पञ्च ब्राह्मणान् चयनं कर्तव्यम्, यथा कथा-निरूपणस्य मध्ये विघ्नः न भवेत्; ते च हरिं द्वादशाक्षरं मन्त्रं सततं पठेयुः। ततः ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, तथा कीर्तनं कुर्वन्तः अन्यान् च, सम्यक् प्रणम्य पूज्य च, तेषां मार्गदर्शनं कृत्वा, स्वस्य आसने उपविशेत्। धन-गृह-बाल-सम्पत्तीन् सर्वथा परित्यज्य, मनः कथायाम् एकाग्रं शुद्धं च कृत्वा, परमं फलम् अवाप्नोति। प्रातः सूर्ये उदिते आरभ्य, दिवस्य त्र्यर्ध-यामपर्यन्तं, विद्वान् धीरः सम्यक् स्वरम् धृत्वा, कथा यथावत् आवृणुयात्। मध्याह्ने द्वे घटिके विरामः कर्तव्यः, तस्मिन् समये कथा-समाप्त्यनन्तरं वैष्णवाः कीर्तनं कुर्वन्ति। शरीर-निग्रहाय सुखकरं लघु भोज्यं ग्राह्यम्; कथार्थी केवलं हव्य-भोजनं एकवारम् एव भुञ्जीत्। यदि शक्तः, सप्तरात्रं उपवासं कृत्वा शृणुयात्; अथवा घृतं वा दुग्धं पित्वा सुखेन शृणुयात्। अन्यथा फलैः जीवेत् वा एकवारं भुञ्जीत्; यत् यत् सुलभं तत् तत् शृणोः कृते कर्तव्यम्। श्रोतृणां तु भोजनम् श्रेयः मन्ये; यदि उपवासः कथायाः विघ्नं करोति तर्हि न अनुशंस्यः। नारद, सप्त-दिन-व्रतस्य नियमाः शृणु; ये विष्णु-दीक्षायुक्ताः न भवन्ति, ते कथा-श्रवणे न योग्याः। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनम्, पत्रे भोजनम्, कथायाः समाप्ते पश्चात् एव भोजनं—एतानि प्रतिदिनं व्रती कुर्वीत। व्रती विभक्त-धान्यं, मधु, तैलं, गुरु-भोज्यं, असुद्धं वा जीर्णं सर्वथा वर्जयेत्। कामं, क्रोधं, मदं, अभिमानं, मत्सरं, लोभं, कपटं, मोहं, द्वेषं च व्रती दूरं कुर्यात्। कथा-व्रती वेदविदां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, गुरूणां, गोभ्यः, व्रतीभ्यः, स्त्रीभ्यः, राज्ञः, महात्मभ्यः निन्दां वर्जयेत्। स्त्रीणां रजस्वलानां, पतितानां, म्लेच्छानां, दुष्टानां, वेद-बाह्येषु, द्विज-द्वेषिणः, वेद-विरोधिषु च संवादं न कुर्यात्। व्रती सत्यं, शौचं, दया, मौनं, सरलता, विनयः, उदारता च मनसा आचरितव्यं। दरिद्राः, कृशाः, रोगिणः, दुःखिताः, पाप-निरतः, पुत्रहीनाः, मोक्ष-कामः च एषां कथा-श्रवणं कर्तव्यम्। स्त्री याः न गर्भं धारयति, या मृतवत्साः, या वन्ध्या, या पुत्र-शोकिता, या गर्भ-पातिता—सा अपि एतां कथां सम्यक् शृणुयात्। एतेषु विधानेन कथा-श्रवणेन, अक्षय-पुण्यं लभ्यते; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटि-यज्ञ-फलदायिनी। एवं व्रतं समाप्य, तस्य समापनं कर्तव्यम्, यथा फल-कामाः जन्माष्टमी-व्रतं कुर्वन्ति। यदि दरिद्रः भक्तः, तस्य समापन-क्रिया-नियमः नास्ति; शृण्वन् एव शुद्धः भवति, इच्छाशून्य-वैष्णवः। यदा कथा-यज्ञः समाप्तः, तदा श्रोतृभिः पुस्तकं तथा वक्तारं भक्त्या पूजनीयम्। ततः श्रोतृभ्यः तुलसी-मालाः दत्तव्याः, मृदङ्ग-ताल-समेतं मधुरं कीर्तनं च कर्तव्यम्। जयध्वनि, नमस्कार-वाक्यं, शङ्ख-निनादं च योजनीयम्; ब्राह्मणान् तथा भिक्षुकान् धनं अन्नं च दातव्यम्। यदि श्रोता विरक्तः, तदा अन翌दिने गीतं वाद्यं च कर्तव्यम्; यदि गृही, तदा कर्म-शुद्धये होमं कर्तव्यम्। प्रत्येकं श्लोकं प्रति, विधिवत् पायसं, मधु, घृतं, तिलं च अन्यैः मिश्रितं दातव्यम्, विशेषतः दशमस्कन्धे। अथवा गायत्र्या यथाशक्ति होमं कुर्यात्; पुराणं परमात्म-सारं हि। यदि होमं न शक्यते, तदा यज्ञ-द्रव्यं अन्येभ्यः दत्वा फल-प्राप्त्यर्थं, दोष-आधिक्य-निवारणाय। दोष-शमनाय सहस्रनाम्नं विष्णोः पठेत्; तेन सर्वं सफलं भवति, यतः ततः श्रेष्ठं नास्ति। अनन्तरं द्वादश ब्राह्मणान् पायस-मधुना भोजयेत्, सुवर्णं गोः च दत्वा व्रतं समापयेत्। यदि शक्तः, त्रिपल-तुल्यं सुवर्ण-सिंहं निर्माय, तत्र सुलेखनं पुस्तकं स्थापयेत्। तं यथाविधि आमन्त्रणाद्यैः उपहारैः, वस्त्र-आभरण-गन्धादिभिः, संयमिनं पूज्यं पूजयेत्। यदि विद्वान् एतत् गुरवे ददाति, संसार-बन्धात् विमुक्तः भवति; विधान-पूर्वकं कृत्वा सर्वपापानि नश्यन्ति। एषः शुभः श्रीमद्भागवत-पुराणः फलदायकः; धर्मार्थकाममोक्ष-प्राप्तये साधनम्—न संशयः। कुमाराः ऊचुः—एवं सर्वं उक्तम्; किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? श्रीमद्भागवतं स्वयं भोगं च मोक्षं च ददाति। सूतः ऊचुः—एवं उक्त्वा, ते महात्मानः भागवत-कथां पाप-नाशिनीं पुण्यदां, भोग-मोक्ष-प्रदां च, आवृण्वन्। सप्ताहं नियत-चित्तैः सर्वे श्रोतारः विधिवत् शृण्वन्; ततः परमं देवदेवम् पुरुषं स्तुतवन्तः। तदन्ते ज्ञान-वैराग्य-भक्त्याः बलं परमं अभवत्; यौवनं सर्वजनान् आकर्षयत्। नारदः स्वार्थं सिद्ध्वा, कामं पूरयित्वा, परम-आनन्द-मग्नः, रोमाञ्चित-शरीरः अभवत्। एवं कथा-श्रवणं कृत्वा, भगवत्-प्रियः नारदः, सप्रेम-गद्गद-स्वरः, अञ्जलिं कृत्वा, तान् संबोधितुम् आरभत।