सदा तस्य महात्मनः, गुणनिधेः, जन्मजन्मनि मैत्री, सहवासः, सेवाऽपि मम स्यात्, तेन संसर्गेण मम अनुरागः स्थिरः जातः। भक्तजनानां प्रति भगवान् अद्भुतं सम्पदं, राज्यं च ददाति, किन्तु अविवेकिनां प्रति तद् न ददाति, यः धनिनां पतनं गर्वं च स्वयमेव पश्यति। एवं मनसि निश्चित्य जनार्दनस्य भक्तः, सुखैः परिवृतः अपि, तानि अनासक्तः उपभोगयामास। यः यज्ञपतिः हरिः, देवदेवः, तस्य ब्राह्मणाः मूलम्, तेषां तु न किञ्चन परम् अस्ति। एवं ब्राह्मणः, भगवत्सखा, अजय्यं स्वदासैः पराजितम् दृष्ट्वा, भगवन्मननबद्धचित्तः, शीघ्रं तदधिष्ठानं पुण्यमार्गं प्राप। यं ब्रह्मणप्रियं देवम् इदं श्रुत्वा, यः पुरुषः भगवति भक्तिं लभते, स कर्मबंधनात् विमुक्तः भवति। एवं श्रीमद्भागवते परमपरमहंससंहितायां द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे 'पृथ्व्याः क्रोधकथा' नामैकाशीतितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—एकदा रामकृष्णौ द्वारकायाम् निवसन्तौ, महती सूर्यग्रहणम् अभवत्, यथा कल्पान्ते भवति। तं ज्ञात्वा जनाः सर्वतः समन्तपञ्चकं क्षेत्रं अभ्यगच्छन्, शुभलाभाय इच्छन्तः। रामः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, भूमिं क्षत्रियविहीनां कृतवान्, यत्र राज्ञां रक्तप्रवाहे महान् सरांसि कृतवान्। तत्र भगवान् रामः, कर्मनिरपेक्षः, यज्ञं अकारयत्, जनान् संगृहीत्वा, यथा अन्ये पापक्षयाय यज्ञं कुर्वन्ति। तस्मिन महातिर्थे भारतजनाः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, अहुकः, अन्ये च आगच्छन्। गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, सुचन्द्रः, शुकः, सारणः, अन्ये च भारतवंशजः, स्वपापक्षयाय तं क्षेत्रं अगच्छन्। अनिरुद्धः रक्षणाय स्थितः, कृतवर्मा च नेता, दिव्यध्वजयुक्तरथैः शीघ्राश्वैः शोभमानः। मेघनिनादसदृशैः गजैः, पुरुषैः, विद्याधरैः, देवैः च सह, सुवर्णमालाभिः विभूषितैः, मार्गे शोभमानः। ते दिव्यमाल्यवस्त्रकवचधारिणः, पत्न्यः सह, आकाशगामिनः इव दृश्यन्ते; तत्र स्नानं कृत्वा, भाग्यवन्तः, उपवासनं चक्रुः, मनः संयम्य। ते गौः, वस्त्रं, माल्यं, सुवर्णाभरणं च ब्राह्मणेभ्यः ददुः; ततः रामसरसि वृष्णयः विधिवत् पुनः स्नानं चक्रुः। तदनन्तरं, तु द्विजश्रेष्ठेभ्यः स्वयं भोजनं ददुः, 'कृष्णे भक्तिर्भवतु' इति; अनुमत्यां लब्धायां, वृष्णयः, कृष्णभक्ताः, स्वयं च भोजनं अकरोत्। भोजनं कृत्वा, ते सुखेन, शीतच्छायवृक्षाणां अधः, उपविष्टाः; तत्र आगतान् राज्ञः, मित्रबन्धून् च अपश्यन्। मत्स्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्तयः, अनर्ताः, केरलाः च अपि दृष्टाः। राजन्, शतशः अन्ये च, स्वमित्रशत्रवः, नन्दः अन्ये च गोपाः, गोप्यः च दीर्घकालम् आकाङ्क्षन्त्यः आगच्छन्। परोपरागमेन हर्षेण, हृदयम् मुखं च पद्मवत् विकसत्; गाढं आलिङ्ग्य, अश्रुपातेन, रोमाञ्चेन, कण्ठगदेन, सुखं प्राप्तम्। स्त्रियः, परस्परं स्नेहपूर्णदृष्ट्या स्मितं कृत्वा, आलिङ्ग्य, कुंकुमलिप्तस्तनं, बाहुभिः संपीड्य, प्रेमाश्रुभिः नेत्रं पूरयन्त्यः। ततः, वृद्धान् प्रणम्य, कनिष्ठैः अभिवादिताः, स्वागतं कृत्वा, कुशलप्रश्नं च, परस्परं कृष्णकथायाम् व्यगृह्णन्। पृथाऽपि, स्वभ्रातृभगिन्यः, पुत्रान्, मातापितरौ, भ्रातृपत्नीः, मुकुन्दं च दृष्ट्वा, संवादेन दुःखं त्यक्तवती। कुन्ती उवाच—'आर्य भ्रातृगणाः, अहं आत्मानं भाग्यहीनां मन्ये, यतो विपत्तौ, उत्तमपुरुषाः, मम क्लेशं न स्मरन्ति।' मित्राणि, बन्धवः, पुत्राः, भ्रातृगणाः, अपि मातापितरौ, विपत्तौ, स्वजनं न स्मरन्ति। श्रीवसुदेवः उवाच—'माते, एतेषां प्रति कुप्य न कर्तव्यम्, ये दैवहस्ते क्रीडनकाः; यतः लोकः भगवदधीनः, यः कारणं, प्रेरणं च करोति।' सर्वे वयं, कंसक्लेशेन, सर्वदिशं वितीर्णाः, किन्तु, हे भगिनि, दैवेन पुनः स्वस्थानं प्राप्तवन्तः। श्रीशुक उवाच—वसुदेवेन, उग्रसेनः, यदुभिः च पूजिताः, राज्ञः अच्युतं दृष्ट्वा, परमसन्तोषं सन्तुष्टिं च प्राप्तवन्तः। भीष्मः, द्रोणः, अम्बिकापुत्रः, गान्धार्याः पुत्रैः सह, पाण्डवाः, पत्न्यः, कुन्ती, सञ्जयः, विदुरः, कृपः च—कुन्तीभोजः, विराटः, भीष्मकः, नृपश्रेष्ठः नज्ञजित्, पुरुजित्, द्रुपदः, शल्यः, धृष्टकेतुः, काशीपतिः—दमघोषः, विशालाक्षः, मिथिलानृपः, मद्रकैकयराजः, युधामन्युः, सुषर्मा, बाह्लिकपुत्राः अन्ये च—सर्वे, राजन्, युधिष्ठिरभक्ताः, शौरिं श्रीनिवासं, तस्य पत्न्यः सहितं, विस्मयेन अपश्यन्। रामकृष्णाभ्यां यथोचितं पूजिताः, हर्षेण वृष्णीन् कृष्णपार्षदान् स्तुतवन्तः। 'अहो भोजराजन्, त्वं नरोत्तमेषु भाग्यवान्, यः कृष्णं पुनः पुनः पश्यसि, यं योगिनः अपि दुरदर्शनम्।' यस्य यशः वेदैः स्तूयते, यस्य शुद्धकीर्ति पावनी, यस्य पादोदकं, वचनं, उपदेशः पावनम्; भूमिः अपि, कालदोषात् सौभाग्यहीना, तस्य पदस्पर्शेन सर्वं शुभं लभते। तं दृष्ट्वा, स्पृष्ट्वा, पदानुगत्या, संवादेन, शय्यासनभोजनबन्धुत्वसंबन्धेन, यद्यपि नरकमार्गे गृहेषु वसन्तः, विष्णुः स्वर्गमोक्षदः, तव पार्षदः अभवत्। श्रीशुक उवाच—नन्दः, यदून् कृष्णेन सह आगतान् ज्ञात्वा, गोपैः परिवृतः, तत्र आगच्छन्, यथायोग्यं दानं कृत्वा, कृष्णदर्शनलोलुपः। तं दृष्ट्वा, वृष्णयः, जीवनमिव शरीरे पुनः प्राप्तम्, दीर्घकालिकसंगमाभिलाषेण, गाढमालिङ्ग्य, हर्षम् अनुभूय।