दीर्घकालं विचिन्त्य, मुनयः सर्वलोकनाथं भगवानं प्रहस्य प्राहुः—"तव राज्यश्रीः केवलं जनसमाहारार्थमेव," इति। ते मुनयः ऊचुः—"भगवन्, त्वदीया योगमाया अपि नः, जगदुत्पत्तिकर्तॄणां मध्ये अपि, मोहयति। तव ऐश्वर्यं स्वमायया गूढं, तव कर्माणि कियन्ति विचित्राणि! त्वं कामाभावेन अपि नानाविधेन सृष्टिं करोति, धारयसि, संहरसि च, तथापि न बध्यसे। यथा पृथिवी नामरूपभेदेन न विक्रियते, तथैव त्वं, महात्मन्, तव कर्माणि अद्भुतानि, रहस्यानि च। यदा यदा आवश्यकं भवति, तदा तव जनानां रक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय, च, स्वलीलया सत्त्वगुणमाश्रित्य, सनातनं वेदमार्गं पालयसि, हे परमपुरुष, यः वर्णाश्रमस्य आत्मा अस्ति। हे ब्रह्मन्, तपः, स्वाध्याय, दमेन शुद्धं तव हृदयं, यत्र साकारमपि, निराकारमपि, तदतीतमपि वस्तु अनुभूयते। तस्मात्, हे ब्रह्मन्, त्वं ब्राह्मणसंघं, यः शास्त्राणां तव च मूलं, पूजयसि। अतः त्वं ब्रह्मनिष्ठेषु श्रेष्ठः अभवः। अद्य अस्माकं जन्म, विद्या, तपः, चक्षुः च सफलम्, यतः त्वां, परमपुरुषार्थं, दृष्ट्वा परमं श्रेयः प्राप्नुमः। नमः तस्मै श्रीकृष्णाय, यस्य बुद्धिः अच्युतम्, यस्य महिमा स्वयोगमायया गूढा, यः परात्मा अस्ति। यमेतान् राजानः, वृष्णयः अपि, ये केवलं तस्मिन्नेव रमन्ते, न जानन्ति—स एव कालः, आत्मा, मायापटलाच्छन्नः। यथा स्वप्नस्थितः पुरुषः, तत्त्वद्रव्यगुणान् पश्यन् अपि, नामरूपेन्द्रियविषयातिरिक्तं आत्मानं न जानाति। एवं मायया मोहितचित्तः, नामरूपेन्द्रियसङ्गात्, स्मृतिविभ्रमात्, त्वां न जानाति। अद्य वयं तव पादौ दृष्टवन्तः, ये पापराशिनाशनाः, पुण्यतीर्थनिवासाः, योगनिष्ठैः हृदि संस्थिताः, ये भक्तिप्रवाहेण आन्तरावरणं विदार्य तव मार्गं लभन्ते। भगवन्, तेषां कृपां कुरु। एवं, शुक उवाच, मुनयः दाशार्हं, धृतराष्ट्रं, युधिष्ठिरं च, अभिवाद्य, स्वस्वाश्रमं प्रति प्रत्यगच्छन्। ततः, वसुदेवः, तान् मुनीन् दृष्ट्वा, उपेत्य, प्रणम्य, सुसंयतवाक् सम्मानपूर्वकं अब्रवीत्—'भगवन्तः, सर्वे देवाः यूयं, अहं प्रणमामि। कृपया ब्रूयात, कर्मणा कर्मबन्धः कथं नश्येत्?' नारद उवाच—'ब्राह्मणाः, न आश्चर्यं यत् वसुदेवः, आत्मनः श्रेयः जिज्ञासया, स्वपुत्रं कृष्णं मन्यमानः, अस्मान् पृच्छति। इह मर्त्यलोके, सन्निकर्षात् अवज्ञा जायते, यथा गङ्गां परित्यज्य, अन्यं जलं शुद्ध्यर्थं इच्छेत्। स यः, कालसृष्टिसंहारादिभिः, आत्मना, पारक्येण, गुणैः वा, कदापि न हीयते। स एव भगवान्, अखण्डः, दुःखकर्मगुणप्रवाहैः अप्रतिहतः, स्वशक्तिभिः प्रच्छन्नः, यथा मेघधूमग्रहैः सूर्यः अपि न दृश्यते, तथा केचित् तम् न जानन्ति।' एवमुक्त्वा, हे राजन्, मुनयः अनकदुन्दुभिं प्रति, सर्वेषां राज्ञां, अच्युतवंशजयोः च सम्मुखे, ऊचुः— 'कर्मणां नाशः, कर्मणा एव, इति पण्डितैः निश्चितम्। श्रद्धया, यज्ञैः, सर्वयज्ञपतिं विष्णुं उपासीत। एषा मनःशान्तिः, शास्त्रचक्षुषा कविभिः दर्शिता। योगमार्गः सुगमः, आत्मनः प्रियः। द्विजगृहस्थस्य एषः शुभः पन्थाः, यं शुद्धोपायैः, श्रद्धया, यथाशक्ति, पूजयेत्। धनस्य यज्ञदानाभ्याम्, पत्न्याः पुत्रस्य च गार्हस्थ्येन, आत्मनः स्वर्गमार्गेण, यथाकालम्, त्यागः कर्तव्यः; ग्रामं परित्यज्य, ये तपोवनं गताः, ते स्थिराः। द्विजः त्रिभिः ऋणैः जातः—देवऋषिपितृभ्यः। यज्ञैः, स्वाध्यायेन, पुत्रैः च, तान् ऋणं शुद्ध्यति; ऋणं शुद्ध्याविना प्रयातः पतति। त्वं, बुद्धिमान्, अद्य द्वाभ्यां ऋणाभ्यां विमुक्तः—ऋषिभ्यः पितृभ्यश्च; देवऋणं यज्ञैः शुद्ध्वा, निर्ऋणः, अनाथः भव। हे वसुदेव, नूनं त्वया हरिः, लोकनाथः, भक्त्युत्कर्षेण पूजितः, तेन सुतः अभवत्। एवं श्रुत्वा, वसुदेवः, महात्मा, मुनीन्, ऋत्विजः च, प्रणम्य, तान् तुष्ट्वा, वरयामास। ते मुनयः, धर्मेण तेन वृता, तस्मिन्यज्ञे, उत्तमविधिना, ऋत्विजः सहिताः, कर्माणि अकुर्वन्। यज्ञारम्भे, वृष्णयः पद्ममाल्यधारिणः, सुस्नाताः, सुसंविताः, राजानः च शोभायमासुः। तस्य पत्न्यः, प्रमुदिताः, हारवर्जिताः अपि, उत्तमवस्त्रधारिण्यः, अभिषेकमण्डपं अगच्छन्, अभिषिक्ताः, द्रव्यसमेता च। तत्र, दुन्दुभ्यः, मृदङ्गाः, आनकाः, शङ्खाः, भेर्यः, अन्येवाद्यानि निनदन्; नर्तकाः, कूषणाः नृत्यन्तः, सूताः, मागधाः स्तुवन्तः, गन्धर्व्यः मधुरस्वराः पतिभिः सहिताः गीतानि गायन्तः। ऋत्विजः, विधिवत्, तं, स्नातम्, अभिसिक्तम्, अष्टादशभिः भार्याभिः सहितम्, सोमस्य नक्षत्रैः इव, अभ्यषिञ्चन्। तेन, ताभिः, पीताम्बरैः, कङ्कणहारनूपुरकुण्डलैः भूषितः, यजमानवेषेण शोभायमानः। तस्य ऋत्विजः, पीताम्बरधारिणः, मणिविभूषिताः, सभासद्भिः सहिताः, इन्द्र इव यज्ञे शोभन्ते। रामकृष्णौ च, स्वजनैः, पुत्रैः, पत्निभिः सहितौ, तेजसा युक्तौ, शोभेते। स यज्ञमार्गेण, अग्निहोत्रादियज्ञैः, लौकिकैः, वैशेषिकैः च, यज्ञविद्याकरत्र्यात्मानं यजमानम् पूजयामास। ततः, यथाकालम्, ऋत्विजेभ्यः, विधानतः दानानि अददात्—गावः, भूमिः, कन्याः, महद्द्रव्यम्, अलङ्कृतान् अपि अलङ्कृत्य। पत्नीभ्यः कर्मणि कृत्य, अवभृथस्नानं च कृत्वा, मुनयः, ऋत्विजः, यजमानपूर्वकाः, रामसरोवरे स्नाताः। स्नात्वा, स्वमाल्यवस्त्राणि सूतादिभ्यः, स्त्रीभ्यश्च, अददात्; ततः, स्वयम् अलङ्कृतः, ऋत्विजः, अन्यांश्च भोज्यैः पूजयामास।