ब्रह्मन्, तपसा, अध्ययनं च, स्वनिग्रहं च प्राप्तेन तव हृदयम् अत्यन्तशुद्धम्। तत्र साक्षात्कृतं दृश्यं च अदृश्यं च तद्व्यतिरिक्तं च। अतः ब्रह्मन्, त्वं ब्राह्मणसमाजं पूजयसि, यः शास्त्राणां च तव च मूलम्; एवं ब्रह्मनिष्ठेषु त्वं अग्रगण्यः अभवः। अद्य, अस्माकं जन्म, विद्यायाः, तपसः, दृष्टेः च फलं प्राप्तम्; यः परमगतिर्भवान्, तेन मिलित्वा परमं श्रेयः प्राप्तम्। नमः श्रीकृष्णाय, यस्य बुद्धिः अच्युताः, यो महिमा स्वस्य योगमायया गूढः, यः परमात्मा। ये राजानः, वृष्णयः च, ये केवलं तस्मिन रमन्ति, तं न जानन्ति—सः कालस्य आत्मनः च स्वामी, मायापटलेन गूढः। यथा शयाने मनुष्ये, तत्त्वगुणान् अनुभूय अपि, स्वात्मानं न वेद, यः नामवस्तुभ्यः भिन्नः। एवं, मायामोहात्, नामवस्तुन्द्रव्यसङ्गेन मनः विमूढं, स्मृतिक्षोभात् त्वां न जानाति। अद्य, तव पादौ दृष्टवन्तः, ये पापसमूहं नुदन्ति, तीर्थस्थानं, योगसिद्धैः हृदि स्थाप्यन्ते; भगवन्, ये भक्ताः, हृदयावरणं भक्तिप्लुतैः छिद्य, तव पथं प्राप्नुवन्ति—तैः अनुग्रहं कुरु। शुकः उवाच—एवं दाशार्हं, धृतराष्ट्रं, युधिष्ठिरं च, राजर्षिं, अभिवाद्य, ऋषयः स्वाश्रमं प्रति गन्तुम् मनः अक्रियन्त। तान् दृष्ट्वा श्रीवासुदेवः अभ्यागतः, प्रणम्य, पूजयित्वा, निगृहीतया वाचा उवाच। श्रीवासुदेवः उवाच—ऋषयः, सर्वदेवताः, नमः। कर्मणा कर्मबन्धः कथं नश्येत, तद् वदन्तु। श्रीनारदः उवाच—ब्राह्मणाः, न विस्मयः, यत् वासुदेवः, आत्मनः परमश्रेयः ज्ञातुम् इच्छन्, कृष्णं पुत्ररूपेण मन्यते। अत्र, मनुष्येषु, सन्निकर्षः अवज्ञां जनयति, यथा गङ्गां त्यक्त्वा, अन्यं वारि शुद्धये इच्छति। यः आत्मसाक्षात्कारः, कालेन, सृष्ट्या, प्रलयेन च, स्वेन, परैः, गुणैः च, कदापि न क्षीयते। स भगवान्, अखण्डः, दुःखकर्मगुणप्रवाहैः अप्रतिहतः अनुभवः, स्वशक्तिभिः प्रच्छन्नः—यथा सूर्यः मेघैः, तुषारैः, ग्रहणेन च आच्छादितः, तद्वत्। ततः, राजन्, ऋषयः अनकदुन्दुभिम् अभिप्रेत्य, सर्वराजसमूहस्य अच्युतवंशयोः च पुरतः उवाचुः। कर्मनाशः कर्मणा इति बुद्धैः निश्चितः—श्रद्धया विष्णुं, सर्वयज्ञपतिं, यज्ञैः पूजयेत्। चित्तशान्तिः कविभिः शास्त्रदृष्ट्या प्रदर्शिता; योगमार्गः सुखदः, आत्मनः प्रियः। द्विजगृहस्थस्य शुभमार्गः, यः शुद्धोपायैः, श्रद्धया, यथार्जितधनेन पूजनीयः। धनार्थं यज्ञदानैः, पत्निपुत्रार्थं गार्हस्थ्येन, आत्मार्थं स्वर्गैः, हे भगवन्, त्याज्यं; ये ग्रामे सर्वार्थं त्यक्त्वा, तपोवनं गताः, स्थिराः। द्विजः त्रिभिः ऋणैः जातः—देवऋषिपितृभ्यः; यज्ञैः, अध्ययनैः, पुत्रैः च तान् प्रत्यपद्यते; ऋणं न शमयित्वा यः गच्छति, सः पतति। अद्य, त्वं द्वाभ्यां ऋणाभ्यां विमुक्तः, ऋषिपितृभ्यः; देवऋणं यज्ञैः शमित्वा, ऋणमुक्तः, अनाश्रयः भव। वासुदेव, नूनं त्वं हरिं, लोकनाथं, उत्तमया भक्त्या पूजितवान्, सः तव पुत्रः अभवत्। शुकः उवाच—एवं उक्त्वा, वासुदेवः, महात्मा, शिरः नमित्वा, ऋषिपुरोहितान् प्रसाद्य, तान् चकार। राजन्, तैः धर्मतः अभ्यर्चितः, ऋषयः तस्मै यज्ञभूमौ श्रेष्ठैः विधिभिः यज्ञं अचक्रन्। अभिषेके आरभ्यमाणे, वृष्णयः पद्ममाल्यधारिणः, स्नात्वा, सुशोभितवस्त्रधारिणः, राजानः च शोभायमानाः। तस्य पत्न्यः, हृष्टाः, हाररहिताः, शुभवस्त्रधारिण्यः, अभिषेकमण्डपं प्रविश्य, लिप्ताः, उपहारैः युक्ताः। भेरीमृदङ्गदुन्दुभिशङ्खतूर्याद्याः वाद्याः निनदन्ति; नर्तकाः नृत्यन्ति; सूतमागधाः स्तुवन्ति; गन्धर्वस्त्रियः मधुरगानं पतिसंयुक्ताः गायन्ति। पुरोहितैः विधिवत्, स्नातस्य, लिप्तस्य, अष्टादशपत्नीभिः सह, तं अभिषिक्तम्, सोमराजस्य नक्षत्रैः अभिषेकवत्। तैः रेश्मभिः, कङ्कणैः, हारैः, नूपुरैः, कुण्डलैः च भूषितः, यज्ञवस्त्रधारी, अभिषिक्तः शोभते। तस्य पुरोहिताः, रेश्मधारिणः, रत्नभूषिताः, सभासमेताः, इन्द्रः यज्ञे इव शोभन्ते। ततः रामकृष्णौ, स्वजनैः सह, पुत्रपत्नीभिः सह, तेजसा जीवनाधिपौ शोभन्ते। सः, विधिवत्, अग्निहोत्रादियज्ञैः, सामान्यविशेषैः, यज्ञज्ञानकर्मणां प्रभुं पूजयामास। ततः, कालानुसारम्, पुरोहितेभ्यः विधिविहितं दानं अकरोत्, गोभूमिकन्यायाः महाधनं भूषितेभ्यः समर्प्य। पत्नीभ्यः कर्माणि, स्नानान्तं च कृत्वा, महान् ऋषयः पुरोहितैः सह, यजमानपूर्वकं, रामसरोवरे स्नाताः। स्नात्वा, स्वभूषणवस्त्राणि सूतस्त्रीभ्यः दत्त्वा, स्वयं भूषितः, पुरोहितादीन् भोजनैः सत्कृत्य। स्वबान्धवान्, पत्न्यः, पुत्रैः सह, विदर्भकोसलकुरुकाशिकैकयसृञ्जयजनं च, यथायोग्यं सत्कृत्य। सभासदः, यज्ञकर्तारः, ऋषयः, राजानः, यक्षपितृवनप्रस्थाः च, भगवदालयात् अभ्यागताः, आशीर्वादं दत्त्वा, यज्ञे प्रस्थिताः। धृतराष्ट्रः, अनुजः, पृथा-पुत्राः, भीष्मः, द्रोणः, पृथा, यमपुत्रौ, नारदः, दिव्यः व्यासः, मित्रबान्धवाः च—यादवबान्धवान् आलिङ्ग्य, प्रेम्णा हृदयम् मृदूकर्तुम्, केचित् स्वदेशं प्रति गच्छन्ति, वियोगदुःखं सहन्ति।