सौम्ये भावे, धर्मनिष्ठे सभायां, तस्य पत्न्यः, हाररहिताः, सुशोभितवस्त्रधारिण्यः, प्रमुदिताः, अभिषेकमण्डपं समुपेत्य, अभिषिक्ताः, तिलकद्रव्याणि वहन्त्यः, तं समर्चयन्। तत्र तु, मृदङ्गशब्दाः, दुन्दुभ्यः, शङ्खाः, तुर्याः, तूर्याद्याः, निनादं कृतवन्तः; नर्तकाः, नर्तयन्तः; सूताः, मागधाः, स्तुतिम् अकुर्वन्; गन्धर्व्यः, मधुरगायनयुक्ताः, स्वैः पतिभिः सह सङ्गीतं गायन्। ततः, ऋत्विजः, विधिपूर्वकं, स्नातस्य, सुगन्धितस्य, अष्टादशपत्नीसमेतस्य, तं अभिषिक्तवन्तः, यथा सोमराजः ताराभिः अभिषिक्तः। ताः पत्न्यः, तं रत्नमेखलाभिः, हारैः, नूपुरैः, कुण्डलैः, च सुकौशेयवस्त्रैः भूषयन्त्यः, अभिषिक्तं यज्ञवस्त्रधारिणं, तं राजा शोभयामास। तस्य ऋत्विजः, राजन्, कौशेयवस्त्रधारिणः, रत्नाभरणयुक्ताः, सभासद्भिः सह, यज्ञे इन्द्रवत् दीप्तिम् अवापन्। तदनन्तरं, रामः कृष्णः च, स्वजनैः, पुत्रैः, पत्निभिः सह, जीवनाधिपतिभिः, स्वतेजसा, तत्र शोभयामासतुः। स तु, विधिवत्, अग्निहोत्रादियज्ञैः, सामान्यविशेषैः, यज्ञाधिपं, ज्ञानकर्माधिपं, समर्चयत्। ततः, यथाकालम्, स ऋत्विजः, विधानात्, गोभूमिकन्याधनादिभिः, भूषितान् भूषयित्वा, दानानि अदात्। पत्न्याः कर्माणि, अन्त्यस्नानं च कृत्वा, तैः महर्षिभिः, ऋत्विजः, यजमानप्रधानैः, रामसरोवरस्नानं कृतवन्तः। स्नानानन्तरं, तस्य भूषणानि, वस्त्राणि च, सूतादिभ्यः, स्त्रीभ्यः च दत्त्वा, स्वं भूषयित्वा, ऋत्विजः, अन्यांश्च, भोजनैः सत्कृतवान्। स्वबान्धवान्, पत्न्यः, पुत्रैः सह, विदर्भकोसलकुरुकाशिकैकयसृञ्जयजनान्, स सस्नेहं सत्कृतवान्। सभासदः, ऋत्विजः, ऋषयः, राजानः, यक्षपितरः, परिव्राजकाः च, तं यज्ञस्थानं त्यक्त्वा, आशीर्वादैः, प्रतिगृह्य, यज्ञं प्रति जग्मुः। धृतराष्ट्रः, भ्रातृकः, पाण्डवाः, भीष्मः, द्रोणः, पृथा, यमपुत्रौ, नारदः, दिव्यव्यासः, तेषां मित्रबान्धवाः च, यदुवंशीयान् आलिङ्ग्य, स्नेहसिक्तहृदयाः, स्वस्वभूमिं प्रस्थिताः, वियोगदुःखं सहन्तः। नन्दः, गोपालैः सह, कृष्णरामुग्रसेनादिभिः, मह्यं सत्कृतः, स्वबान्धवप्रियः, तत्र स्थितः। वसुदेवः, इच्छासमुद्रम् सुलभं तर्त्वा, सखिभिः परिवृतः, हृष्टमनाः, नन्दस्य हस्तं स्पृशन्, इदं उक्तवान्— "भ्रातः, जनानां स्नेहसम्बन्धः, प्रेमनाम्ना प्रसिद्धः, वीरयोगिभिः अपि, त्यक्तुं दुष्करः। साधूनां मित्रता, अप्रतिपन्नेषु अपि, फलमित्राय समर्पिता, न कदापि त्याज्या। पूर्वे, भ्रातृभिः, परस्परहितं न कृतम्; अधुनापि, वैभवमदनिमग्नाः, समक्षस्थमपि न पश्यामः। राज्यतेजः, हितेच्छुकस्य, मा आगच्छेत्, यतः तेन, स्वजनबान्धवाः दृष्टिहीनः न पश्यति।" इति स्नेहसिक्तहृदयः आनकदुन्दुभिः, पूर्वमित्रस्मरणेन, अश्रुपूरितलोचनः, रुदन्, तिष्ठति स्म। नन्दः, गोविन्दरामप्रियस्नेहेन, यदुभिः सत्कृतः, 'अद्य, श्वः' इति, त्रिमासान् तत्र स्थितः। ततः, नन्दः, सगोत्रः, व्रजजनैः सह, रत्नभूषणकौशेयवस्त्रादिभिः, विविधैः उपहारैः पूजितः। वसुदेवुग्रसेनकृष्णुद्धवबलरामादिभ्यः, बहुशो दानानि प्राप्य, यदुभिः सह, मार्गं प्रतिपद्य। नन्दः, गोपालाः, गोपिकाः च, गोविन्दपादकमलाभिषिक्तचित्ताः, तान् न विमोक्तुं शक्ता, तथापि, मथुरां प्रति प्रस्थिताः। स्वजनप्रयाणे, कृष्णदेवताः वृष्णयः, वर्षाकालस्य आगमनं दृष्ट्वा, पुनः द्वारकां प्रत्यागताः। तत्र, यदुदेवमहोत्सवस्य, तीर्थयात्रायाः, स्नेहसङ्गमस्य, अन्येषां च घटनानां, वर्णनं जनानां कृतवन्तः। इत्येतत् श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य दशमे स्कन्धे, द्वितीयभागे, चतुश्चत्वारिंशदधिकाष्टचत्वारिंशः अध्यायः, 'तीर्थवर्णनम्' इति समाप्तः। पुनः, राजा परीक्षित्, ब्राह्मणं प्रति, अपृच्छत्—"हे ब्रह्मन्, रामकृष्णयोः भगिन्याः, अर्जुनस्य विवाहः, सा मम पितामही कथं अभवत्, तद् ज्ञातुम् इच्छामः।" शुकः उवाच—अर्जुनः, तीर्थयात्रायां प्रविष्टः, पृथ्वीं विचरन्, प्रभासक्षेत्रं आगतः, तत्र मातुलकन्यायाः वार्ता श्रुतवान्। केचित् उक्तवन्तः—"रामः तां दुर्योधनाय दास्यति"; अन्ये तु न अनुमोदितवन्तः। अर्जुनः, तां इच्छन्, त्रिडण्डिसंन्यासी रूपेण, द्वारकां गतः। तत्र, स्वार्थसिद्धये, मासान् कतिचन स्थितः; नगरवासिभिः, रामेण च, यथायोग्यं सत्कृतः, रामः तं न अवगच्छत्। कदाचित्, रामः, तं गृहं नीत्वा, अतिथिं कृत्वा, श्रद्धया भोजनं दत्तवान्; अर्जुनः, यद् भिक्षया प्राप्तम्, तत् अश्नात्। तत्र, वीराणां मनःहरां, महतीं कन्यां दृष्ट्वा, तस्य हृदयम्, स्नेहेन, प्रसन्नलोचनैः, तया संलग्नम्। सा अपि, तं दृष्ट्वा, स्वभावतः, तं चयनम् अकरोत्; स्मिताननाः, लज्जितावलोकनयुक्ता, तं हृदयदृष्ट्या पश्यति स्म। अर्जुनः, तां चिन्तयन्, तां इच्छन्, शान्तिं न प्राप; तस्य मनः, प्रबलकामेन, मोहितम्। महोत्सवे, सा रथेन, दुर्गात् निर्गता; अर्जुनः, तस्य मातापितरौ, कृष्णः च, अनुमत्याः, तां रथेन अपहरत्। रथस्थः, धनुः गृहीत्वा, योधान् अपाकृत्य, स्वजनान्, सिंहः मृगानिव, वितरयामास। रामः, तद् श्रुत्वा, पूर्णचन्द्रे समुद्र इव, क्षुभितः; कृष्णः, तस्य पादौ गृहीत्वा, मित्रैः सह, तं शमयामास। बलरामः, विवाहानन्देन, हृष्टः, बहु दानानि प्रेषितवान्—गजाः, रथाः, अश्वाः, नराः, स्त्रियः, महाधनयुक्ताः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे चतुश्चत्वारिंशदधिकाष्टचत्वारिंशः अध्यायः समाप्तः।