श्रीवासुदेवः मुनीन् उवाच—“भोः मुनयः, सर्वे देवतुल्याः भवन्तः, अहम् अपि वः नमामि। कृपया वदत, कर्मणा कर्मबन्धनस्य नाशः कथं स्यात्?” इति। तस्य प्रश्नं श्रुत्वा श्रीनारदः ब्राह्मणान् इत्युक्त्वा अवदत्—“न विस्मयः, यः स्वपुत्रं कृष्णं मन्यमानः, स्वस्य परमश्रेयसि जिज्ञासया अस्मान् पृच्छति। लोके हि, मर्त्येषु, घनसङ्गात् अवज्ञा जायते, यथा कश्चित् गङ्गां विहाय शुद्ध्यर्थं अन्यं जलं इच्छति। यः स्वयम्, परैः, गुणैः, कालसर्गप्रलयादिभिः, स्वानुभवः कदापि न हीयते, स एव भगवान्। स भगवान्, अविभक्तः, दुःखकर्मगुणप्रवाहैः अनावृतानुभवः, स्वशक्तिभिः प्राणादिभिः आच्छादितः, मेघैः तमसापि वा आच्छन्नः सूर्य इव, केनापि न ज्ञायते।” एवं तु, हे राजन्, मुनयः अनकदुन्दुभिम् उपगम्य, सर्वराजसमूहे अच्युतवंशजयोः पुरतः वदन्ति स्म। तदा, कर्मणः कर्मनाशः इति विदुषां मतम्—श्रद्धया सर्वयज्ञेशं विष्णुं यज्ञैः पूजयेत्। चित्तशुद्धिः अपि, कविभिः शास्त्रदृष्ट्या दर्शिता, योगमार्गः सुखदः स्वात्मनो हि। द्विजगृहस्थस्य शुभमार्गः अयं, यं शुद्धोपायैः श्रद्धया च, स्वधनानुसारं, पूजयेत्। यज्ञदानाभ्यां वित्तार्थं, गार्हस्थ्येन दारपुत्रार्थं, स्वार्थं च स्वर्गैः, कालानुसारेण त्यजेत्; ये ग्रामे सर्वार्थान् त्यक्त्वा, स्थिराः, तपोवनं गताः। द्विजः देवर्षिपितृणां त्रिभिः ऋणैः जातः; यज्ञाध्ययनपुत्रैः तान् प्रत्यर्पयेत्; अनिर्वृत्तऋणः पतति। त्वं, बुद्धिमन्, आज्ञया, ऋषिपितृऋणयोः मुक्तः, यज्ञैः देवऋणं च निर्वृत्त्य, ऋणमुक्तोऽनाथः भव। हे वासुदेव, त्वया परमभक्त्या हरिः जगन्नाथः पूजितः, स च तव पुत्रः जातः। एवं श्रुत्वा श्रीशुकः उवाच—वासुदेवः सुमनाः मुनिपुरोहितान् प्रणम्य, तान् अभ्यर्च्य, तान् एव वव्रे। तेन धर्मेण वृताः स मुनयः, तस्मै तस्मिन् क्षेत्रे उत्तमविधिना यज्ञान् अकार्षुः। दीक्षायां प्रवृत्तायां, वृष्णयः पद्ममाल्यधारिणः, स्नाताः सुसंस्कृतवेषाः, राजानः च शोभायुक्ताः आसन्। तस्य पत्न्यः, प्रमुदिताः, मुक्तहाराः, सुशुक्लवस्त्रधारिण्यः, अनुलिप्ताः, समिदादिभिः दीक्षागृहं जग्मुः। तत्र, दुन्दुभिमृदङ्गपणवशङ्खनिनादाः, नर्तकाः, सूतमागधाः च स्तुतिपाठं कृत्वा, गान्धर्व्यः कल्याणस्वराः पतिभिः सह गीतानि जगुः। ऋत्विजः, यथाविधि, स्नातं लिप्तं च तं, अष्टादशपत्नीभिः सह, सोमराजमिव नक्षत्रैः, अभिषिञ्चन्। ताभिः तु पटाभरणहारनूपुरकुण्डलैः भूषितः, स यजमानः यज्ञोपवीतवसानः शोभायमानः। तस्य पुरोहिताः, पटवसानाः, रत्नभूषिताः, सभासद्भिः सह, इन्द्रमिव यज्ञे शोभन्ते। तदा रामकृष्णौ स्वबन्धुभिः, पुत्रदारैः सह, स्वतेजसा सह, प्रज्वलितौ। स यजमानः, यथाविधि, अग्निहोत्रादियज्ञैः, सामान्यविशेषैः, यज्ञज्ञानकर्मणां पतिं पूजयामास। ततः, यथाकालम्, ऋत्विजेभ्यः विधानतः दानानि दत्तानि—गावः, भूमिः, कन्याः, महद्धनं च, भूषितेषु भूषणानि। पत्नीनां कर्म कृत्वा, समापनस्नानं च, ते महर्षयः, पुरोहितैः, यजमानपुरोगमाः, रामह्रदं स्नातुम् अगच्छन्। स्नात्वा, स्वाभरणवस्त्राणि सूतयोषितां च दत्त्वा, स्वयम् अलङ्कृत्य, पुरोहितादीन् अन्नेन पूजयामास। स्वजनान्, तेषां पत्निपुत्रान्, विदर्भकोसलकुरुकाशिकैकयसृञ्जयजनान् च, स सस्नेहं पूजयामास। सभा, ऋत्विजः, मुनयः, राजानः, भूतपितृविप्रचित्, याजकाः, सर्वे अपि पूजिताः; ततो भगवदालयात् निर्गत्य, आशीर्वादैः यज्ञस्थानं जग्मुः। धृतराष्ट्रः, अनुजः, पाण्डवाः, भीष्मद्रोणपृथाः, यमसुतौ, नारदः, देवर्षिः व्यासः, बान्धवमित्रसमेताः, यदून् आलिङ्ग्य, स्निग्धचित्ताः, स्वदेशं प्रति, विरहदुःखं सहन्तः, प्रतस्थिरे। नन्दः, गवां सह, कृष्णरामोऽग्रसेनादिभिः पूजितः, स्वबान्धवप्रियः, तत्रैव स्थितः। वासुदेवः, सुलभेन कामसागरं तीर्त्वा, बान्धवैः परिवृतः, हृष्टचित्तः, नन्दस्य हस्तं स्पृशन्, तम् उवाच—“भ्रातः, या प्रीतिसंयुक्ता जनानां स्नेहबन्धनं, सा वीरयोगिभिः अपि दुरत्यजा। या मित्रता, सतां, अप्रत्युपकारिणि अपि, स्वफलमपि स्नेहाय समर्प्यते, सा न कदाचित् परित्याज्या। पूर्वं, भ्रातृभिः, परस्परहितं न कृतम्; अधुना, ऐश्वर्यगर्वेण, पुरतः स्थितान् अपि न पश्यामः। भोः सम्मानदाता, राज्यश्रीः, या पुरुषस्य परमहितकामिनः न कदापि आगच्छेत्, तया स्वजनबान्धवान् न पश्यति, दृष्टिदोषः जायते।” एवं, स्नेहेन सिक्तहृदयः, आनकदुन्दुभिः, स्मरन् पूर्वं मित्रत्वम्, अश्रुपूर्णलोचनः रुरोद। नन्दः, यदुभिः, गोविन्दरामयोः प्रीतिं दृष्ट्वा, तत्रैव त्रिमासान्, “अद्य, श्वः” इति चिन्तयन्, स्थितः। ततः, नन्दः, स्वजनगोपैः सहितः, उत्तमाभरणवस्त्रनानारत्नदानैः पूजितः। वासुदेवोऽग्रसेनकृष्णोद्धवरामादिभिः बहुदानानि प्राप्य, नन्दः, यदुभिः सह, स्वगृहं प्रतस्थे।