श्रीमत्भागवतम् आदरेण, विधिपूर्वकं, स्नेहेन च, धूपदीपसमायुक्तं पूजनीयम्। ततः कर्पूरफलम् आदाय, नमस्कारः कर्तव्यः, तदा हृष्टचित्तेन स्तुतयः पठनीयाः। एषः श्रीमत्भागवतशास्त्रः साक्षात् कृष्ण एव प्रकटितः; हे प्रभो, संसारसागरात् मोक्षार्थं त्वां स्वीकृतवान्। मम मनोरथः त्वया पूर्णतः सम्पादितः; विघ्नरहितं कर्तव्यम्—अहं तव दासः, हे केशव। एवं नम्रया वाचा उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयेत्, पूजां कृत्वा तं स्तुवीत्। हे वराहरूप, हे बोधित, हे सर्वशास्त्रविशारद, अस्य आख्यानस्य प्रकाशनात् मे अज्ञानं नाशय। अनन्तरं, स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतम् आरभेत, यथाशक्ति सप्तरात्रं पालनम् आवश्यकम्। आख्यानस्य अविच्छेदाय पञ्च ब्राह्मणाः नियोज्याः, ते च द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रम् जपेयुः। ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च नमस्कृत्य, सम्मान्य, तेषां निर्देशं दत्त्वा, स्वस्थानम् आसितव्यं। धनधान्यगृहपुत्रादिषु चिन्ता परित्यज्य, अखण्डितचित्तः, विशुद्धभावः, आख्यानस्य श्रवणे मनः निवेश्य, परमं फलम् आप्नोति। सूर्योदयसमये आरभ्य, दिनस्य त्र्यर्धयामपर्यन्तं, स्थिरया वाचा, विद्वान् आख्यानम् उचितरूपेण पठेत्। मध्याह्ने द्विघटिकाम् विश्रामः कर्तव्यः, तदनन्तरं वैष्णवैः कीर्तनम् अनुष्ठेयम्। शरीरधारणाय सुखदं लघु भोजनं कर्तव्यं; आख्यानकामुकः एकवारं हव्यन्नं भुञ्जीत। यदि समर्थः, सप्तरात्रं उपोष्य शृणुयात्; अथवा घृतं वा पयः पीत्वा सुखेन शृणुयात्। फलाहारः, अथवा एकभुक्तिः, यथासुखं यत्सुलभं तत्तद् आख्यानश्रवणार्थं कर्तव्यम्। आख्यानश्रवणे भोजनं श्रेष्ठं मन्ये; उपोषणं विघ्नजनकं चेत् न अनुशंसितम्। हे नारद, सप्ताहव्रतिनां नियमाः शृणु; ये विष्ण्वभिषिक्ताः न सन्ति, ते आख्यानश्रवणे न पात्राः। ब्रह्मचर्यं, भूमिशयनं, पत्रभोजनं, आख्यानसमाप्तौ भोजनं—एतानि प्रतिदिनं व्रतानुष्ठायिना पालनीयानि। व्रती विभिक्तान्नं, मधु, तैलं, गुरुभोजनं, मलिनं, जर्जरं च त्यजेत्। कामक्रोधमदलोभमोहमद्यदम्भद्वेषादीन् सदा दूरं कुर्यात्। व्रती वेदविद्विषां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, आचार्याणां, गोव्रतानां, स्त्रीराजमहात्मनाम् अपवादं वर्जयेत्। स्त्रीणां रजस्वलानां, पतितानां, म्लेच्छानां, पतितपाखण्डिनां, द्विजद्वेषिणां, वेदविरोधिनां च सह संवादं न कुर्यात्। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, सरलता, विनयः, मानसिकं दानं च व्रती सदा आचरितुम् अर्हति। दरिद्रः, कृशः, रोगी, दुर्भाग्यशाली, पापकर्मरतः, अपत्यहीनः, मोक्षकामः च—एते सर्वे आख्यानं शृण्वन्तु। या स्त्री न गर्भं धारयति, या मृतवत्सला, या वन्ध्या, या पुत्रनष्टा, या गर्भपातिता—सा सावधानता आख्यानं शृणुयात्। एवं विधिना श्रुतं आख्यानं तैः अनन्तं पुण्यं ददाति; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतम् अनुष्ठाय, ततः समापनं कुर्यात्, यथा फलकामैः जनैः जन्माष्टम्यां व्रतम् अनुष्ठीयते। दारिद्र्ययुक्तेषु भक्तेषु समापनस्य आग्रहः नास्ति; शुद्धचित्तैः कामरहितैः वैष्णवैः श्रवणमात्रेण शुद्धिः लभ्यते। यदा अस्य आख्यानयज्ञस्य समापनं भवति, तदा श्रोतृभिः पुस्तकं वक्तारं च भक्त्या पूजयेत्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दातव्याः; मृदङ्गतालवाद्यैः मधुरं कीर्तनं च करणीयम्। जयशब्दाः, नमःशब्दाः, शङ्खध्वनिः च आयोजनीयाः; ब्राह्मणभिक्षुकादिभ्यः धनं भोजनं च दातव्यम्। श्रोता विरक्तः चेत्, अन翌दिनं गीतवाद्यादि आयोजनीयम्; गृहस्थः चेत्, कर्मशुद्ध्यर्थं होमः कर्तव्यः। प्रत्येकश्लोकाय यथाविधि क्षीरपायसं, मधु, घृतं, तिलं च विशेषतः दशमस्कन्धे समर्पयेत्। अथवा, गायत्र्याः मन्त्रेण, एकचित्तः, होमं कुर्यात्, यतः पुराणं परतत्त्वसमं। यदि होमं कर्तुं अशक्तः, तर्हि तद्द्रव्यं अन्येभ्यः दत्त्वा फलस्य प्राप्त्यर्थं, दोषविघ्नादिकं निवारयेत्। दोषशमनाय सहस्रनामस्तोत्रं पठेत्; तेन सर्वं सफलं भवति, यतः ततः श्रेष्ठं नास्ति। अनन्तरं, द्वादश ब्राह्मणान् क्षीरपायस-मधुना तर्पयेत्, सुवर्णं च गोश्च दानं कृत्वा व्रतं समापयेत्। यदि समर्थः, तदा त्रिपलभारयुक्तं सुवर्णसिंहम् निर्माय, तत्र सुलेखितं पुस्तकं स्थापयेत्। आवाहनादिपूर्वकं यथाविधि समर्पणादिभिः, वस्त्राभरणगन्धादिभिः, यः संयतात्मा पूजनीयः तं सम्मान्येत्। एवं यः पण्डितः गुरवे तद् ददाति, स संसारबन्धनात् विमुच्यते; एवं विधिना विधिपूर्वकं कृत्वा सर्वपापानि नश्यन्ति।