्य त्र्यर्धयामपर्यन्तं, विज्ञः कश्चन स्थिरया वाचा सम्यक् भागवतस्याख्यानं पठेत्। मध्याह्ने द्विघटिकामात्रं विरम्य, ततः पश्चात् वैष्णवैः कीर्तनं समाचरेत्। शरीरनिग्रहे च कौशलार्थं, सुखावहमल्पभोजनं कर्तव्यं; श्रोता चैकवारं हविष्यान्नमेव भुञ्जीत। यदि शक्तिः स्यात्, सप्तरात्रं उपोष्य शृणुयात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पित्वा सुखेन शृणुयात्। विकल्पतः फलं भुञ्जीत वा, एकवारमेव खादेत्; यथासुखं यत्क्रियते, तत् श्रवणस्यार्थं समाचरेत्। मम मतं तु, श्रवणार्थिनां भोजनमेव श्रेष्ठम्; यद्वा व्रतविच्छेदः स्यात्, तर्हि उपवासः न अनुशंस्यते। श्रुणु नारद, सप्ताहव्रतिनां नियमाः वक्ष्यामि; ये विष्णुदीक्षावर्जिताः, तेषां भागवतश्रवणाय अर्हता नास्ति। ब्रह्मचर्ये स्थित्वा, भूमौ शय्यां कृत्वा, पत्रभोज्यं भुञ्जीत, कथा-समाप्तौ एव खादेत्—एवं प्रतिदिनं व्रती आचरति। व्रती तु विभिक्तधान्यं, मधु, तैलं, गुरु-आहारं, अपवित्रं, जीर्णं च सर्वथा वर्जयेत्। कामं क्रोधं मदं मानं मात्सर्यं लोभं दम्भं मोहं द्वेषं च व्रती सदा दूरं कुर्यात्। वेदविदां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, आचार्याणां, गावः, व्रतीनाम्, स्त्रीणां, राज्ञां, महात्मनाम्—एतानां निन्दां व्रती न कुर्यात्। स्त्रीणां रजस्वलानां, पतितानां, म्लेच्छानां, पतितानां, वेदबहिष्कृतानां, द्विजद्वेषिणां, वेदविरोधिनां च व्रती न सह संवादं कुर्यात्। सत्यं शौचं दया मौनं सरलता नम्रता चित्तस्य उदारता—एतानि व्रती सदा आचरति। दरिद्राः, क्षीणाः, रोगिणः, दुर्भाग्यवन्तः, पापकर्मणः, अपत्यहीनाः, मोक्षकामिनः—एते भागवतस्याख्यानं शृण्वन्तु। या च स्त्री अपत्यं न प्राप्नोति, या च मृतवत्सा, वन्ध्या, मृतपुत्रा, गर्भपातिनी वा, सा अपि श्रद्धया भागवतं शृणुयात्। यः पुमान्, या वा स्त्री, एतेन विधिना भागवतं शृणोति, तस्य अक्षय्यं पुण्यं भवति; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतम् सम्यक् सम्पाद्य, तदनन्तरं समापनं कुर्यात्, यथा फलकामाः जनाः जन्माष्टमीव्रतं सम्यक् समापयन्ति। ये तु दरिद्राः सन्ति, भक्तिपरायणाः, तेषां समापनकर्मणि न विशेषः; श्रवणमात्रेणैव ते शुद्ध्यन्ति, निष्कामवैष्णवाः सन्ति हि। यदा भागवताख्यानस्य यज्ञः समाप्तः स्यात्, तदा ग्रन्थं वक्तारं च श्रोतृभिः भक्त्या पूजयेत्। ततः तुलसीमाल्यं श्रोतृभ्यः दद्यात्, मृदङ्गतालवाद्ययुक्तं मधुरं कीर्तनं च समाचरेत्। जयघोषः, नमस्कारशब्दाः, शङ्खनिनादः च क्रियताम्; विप्राणां भिक्षूणां च वित्तं भोजनं च दद्यात्। यदि श्रोता विरक्तः स्यात्, तदा शनैः गीतवाद्यं कर्तव्यम्; यदि गृही, तदा कर्मशुद्ध्यर्थं होमं समाचरेत्। प्रत्येकश्लोकस्य होमे पायसं मधु घृतं तिलं च यथाविधि समर्पयेत्, विशेषतः दशमे स्कन्धे। अथवा गायत्र्याः मन्त्रेण होमं कुर्यात्, एकचित्तः; यतः पुराणं परब्रह्मसारमस्ति। यदि होमं कर्तुं अशक्तिः, तर्हि अन्येभ्यः होमद्रव्याणि दत्वा फलं प्राप्नुयात्, विविधविघ्नदोषशान्त्यर्थं। दोषशमनाय विष्णुसहस्रनाम पठेत्; तेन सर्वं सफलं भवति, न हि ततः परम् अस्ति। ततः द्वादश विप्रान् पायस-मधुना भोजयेत्, सुवर्णं गाम् च दत्वा व्रतं सम्पूर्णं भवति। यदि शक्यते, तदा त्रिपलपरिमाणेन सुवर्णसिंहः निर्माय, तत्र सुलेखनया लिखितं ग्रन्थं स्थापयेत्। तं गुरुं यथाविधि आमन्त्रणाद्युपचारैः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः, संयतात्मानं पूज्यं च सम्पूज्य, यः प्राज्ञः तम् ददाति, स संसारबन्धनात् विमुक्तः भवति; एवमेतत् विधानं कृत्वा सर्वपापक्षयः स्यात्। एषः पुण्यः पुराणः श्रीमद्भागवतः फलप्रदः, धर्मार्थकाममोक्षस्य साधनं नूनम्—न संशयः। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं ते उक्तं, किं भूयः श्रोतुमिच्छसि? श्रीमद्भागवतम् एव हि भोगमोक्षप्रदं। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा ते महात्मानः, पापनाशनं पुण्यं भोगमोक्षप्रदं भागवताख्यानं पठितवन्तः। सप्ताहम्, सर्वे नियतचित्ताः यथाविधि शृण्वन्तः, ततः परमपुरुषं देवानां श्रेष्ठं स्तुतवन्तः। तदन्ते ज्ञानवैराग्यभक्तीनां बलं परममभवत्; नवयौवनं सर्वेभ्यः प्रजासु मनोहरं समुत्पन्नम्। नारदः स्वार्थसिद्धिं कृत्वा, स्वकामं सम्पूर्य, परमसुखाविष्टः रोमाञ्चिततनुः अभवत्। एवं कथा सम्यक् शृणुत्वा, भगवत्प्रियः नारदः, कृताञ्जलिः, प्रेमगद्गदया वाचा तान् प्रोवाच। नारदः उवाच—अहं धन्यः, अहं कृतकृत्यः, यूयं अनन्तदयालवः; अद्य अहं भगवन्तं हरिं प्राप्नोमि, सर्वपापनाशनम्। सर्वेषां धर्माणां मध्ये, श्रवणमेव श्रेष्ठमिति मन्ये, हे तपोधनाः; केवलं श्रवणेन वैकुण्ठनिवासिनं कृष्णं लभ्यते। सूतः उवाच—एवं वदति भागवतश्रेष्ठे नारदे, योगिश्रेष्ठः शुकः तत्र आगतः, विचरन्।