प्रातःकालः आरभ्य, वक्ता व्रतानुष्ठानाय शिरः कर्तयित्वा, स्नानेन शुद्धिं कृत्वा, सूर्यस्य उदये शुद्धकृत्यं समाप्य, स्वीयां संध्यादिकां विधिं यथाविधि संक्षिप्तं कृत्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेशस्य पूजनं श्रद्धया करोति। ततः पितृणां तर्पणं शुद्ध्यर्थं सम्पन्नं कृत्वा, प्रायश्चित्तं विधाय, मण्डलं निर्माय, तत्र हरिं स्थापयति। कृष्णमन्त्रेण यथाक्रमं पूजनं विधिपूर्वकं कृत्वा, प्रदक्षिणं प्रणामं च समाप्य, पूजनान्ते स्तुतिं पठति। सः करुणासिन्धोः शरणं याचति—"हे करुणासिन्धोः! अहं संसारसागरमग्नः, दीनः कर्ममोहबन्धनात् बद्धः, मां संसारसागरात् उद्धर।" ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं यथाविधि, स्नेहेन, धूपदीपसम्पुटितं कृत्वा, नारिकेलं गृहीत्वा नमस्कारं विधाय, तत्र प्रसन्नचित्तेन स्तुतिं पठति। "एतत् श्रीमद्भागवतम् कृष्णः एव साक्षात् प्रकटितः। हे प्रभो! मोक्षार्थं त्वां स्वीकरोमि।" "मम अभिलषितं सर्वं त्वया पूर्णं कृतम्। विघ्नरहितं कर्तव्यम्। अहं तव दासः, हे केशव।" इत्येवम् विनयपूर्वकं वचः उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः अलङ्कृत्य, पूजनानन्तरं स्तुतिं करोति। "हे वराहरूप जाग्रतः! सर्वशास्त्रविशारद! अस्य कथायाः प्रकाशेन मम अज्ञानं नाशय।" इत्युक्त्वा, स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतं गृह्णाति, सप्तरात्रं यथाशक्ति पालनं आवश्यकम्। विघ्ननिवारणाय पञ्च ब्राह्मणान् चयनं कृत्वा, ते हरिं द्वादशाक्षरमन्त्रं जपन्ति। ततः ब्राह्मणान्, वैष्णवान्, कीर्तनकारांश्च नमस्कृत्य, पूज्य, उपदिश्य, स्वस्य आसनं गृह्णाति। धन-गृह-बाल-सम्पत्तेः चिन्ता त्यक्त्वा, शुद्धचित्तः, कथा-समाधानेन, उत्तमं फलम् प्राप्नोति। सूर्यस्य उदयात् आरभ्य, दिनस्य त्र्यर्ध-जागरणं पर्यन्तं, कथा स्थिरस्वरेण, बुद्धिमता यथाविधि पाठ्यः। मध्याह्ने द्विघटिकां विश्रामः कर्तव्यः, ततः कथा समाप्त्यां वैष्णवैः कीर्तनं कर्तव्यम्। देहवश्यम् साध्याय, सुखाय लघु भोजनं करणीयम्; कथाश्रवणार्थी हविष्यान्नं एकवारं भुञ्जीत। यदि समर्थः, सप्तरात्रं उपवासं कृत्वा शृणुयात्; अथवा घृतं वा क्षीरं पीत्वा सुखेन शृणुयात्। फलैः वा एकवारं भोजनं कुर्यात्; यत् यथासम्भवम्, तद् श्रवणाय करणीयम्। कथा-श्रवणार्थं भोजनं श्रेष्ठम्; उपवासः विघ्नं कुर्यात् चेत् न अनुशंस्यः। हे नारद! सप्तरात्रव्रतस्य नियमाः शृणु। विष्णुदीक्षा-रहितः कथा-श्रवणे अधिकारः न अस्ति। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनं, पत्रेषु भोजनं, कथानन्तरं भोजनं—एतानि व्रती प्रतिदिनं आचरति। व्रती विभाजित-शणं, मधु, तैलं, गुरु-आहारं, अशुद्धं, पुरातनं च त्यजेत्। व्रती कामं, क्रोधं, मदं, अहंकारं, मत्सरं, लोभं, कपटं, मोहं, द्वेषं च दूरं कुर्यात्। व्रती वेदज्ञात्, वैष्णवान्, ब्राह्मणान्, गुरून्, गौः, व्रतीन्, स्त्रीन्, राजन्, महात्मान् च निन्दां न कुर्यात्। व्रती रजस्वलां, पतितान्, म्लेच्छान्, पतितान्, वेदबाह्यांश्च, द्विजद्वेषिणः, वेदविरोधिनः च न संभाषेत्। व्रती सत्यं, शुद्धिं, दया, मौनं, सरलता, विनय, उदारता च आचरति। दीनः, कृशः, रोगी, दारिद्रः, पापकर्मनिष्ठः, अपत्यहीनः, मोक्षकामः च अस्य कथायाः श्रवणं कुर्यात्। स्त्री अपत्यं न उत्पादयति, अपत्यं विनष्टं, वन्ध्या, अपत्यहानिः, गर्भपातिनी च सावधानीं श्रवणं कुर्यात्। एतेषां विधिपूर्वकं श्रवणं अनन्तं पुण्यं ददाति; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतं सम्पाद्य, तस्य समापनं कुर्यात्, यथा फलकामाः जन्माष्टमीव्रतम् आचरन्ति। दारिद्रः भक्तः च, समापनविधौ विशेषः न आवश्यकः; श्रवणमात्रेण शुद्धिः, इच्छाहीनः वैष्णवः। अस्य कथा-यज्ञस्य समाप्तौ, श्रोतृभिः पुस्तकम् वक्तारं च भक्तिपूर्वकं पूज्यते। ततः श्रोतृभ्यः तुलसीमालाः दत्ताः, मृदङ्ग-तालसहितं मधुरं कीर्तनं कृतम्। जयध्वनिः, नमस्कारवाक्यं, शङ्खध्वनिः च व्यवस्थितः; ब्राह्मण-भिक्षुकाय धनं अन्नं च दत्तम्। श्रोता विरक्तः चेत्, अनन्तरं गीतं वाद्यं च कर्तव्यम्; गृहस्थः चेत्, कर्मशुद्ध्यर्थं होमं कर्तव्यम्। प्रत्येकं श्लोकाय यथाविधि, क्षीरपाकं, मधु, घृतं, तिलं च मिश्रितं दातव्यम्, विशेषतः दशमस्कन्धे। अथवा गायत्रीमन्त्रेण यथायोग्यं होमं कर्तव्यम्, पूर्णचेतसा, यतो पुराणं परमात्मतुल्यम्। यदि होमं न शक्नोति, तर्हि होमद्रव्यं अन्येभ्यः दत्वा फललाभाय, विविधविघ्न-ह्रास-वृद्धिनिवारणाय, यथायोग्यं कर्तव्यम्।