सन्तुष्टः स भगवान्, उभयोरपि प्रीत्या, दारुकप्रहितं रथमारुह्य, मुनिसंघेन सह विदेहनगरं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र नारदः, वामदेवः, अत्रिः, कृष्णः, रामः, असितः, अरुणिः, अहं स्वयम्, बृहस्पतिः, कण्वः, मैत्रेयः, च्यवनः, अन्ये च महर्षयः तं समं ययुः। यत्र यत्र स भगवान् जगाम, तत्र तत्र नगरजनाः प्रजाश्च तं सन्दर्शयन्तः, द्रव्याणि समर्पयन्तः, सवितुरिव सपरिवारेण उदयन्तं, अभ्यागताः। आनर्त, धन्व, कुरु, जाङ्गल, कङ्क, मत्स्य, पाञ्चाल, कुन्ति, मधु, केकय, कोशल, अर्णादिदेशवासिनः, नरनार्यश्च, तस्य पङ्कजमुखं, प्रसन्नस्मितमन्दनयनं, स्वचक्षुषा पश्यन्तः, तुष्टाः सन्तः तिष्ठन्ति स्म। येषां दृष्ट्या तमिस्रान्धकारः नष्टः, तेषां त्रिलोकगुरुः तद्रूपदर्शनं ददौ, अभयञ्च। देवमानुषैः स्तुतिभिः, यः स्तुतिः दिशः व्याप्नोति, श्वेतवर्णा, दुःखहरा, ताः श्रुत्वा, स शनैः विदेहदेशं प्रविवेश। अच्युतस्य आगमनं श्रुत्वा, नगरजनाः प्रजाश्च, हस्ते द्रव्याणि गृहीत्वा, हर्षेण समागताः। तं पुण्यश्लोकं दृष्ट्वा, प्रसन्नमुखाः, अञ्जलिं कृत्वा, नत्वा, तान् मुनीनपि, येषां पूर्वं केवलं नामश्रवणमात्रं जातम्, प्रणेमुः। सर्वे श्रद्दधानाः, "सर्वलोकगुरुरस्माकं कल्याणाय प्राप्तः" इति मत्वा, मिथिलाधिपः जनकः, श्रुतदेवश्च, तस्य पादयोः पतितवन्तौ। तौ उभौ, अञ्जलिं कृत्वा, दाशार्हं सह विप्रैः, एकस्मिन्नेव काले, स्वगृहे आतिथ्याय आमन्त्रयताम्। भगवान् तयोः भावमवगम्य, उभयोरपि तुष्ट्यै, अन्योन्येन अज्ञातः, उभयोर्गृहे प्रविवेश। जनकः, महात्मा, दूरदेशात् आगतानपि, दुष्चरितानपि, स्वगृहं नीत्वा, उत्तमासनेषु स्थाप्य, तान् श्रावयामास। स भक्त्या समृद्धया, हर्षवाष्पाकुलेन चित्तेन, तेषां पादौ प्रणम्य, प्रक्षालयामास, तच्च जलं जगत्पावनं शिरसि धारयामास। सः स्वकुटुम्बसहितः, तज्जलं शिरसि कृत्वा, गन्धमाल्यवस्त्रधूपदीपैः, पयोदधियुतैश्च, गवां वृषाणां च दानैः, भगवतः पूजनं चकार। मधुरवाक्यैः तान् सन्तोष्य, आसनेषु उपविष्टान्, तृप्तानपि, स सानुरागं विष्णोः पादौ स्पृशन्, हृष्टः, इदं वचनं जगौ— "भगवन्, त्वमेव आत्मा, साक्षी, सर्वभूतद्रष्टा; त्वदङ्घ्रिस्मरणान्नः त्वं प्रत्यक्षः अभूत्। स्ववचनस्य पूर्त्यर्थं, त्वं साक्षात् सन्निधिमुपागतः; हि त्वं भक्तानां, ये केवलं त्वयि अनुरक्ताः, लक्ष्म्याः ब्रह्मणः च अपि प्रियतरः, इति उक्तवान्। कः वा, त्वदङ्घ्रिं परित्यजेत, हे आत्मद, ये त्यक्तसर्वसङ्गाः, शान्ताः, निरुपधयः, तव चरणं शरणं यान्ति। यदुवंशे अवतीर्य, संसारिणां हिताय, त्रिलोकदुःखनाशनाय, कीर्तिं वितन्वन्, चरसि। नमस्ते भगवन् कृष्ण, अव्यभिचारिज्ञान, नारायण, मुनिवर, शमदमयुक्त तपस्विन्। कृपया, एतेन विप्रसङ्घेन सह, किञ्चिद्दिनानि अस्माकं गृहे निवस; निमिवंशस्य पावनाय, तव पादरेणुना अस्मान् पावय।" राज्ञः आमन्त्रणं स्वीकृत्य, लोकसृष्टिकर्ता भगवान्, मिथिलापुरुषस्त्रीणां कल्याणाय, तत्र किञ्चिद्दिनानि निवसन्, तान् पावयामास। श्रुतदेवः अपि, परमप्रहृष्टचित्तः, अच्युतं स्वगृहं प्राप्य, जनकवत्, मुनिभ्यः प्रणम्य, नृत्यन्, वस्त्रं चालयन्, तान् स्वागतं चकार। सः, कुटुम्बसहितः, कूशचर्मासनानि समर्प्य, तेषां पादौ प्रक्षालयामास। तदाप्यः, भगवन्, सः स्वकुटुम्बजनैः सह, तेन जलस्य स्नानं कृत्वा, सर्वकामसमृद्धिमिव अनुभूय, हृष्टः अभवत्। सः, फलैः, सुरभीमूलैः, शुद्धतोयेन, मृद्वा, गोदुग्धेन, तिलैः, तृणैः, कमलैः च, विधिवत्, तान् पूजयामास, पुण्यं वर्धयन्, तमः नाशयन्। "कथं नु अहं, गृहमोहपङ्के पतितः, कृष्णस्य, यस्य पादरेणु: सर्वतीर्थनिलयः, तेन सह, एतेन विप्रसङ्घेन च, मिलितवान्?" इति सः चिन्तयामास। अथ, सत्कृत्य, उपविष्टान्, श्रुतदेवः, भार्यापुत्रबान्धवैः सह, तेषां पादौ प्रणम्य, इदं वचनमुवाच— "अद्य, परपुरुषः, सः, यस्य शक्तिभिः जगत्सृजति, आत्मना प्रविश्य तिष्ठति, न नूतनं प्रत्यक्षः जातः। यथा स्वप्नदृष्टा, स्वचिन्तया स्वप्नजगत्सृज्य, तत्र प्रविश्य, प्रकाशयति, तथैव सः। ये त्वां शृण्वन्ति, गायन्ति, अर्चयन्ति, प्रणमन्ति, सख्येन संभाषन्ते, तेषां विशुद्धचित्तेषु आत्मनि, त्वं स्वयं प्राकट्यं ददासि। हृदि स्थितोऽपि, कर्मविक्षिप्तचित्तानां दूर एव; स्वशक्त्या अगम्यत्वात्, गुणासक्तानां न उपलब्ध्यते। नमस्ते, परमात्मन्, अन्तर्यामी, आत्मातीत, मृत्युनिर्मुक्त, हेत्वहेतुरूप, स्वमायाच्छन्नदृष्टे। तस्मात्, भगवन्, अस्मान् दासान् अनुशाधि—किं कर्तव्यं? यतो जनानां परमदुःखं, यत् त्वं इन्द्रियगोचरातीतः।" एवं श्रुतदेवस्य वचनं श्रुत्वा, भगवान्, प्रणतानां दुःखनाशकः, तस्य हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, स्मयमानः, इदं वचनमुवाच— "ब्राह्मण, एते मुनयः तव कल्याणाय आगताः; मया सह जगच्छरण्याः, पदरेणुना जगत्पावनं कुर्वन्ति। देवाः, तीर्थानि, पवित्रजलानि, दृष्टिस्पर्शार्चनैः शनैः शुद्ध्यन्ति; किन्तु, ब्राह्मणश्रेष्ठदृष्ट्या, तानि अपि क्षणेन शुद्ध्यन्ति। अत्र सर्वेषां प्राणिनां मध्ये, ब्राह्मणः जन्मना श्रेष्ठः; किं पुनः, यः तपसा, ज्ञानैः, तुष्ट्या, विशेषतः मयि भक्त्या युक्तः। मम चतुर्भुजं रूपं न प्रियं, यथा ब्राह्मणाः; ब्राह्मण, त्वमेव सर्ववेदमयः, अहं च सर्वदेवतामयः। ये मूढबुद्धयः, एतदज्ञानात्, ईर्ष्यया, अवमान्य, मां, गुरुम्, ब्राह्मणम्, आत्मानं च, पूजायां केवलं प्रतिमावत् पश्यन्ति। यदिदं चराचरं विश्वं, तस्य कारणानि च, ब्राह्मणः मम दृष्ट्या, स्वचित्ते, मम रूपाणि इति मन्यते।