नमस्सदा तस्मै भगवते कृष्णाय, यस्य बुद्धिः अच्युतैव, यस्य महिमा स्वयमेव योगमायया गोपिता, यः परात्मा च। तम् न केवलं एते राजानः, अपि तु ये वृष्णयः, ये केवलं तस्मिन्नेव रमन्ते, न जानन्ति—स एव कालस्य च आत्मनश्च प्रभुः, मायापटलाच्छन्नः। यथा शयाने पुरुषे, भूतगुणान् अनुभूयापि, स्वात्मा नामरूपविषयातिरिक्तः न ज्ञायते, तथा एव मायामोहितेन मनसा, नामरूपेन्द्रियासक्त्या, स्मृतिविभ्रमात् त्वां न जानाति। अद्य तु वयं तव पादौ दृष्टवन्तः, ये पापपुञ्जं निहन्ति, ये पुण्यतीर्थनिवासः, ये योगपरिपक्वैः हृदि संस्थिता, भगवन्, ये तव भक्ताः, हृदयावरणं भक्त्याप्लुतया विदार्य, तव पन्थानं प्राप्नुवन्ति—तां कृपां दातुमर्हसि। एवं दाशार्हं कृष्णं, धृतराष्ट्रं, युधिष्ठिरं च अभिवाद्य, राजर्षयः स्वाश्रमं प्रति प्रत्यवस्थिताः। तान् दृष्ट्वा श्रीवासुदेवः सन्निकृष्ट्य, प्रणम्य, सत्कृत्य, संयतवाक् इदं प्रोवाच—“भवतः सर्वे देवाः, नमः। कृपया वदत, कर्मणा कर्मबन्धनं कथं नश्येत्?” तदा नारदः उवाच—“ब्राह्मणाः, न आश्चर्यं यत् वासुदेवः आत्मनः श्रेयः ज्ञातुम् इच्छन्, अस्मान् पृच्छति, कृष्णं स्वसुतमिव मन्यमानः। इह मर्त्येषु, सन्निकर्षात् अवज्ञा जायते, यथा गङ्गां विहाय, अन्यं जलं शुद्ध्यर्थं इच्छेत्। यः कालेन सृष्ट्या लयेन च, स्वेनापरेण गुणैर्वा, न ह्रियते, स एव भगवान्। स एकः, दुःखकर्मगुणप्रवाहैरविच्छिन्नानुभवः, स्वशक्तिभिः प्राणादिभिः आच्छादितः, मेघकुहुकलुषग्रस्तमिव सूर्यं, जनाः तं न जानन्ति। एवमुक्त्वा, राजन्, मुनयः अनकदुन्दुभिं प्रति, सर्वेषां नृपतिनां, अच्युतवंशजयोः च सन्निधौ, इदं प्रोचुः—‘कर्मणां नाशः कर्मणा एव निश्चितः पण्डितैः; श्रद्धया विष्णुं सर्वयज्ञपतिं यज्ञैः पूजयेत्। एषा मनःशान्तिः कविभिः शास्त्रचक्षुषा दर्शिता; योगमार्गः सुलभः, आत्मनः प्रीतिदायकः। द्विजगृहस्थस्यायं पुण्यः पन्थाः, यं शुद्धोपायैः श्रद्धया च, स्वार्जितधनेन, पूजयेत्। वित्तार्जनं यज्ञदानैः, दारपुत्रार्जनं गृहस्थ्येन, आत्मार्जनं स्वर्गैः, कालात् त्यजेत्; ये ग्राम्याभिलाषं त्यक्त्वा, वने तपस्यन्ति, ते धीराः। द्विजः त्रिभिः ऋणैर्जायते—देवऋषिपितृभ्यः; यज्ञाध्ययनपुत्रैः तानि शुद्ध्यन्ति; अशुद्ध्य तु पतति। त्वं द्वौ ऋणौ शुद्धवान्, ऋषिपितृभ्यः; यज्ञैः देवऋणं शुद्ध्वा, ऋणशुद्धो निर्लेपः भव। नूनं त्वया, वासुदेव, सर्वोत्तमया भक्त्या, हरिः जगन्नाथः पूजितः, स च सुतः अभवत्। एवं श्रुत्वा, वासुदेवः, महात्मा, शिरसि वन्द्य, मुनिप्रवरान्, ऋत्विजः च, तुष्ट्वा, तान् वव्रे। ते च मुनयः, धर्मेण निवृत्ताः, तस्य क्षेत्रे, उत्तमविधिना, यज्ञान् अकुर्वन्। दीक्षायां प्रवृत्तायां, वृष्णयः पद्ममालिनः, सुस्नातवस्त्रधारिणः, नृपाश्च शोभमानाः। तस्य पत्न्यः प्रमुदिताः, हाररहिताः, शुभवस्त्रधारिण्यः, सुगन्धिताः, द्रव्यैः सह, दीक्षागृहं प्रापुः। तदा दुन्दुभयः, मृदङ्गाः, आनकाः, शङ्खदुन्दुभयः, अन्ये च वाद्यगणाः, घोषयन्ति; नर्तकाः, नटाः, सूताः, मागधाः, गीतिप्रिया गन्धर्वकन्यकाः, पत्युभिः सह, मधुरं गानं कुर्वन्ति। ऋत्विजः, विधिवत्, सुस्नातं, अलक्तकसिक्तं, अष्टादशभिः भार्याभिः सह, सोमराजमिव ताराभिः, अभिषिञ्चन्। ताभिः स, कौशेयैः, कङ्कणकण्ठाभरणैरुपेतः, नूपुरकुण्डलैः भूषितः, यज्नोपवीतधारी, दीक्षितः शोभते। ऋत्विजः कौशेयवस्त्रधारिणः, रत्नभूषिताः, सभया सह, इन्द्रमिव यज्ञे शोभमानाः। तदा बलरामकृष्णौ, स्वबन्धुभिः, पुत्रदारैः सहितौ, तेजसा युक्तौ, शोभेते। स यजमानः, यथाविधि, अग्निहोत्रादिभिः, लौकिकवैदिकैः यज्ञैः, यज्ञज्ञानकर्मणां पतिं पूजयामास। ततः, यथाकालम्, ऋत्विजेभ्यः विधिवत् दानानि दत्तानि—गावः, भूमिः, कन्याः, महद्धनं च। पत्नीभ्यः समाप्य स्नानं, ऋत्विग्भिः, मुनिभिः, यजमानपूर्वकैः, रामसरोवरं स्नातुं जग्मुः। स्नात्वा, स्वाभरणवस्त्राणि सूताभ्यः, स्त्रीभ्यश्च दत्वा, स्वयमपि भूषितः, ऋत्विजः चान्यांश्च भोजनैः सत्कृत्य तुष्टवान्। स्वबन्धून्, तेषां भार्यापुत्रैः सहितान्, विदर्भकोसलकुरुकाशिकेकयसृञ्जयजनान्, स सम्प्रीत्य सत्कृत्य तुष्टवान्। सभासदः, ऋत्विजः, मुनयः, नृपाः, यक्षपितृचारणान्, गृहीत्वा, भगवदालयात् निष्क्रम्य, स्वयज्ञाय, आशीर्भिः ययुः। धृतराष्ट्रः, भ्राता, पाण्डवाः, भीष्मः, द्रोणः, पृथायमजौ, नारदः, दिव्यः व्यासः, स्वजनबान्धवाश्च—ते सर्वे, यदून् आलिङ्ग्य, स्नेहात् सस्नेहचित्ताः, स्वदेशं प्रति, विरहदुःखं सहन्तः, ययुः। नन्दः, गोपालैः सहितः, कृष्णबलरामो ग्रसेनादिभिः महत्या पूजया पूजितः, स्वबान्धवप्रियः तत्रैव स्थितः। वासुदेवः, सर्वकामसिन्धुम् सुलभ्य, बन्धुभिः परिवृतः, हृष्टचित्तः, नन्दस्य हस्तं स्पृशन्, इदं वचः उवाच— “भ्रातः, यः स्नेहेन जनानां सम्बन्धः, स प्रेमाख्यः, स एव वीरैः योगिभिरपि दुःस्प्रसह्यः, त्यक्तुं कठिनः इति मन्ये।