एतेषु कालेषु, हे राजन्, आनर्त-धन्व-कुरु-जाङ्गल-कङ्क-मत्स्य-पाञ्चाल-कुन्ति-मधु-केकय-कोशल-अर्णादिदेशजनाः, पुरुषाः स्त्रियश्च, भगवत्कृष्णस्य कमलदलसदृशं मुखमुदारस्मितं सान्तदृशं च स्वैः नेत्रैः पश्यन्तः परमं सौभग्यम् अनुभूयन्। यस्य केवलदृष्ट्या तेषां दृष्टिदोषः प्रणष्टः, स त्रैलोक्यगुरुः तान् अभयम् आत्मदर्शनं च दत्तवान्। तत्र देवमानुषैः स्तुतयः सर्वतः व्याप्ताः, याः शुक्लवर्णाः व्योमवत्, दुःखनाशन्यः च, ताः श्रुत्वा स भगवान् शनैः विदेहान् प्रविष्टवान्। अच्युतस्य आगमनं श्रुत्वा, नगरे जनपदे च, सर्वे जनाः हृष्टमनसः हस्तेषु उपहारान् गृहीत्वा तं सन्दिदृक्षवः समुपाजग्मुः। तं श्रीमानं दृष्ट्वा, प्रमोदविकसितवदना, अञ्जलिं कृत्वा प्रणेमुः; ये मुनयः पूर्वं केवलं श्रुताः, तैः अपि सः प्रणम्यः अभवत्। जगद्गुरुमात्मनः अनुग्रहार्थम् आगतम् इति निश्चित्य, मिथिलाधिपः श्रुतदेवः च, तस्य पादयोः पतितवन्तौ। मिथिलेश्वरः श्रुतदेवः च अञ्जलिं कृत्वा दाशार्हं विप्रैः सहितम् एकस्मिन्नेव काले आतिथ्याय आमन्त्रयताम्। भगवान् तयोः भावं विज्ञाय, उभयोः तुष्ट्यर्थं, अन्योन्यस्य अज्ञानतः, पृथक्स्वगृहं प्रविष्टवान्। महात्मा जनकः, दूरतः आगतान्, अपि च अकुलीनाचारान्, स्वगृहं नीत्वा, श्रेष्ठासनेषु उपवेश्य, तान् श्रुत्वा पूजयामास। भक्त्या परिपूर्णहृदयः, हर्षाश्रुपूर्णलोचनः, तेषां पादौ प्रणम्य, प्रक्षालयित्वा, तत् जलं जगत्त्रयस्य पावनं शिरसि न्यधात्। परिवारसमेतः, तद्बिलं शिरसि कृत्वा, गन्धमाल्यवस्त्रधूपदीपोपहारैः, गोवृषैः च, भगवत्पूजनं चकार। मधुरैः वाक्यैः तान् तुष्ट्वा, विष्णोः पादौ संस्पृशन्, प्रमुदितः, तेषु उपविष्टेषु, न तृप्तेषु, भाषितवान्। बहुलाश्व उवाच— "भगवन्, त्वमेव आत्मा, साक्षी, सर्वभूतदृगसि; त्वत्पदाम्बुजस्मरणिनां वयं दृष्टिसम्पदं प्राप्नुमः। स्ववचनस्य सत्यमर्थं, त्वं दर्शनम् अद्य दत्तवान्; त्वत्पराणां भक्तानां त्वं लक्ष्म्या ब्रह्मणापि अधिकप्रियः इति हि उक्तवान्। त्वत्पादपद्मं कः त्यजेत्, यः आत्मदं शान्तं मुनिभ्यः ददाति? यदुकुले त्वं मानुषेषु अवतीर्य, त्रैलोक्यदुःखनाशनं यशः प्रसरसि। नमोऽस्तु भगवते कृष्णाय, अक्षरबुद्धये, नारायणाय, शान्ततपसे। प्रभो, कृपया स्वैः विप्रैः सहितः किञ्चिद्दिनानि अस्माकं गृहे वस; निमिसन्ततिं पादरेणुना पुण्यां कुरु।" राज्ञा एवं प्रार्थितः भगवान्, लोककर्त्ता, मिथिलावासिनां स्त्रीणां पुरुषाणां च कल्याणाय तत्र स्थितवान्। श्रुतदेवः अपि अत्युत्फुल्लः, अच्युतं स्वगृहं नीत्वा, जनकवत् मुनिभ्यः प्रणम्य, वस्त्रं विक्षिप्य नृत्यं चकार। तान् कूशचर्मासनानि समर्प्य, भार्यया सहितः, हर्षेण पादप्रक्षालनं कृत्वा, सम्यक् सत्कारं चकार। तेन जलेन सः स्वजनपारिवार्यः स्नात्वा, सर्वकामसमृद्धिमिव अनुभवन्। फलं गन्धमूलं शुद्धं जलं, मृद्घृतक्षीरदधितुलसीदर्भपद्मादिभिः, धर्म्यैः विधिभिः, तमःशमकरैः, तान् पूजयामास। श्रुतदेवः चिन्तयामास—"कथं खलु अहं गृहमूढः, कृष्णस्य, यस्य पादरेणुः सर्वतीर्थायतनं, तस्य च विप्राणां साक्षात् निवासभूतानां, साक्षात्समागमं प्राप्नुवन्?" तेषु उपविष्टेषु सत्कृत्य, श्रुतदेवः भार्यापुत्रबान्धवैः सहितः, तेषां पादौ सपृशन् उपविवेश। स उवाच—"अद्य भगवान् पुरुषोत्तमः, यः स्वशक्तिभिः जगत्सृज्य, आत्मना प्रविश्य, अस्माकं साक्षात्काराय नूतनं न आगतः। यथा शयानः पुरुषः स्वमनेन स्वप्नजगद् निर्माय तत्र प्रविश्य प्रकाशयति, एवं सः। ये त्वां शृण्वन्ति, गायन्ति, उपासते, नमन्ति, संवादं कुर्वन्ति, तेषां शुद्धचित्तेषु त्वं स्वयमेव प्रकाशसे। हृदि स्थितः अपि, कर्मबुद्धिभ्रमितानां दूरस्थः, गुणासक्तानां च तव स्वरूपं दुर्लभम्। नमोऽस्तु ते, परमात्मन्, अन्तर्यामिन्, आत्मातीत, मृत्योरपि विभेदक, कारणाकाररहितरूप, मायागुणच्छन्नदृशे। तस्मात् भगवन्, अस्मान् दासान् शिक्षय—किं कुर्मः? परमदुःखं जनानां तव इन्द्रियगोचरत्वाभावः।" एवं श्रुत्वा, शरणागतार्तिहन्ता भगवान्, श्रुतदेवस्य करं स्वहस्तेन गृहीत्वा, सस्मितं तं प्रति उवाच—"ब्राह्मण, एते मुनयः तव अनुग्रहार्थं आगताः, मया सहिताः, जगत्सु विचरन्तः पादरेणुना शुद्धिं कुर्वन्ति। देवाः तीर्थानि आपः च, दर्शनस्पर्शनार्चनैः शनैः शुद्धिं यान्ति, किंतु ब्राह्मणश्रेष्ठदृष्ट्या अपि तानि क्षणेन शुद्ध्यन्ते। सर्वेषां भूतानां ब्राह्मणः जन्मना श्रेष्ठः, तपसा ज्ञानसन्तोषाभ्यां च, विशेषतः मयि भक्त्या। मम चतुर्भुजं रूपं न ब्राह्मणात् प्रियतरम्; हे विप्र, त्वं सर्ववेदमयः, अहं च सर्वदेवतामयः। ये मूढबुद्धयः, मां गुरुमात्मानं च ब्राह्मणं च केवलं प्रतिमारूपेण पश्यन्ति, ते दुष्टाः। यद् यद् चराचरं जगति, तद् यत्कारणं च, ब्राह्मणः मम दृष्ट्या मम एव रूपं मनसि पश्यति। तस्मात् ब्राह्मण, मयि श्रद्धया एतान् विप्रर्षीन् पूजय; एवं पूजितोऽहं स्यां, नान्यथा, अपि समृद्ध्या। एवं भगवता उपदिष्टः, मिथिलेशः जनकः, सर्वान् ब्राह्मणश्रेष्ठान् कृष्णसहितान् आत्मनैव एकत्वेन पूजयामास, परमां गतिं च प्राप। एवं स भक्तवत्सलः भगवान्, तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, धर्मोपदेशं कृत्वा, पुनः द्वारकां प्रतस्थे।