भगवतः प्रियभक्तायः सदा अद्भुतं ऐश्वर्यं राज्यं च दत्तानि दृश्यन्ते, किन्तु स भगवान् अजातः, यः स्वयमेव धनिनां पतनं गर्वं च पश्यति, विवेकशून्येभ्यः तानि न ददाति। एवं निश्चित्य, जनार्दनस्य भक्तः, सुखैः परिवृतः अपि, तेषु अत्यासक्तिं न कृतवान्, यथाशक्ति उपभुज्य च। स यज्ञपतिः हरिः, देवदेवः, ब्राह्मणाः एव तस्य मूलं, तेषां किमपि न परम् अस्ति। एवं स भगवान्-बन्धुः ब्राह्मणः, स्वस्य सेवकैः अजितं भगवन्तं पराजितं दृष्ट्वा, तस्मिन् ध्यानबद्धचित्तः, शीघ्रं तदधिष्ठानं पुण्यपथं प्राप्तवान्। एतद् ब्राह्मणप्रियस्य देवस्य चरितं शृण्वन्, यः जनः भगवति भक्तिं लभते, स कर्मबन्धनात् विमुच्यते। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायां द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे ‘पृथोः क्रोधकथनं’ नामैकाशीतितमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—कदाचित् द्वारकायां रमाकृष्णौ निवसन्तौ, महती सूर्यग्रहणावस्था समभवत्, यथा कल्पान्ते भविष्यति। तदा सर्वे जनाः, तं भगवन्तं ज्ञात्वा, सर्वतः समन्तपञ्चकं क्षेत्रं शुभलाभाय गच्छन्ति स्म। रामः शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, भूमिं क्षत्रियशून्यां कृतवान्, येन नृपाणां शोणितप्रवाहैः महान्ति सरांसि निर्मितानि। तत्र स भगवान् रामः, कर्मबन्धनात् विमुक्तः अपि, पापक्षयार्थं यथा अन्ये, तथा जनान् संगृह्य यज्ञं चकार। तस्मिन्महातीर्थे भारताः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, आहुकः, अन्ये च आगताः। गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, सुचन्द्रः, शुकः, सारणः च, स्वपापक्षयकामाः, समन्तपञ्चकं क्षेत्रं ययुः। अनिरुद्धः रक्षणाय तत्र स्थितः, कृतवर्मा च नायकः, दिव्यलाञ्छनयुक्तरथैः शीघ्राश्वैश्च शोभमानौ। मेघनिनादसमैः गजेन्द्रैः, पुरुषैः, विद्याधरदेवैः सह, सुवर्णमालाभूषितैः, तत्र मार्गे शोभन्ते। दिव्यमाल्यवसनकवचधारिणः, स्वपत्नीभिः सह, नभोगामिन इव, स्नात्वा, सम्पन्नचित्ताः, उपवासं कृतवन्तः। ते ब्राह्मणेभ्यः गावः, वसनानि, माल्यं, सुवर्णाभरणानि च दत्तवन्तः; ततः रामसरसि विधिवत् स्नात्वा, वृष्णयः पुनः पुनः स्नानं कृतवन्तः। तदनन्तरं, स्वान्नं द्विजश्रेष्ठेभ्यः दत्त्वा, 'कृष्णे भक्तिर्भवतु' इति उक्त्वा, अनुमत्यनन्तरं स्वयं तदन्नं भुक्तवन्तः। भोजनानन्तरं, मनःप्रसादेन, शीतच्छायायाम्, यथासुखं निषेदुः; तत्रैव आगतान् राजानः, बान्धवान्, सखीन् च दृष्टवन्तः। मत्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्तयः, अनर्ताः, केरलाः च तत्र दृष्टाः। तथा, हे नृपते, शतशः अन्येऽपि, स्वबान्धवा अपि, विरोधिनः अपि, नन्दादयः सखायः, गोपाः, गोप्यः च दीर्घकालं प्रतीक्षमानाः, तत्र उपस्थिताः। परस्परदर्शनसुखेन, हृदयानि मुखानि च कमलवन्ति इव प्रस्फुटितानि; परस्परं दृढं परिष्वज्य, अश्रुपूर्णलोचनाः, रोमाञ्चिताः, कण्ठगद्गदाः, परमानन्दं प्राप्तवन्तः। स्त्रियः अपि, परस्परं स्नेहपूर्णदृष्ट्या वीक्ष्य, स्मितमुख्याः, परिष्वज्य, स्तनयोरङ्कुरितकुङ्कुमरागं परस्परं स्पृष्ट्वा, बाहुभिः आलिङ्ग्य, प्रेमाश्रुपूर्णलोचनाः। ततः, ज्येष्ठान् प्रणम्य, कनिष्ठैः अभिनन्दिताः, परस्परं कुशलप्रश्नैः, कृष्णकथया च, संवादं कृतवन्तः। पृथाः, स्वभ्रातॄन्, भगिनीः, तेषां पुत्रान्, पितरौ, भ्रातॄणां पत्न्यः, मुकुन्दं च दृष्ट्वा, संवादेन दुःखं विस्मृतवती। कुन्ती उवाच—'भ्रातरः, अहं स्वमनोरथान् न प्राप्तवती, हे नरश्रेष्ठाः, आपदि मम स्मरणं न कृतं भवद्भिः।' मित्राणि, बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, पितरः अपि, विपत्तौ स्वजनं न स्मरन्ति। श्रीवसुदेवः उवाच—'माते, एतेषां पुरुषाणां प्रति रोषं मा कुरु; सर्वे भाग्यनियोजिताः, ईश्वराधीनं जगत्, स एव कारणं, स एव प्रेरकः।' सर्वे वयं कंसक्लेशपीडिताः, सर्वतो वितीर्णाः, किंतु, हे भगिनि, भाग्यवशात् पुनः स्वस्थानं प्राप्तवन्तः। श्रीशुक उवाच—वसुदेवेन, उग्रसेनेन, यदुभिः च सत्कृताः, राजानः, अच्युतं दृष्ट्वा, परमसन्तोषं प्राप्नुवन्। भीष्मः, द्रोणः, अम्बिकासुतः, गान्धारी पुत्रैः सह, पाण्डवाः पत्निभिः सह, कुन्ती, सञ्जयः, विदुरः, कृपः च तत्र आसन्। कुन्तीभोजः, विराटः, भीष्मकः, नग्नजित्, पुरुजित्, द्रुपदः, शल्यः, धृष्टकेतुः, काशिराजः च। दमघोषः, विशालाक्षः, मिथिलेशः, मद्रः, कैकयराजः, युधामन्युः, सुषर्मा, बाह्लिकपुत्राः च। सर्वे राजानः, युधिष्ठिरभक्ताः, श्रीशौरिं श्रीनिवासं पत्नीजनेन सहितं दृष्ट्वा, विस्मिताः अभवन्। रामकृष्णाभ्यां सम्यक् सत्कृत्य, ते हृष्टाः, वृष्णीन् कृष्णपार्षदान् स्तुतवन्तः। 'भो भोजराज, धन्याः यूयं, यः कृष्णं पुनः पुनः पश्यथ, यं योगिनो दुरदृशम्। यस्य यशो वेदैः स्तूयते, यस्य कीर्तिः शुद्धा, पादोदकवाक्योपदेशैः पाविता; या पृथ्वी कालक्लेशेन श्रीविहीना अपि, तस्य पादस्पर्शबलात् सर्वैः शुभैः प्लाव्यते।' 'दर्शनस्पर्शनानुगमनसंवादशयनासनभोजनबन्धुसंबन्धैः, युष्माकं गृहेषु, यत्र नरकपथस्थाः अपि, विष्णुः स्वयमेव स्वर्गमोक्षदः सखा जातः।' श्रीशुक उवाच—नन्दः, यदून् कृष्णपुरोगमान् आगतान् श्रुत्वा, गोपैः परिवृतः, तान् द्रष्टुं, यथायोग्यं दानानि गृहीत्वा, तत्र आगतः। तं दृष्ट्वा, वृष्णयः परमसन्तोषं प्राप्नुवन्, यथा प्राणाः पुनः शरीरे प्रविशेयुः इव; दीर्घकालवियोगात् पुनर्मिलनलालसया, तं दृढं परिष्वज्य। वसुदेवः तं स्नेहेन आलिङ्ग्य, प्रेमविह्वलः, कंसक्लेशस्मरणेन, गोपगृहे पुत्रन्यासं च स्मृत्वा, हर्षाश्रुचूर्णितः अभवत्।