निश्श्रेयसं नूनमिदं मम, योऽहं दुःखितः सदा दरिद्रश्च, यदूनां श्रेष्ठस्य सम्पदः किमन्यदेतस्माद्भवेत्। स हि दानशीलः राजा, याचमानानपि किञ्चिदपि न पृच्छन्, मेघवत्सर्वं निरीक्ष्य ददाति, दशार्हाणां प्रमुखः सखा मे। यद्यपि स महादाता, स्नेहेन सखायं स्वल्पमपि यद् ददाति, तथापि स मया स्नेहपूर्वकं लघुशूकं स्वीकृतवान्। स मे मित्रं सखा सेव्यो वा भूयो भूयः जन्मनि जन्मनि स्यात्; तेन महात्मना गुणनिधिना सह सङ्गेन मम रतिर्निश्चिता जाता। यः जनार्दनभक्तः, तस्मै प्रभुर्विस्मयकारिणीं सम्पदं राज्यं च ददाति; परन्तु यो विवेकहीनः, तस्मै न ददाति, स्वयमेव धनिनां पतनमदमवलोक्य। एवं निश्चित्य, जनार्दनभक्तः, सुखैः परिवृतोऽपि, तेषु नातिप्रसक्तः सुखानि भुङ्क्ते। यज्ञपतये हरये देवानां देवाय ब्राह्मणाः प्रोत्पत्तिः; तेषां किमपि नातिरिच्यते। एवं भगवत्सखः ब्राह्मणः, स्वपक्षैः अपराजितं भगवन्तं दृष्ट्वा, तन्मनसा तद्भक्त्या बद्धचित्तः, शीघ्रं तस्य धाम पुण्यपथं प्राप। एतद्वर्णनं श्रुत्वा, यो ब्राह्मणप्रियं देवमुपास्ते, स कर्मबन्धनात् विमुक्तो भवति। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां द्वितीयस्कन्धे दशमेऽध्याये एकाशीतितमे ‘पृथोः कोपकथनं’ नामाध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—कदाचित् द्वारकायां वसतः रामकृष्णयोः महत्तमं सूर्यग्रहणं समभवत्, यथा कल्पान्ते जायते। तं ज्ञात्वा, जनाः सर्वतो दिशः समन्तपञ्चकं क्षेत्रं गत्वा, कल्याणलाभाय समाययुः। रामः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, भूमिं क्षत्रियशून्यां कृतवान्, येन राज्ञां रुधिरप्रवाहैः महाप्रस्रवणानि निर्मितानि। तत्र भगवान् रामः, कर्मनिष्पृष्टोऽपि, सर्वान् जनान् संहृत्य, यज्ञं चकार, यथा अन्ये पापक्षयाय कुर्वन्ति। तस्मिन् महातीर्थे, भारतजनाः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, आहुकः, अन्ये च समागम्य, गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, शुचन्द्रः, शुकः, सारणः च, स्वपापक्षयाय समन्तपञ्चकं ययुः। अनिरुद्धः रक्षणाय स्थितः, कृतवर्मा च प्रमुखः; ते दिव्यलाञ्छनैः भूषितरथैः शीघ्रगैः अश्वैः शोभन्ते। गजराजाः मेघनिःस्वनप्रख्याः, पुरुषाः विद्याधरदेवगणैः सहिताः, सुवर्णमालाभूषिताः, मार्गे शोभन्ते। दिव्यमाल्यवस्त्रकवचानि धारयन्तः, स्वपत्नीभिः सह, खेचरप्रख्याः बभूवुः; तत्र स्नात्वा, पुण्यश्लाघ्याः, उपवासनिष्ठाः, मनोनिग्रहसम्पन्नाः अभवन्। ते ब्राह्मणेभ्यः गावः, वासांसि, माल्यं, सुवर्णाभरणानि च दत्तवन्तः; ततः रामस्य सरसि विधिवत् स्नात्वा, वृष्णयः पुनः स्नाताः। तैः स्वशाकाद्यं द्विजश्रेष्ठेभ्यः दत्तं—‘कृष्णे भक्तिर्भवतु’ इति; अनुमत्य, वृष्णयः कृष्णभक्ताः स्वयं भुञ्जिरे। भोजने कृतवत्यः, सौम्यच्छायायां वृक्षतले यथेष्टं निषेदुः; तत्र आगतान् राज्ञः, स्वमित्रबान्धवान् अपश्यन्। मत्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्तयः, अनर्ताः, केरलाः च दृष्टाः। तथा, राजन्, शतान्यन्यानि, स्वजनवैरिजनानि, नन्दादयः सखायः, गोपाः, गोप्यश्च चिरकालं तृषिताः अपि तत्रासन्। परस्परदर्शनानन्देन, हृदयानि मुखानि च पद्मवत्प्रसन्नानि; परस्परं गाढं परिष्वज्य, अश्रुपूर्णलोचनाः, रोमाञ्चिताङ्गाः, कण्ठगद्गदाः, परमं सुखं प्राप्नुवन्। स्त्रियः अपि परस्परं स्नेहपूर्णं दृष्ट्वा, शुद्धस्मितैः, परिष्वज्य, कुंकुमलिप्तस्तनैः, बाहुभिः, प्रेमाश्रुपूर्णनेत्राः, परस्परं आलिङ्गयन्। ततः ज्येष्ठान् प्रणम्य, कनिष्ठैः अभिवादिताः, परस्परं स्वागतं कुर्वन्त्यः, कुशलप्रश्नान् कृत्वा, कृष्णकथां च चर्चयन्। पृथाः स्वभ्रातॄन्, भगिनीः, तेषां पुत्रान्, पितरौ च, भ्रातॄणां पत्न्यः, मुकुन्दं च दृष्ट्वा, संवादेन दुःखं विसृज्य सुखमवाप। कुन्ती उवाच—‘आर्याः भ्रातरः, अहं स्वभाग्यहीना मन्ये, यतो विपत्तौ मम स्मरणं न कुर्वथ; हि पुरुषश्रेष्ठाः। मित्राणि, बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, पितरः अपि, दैवविपर्यये स्वजनं न स्मरन्ति।’ श्रीवसुदेव उवाच—‘माते, एतेषां पुरुषाणां प्रति मन्युः मा भवतु; दैवहस्तपुत्तलिकाः वयम्; जगत् भगवदधीनं, स एव कारणं करोति च।’ ‘कंसपीडिताः वयं सर्वतो वितस्ता; किंतु, भगिनि, दैवयोगात् पुनः स्वस्थानं प्राप्ताः स्म।’ श्रीशुक उवाच—वसुदेवेन, उग्रसेनयदुभिः सत्कारिताः, राजानः, अच्युतं दृष्ट्वा, परमसन्तोषमपुर्वानन्दं च प्राप्नुवन्। भीष्मः, द्रोणः, अम्बिकासुतः, गान्धारी सुतैः सह, पाण्डवाः पत्निभिः सहिताः, कुन्ती, संजयः, विदुरः, कृपः च, कुन्तीभोजः, विराटः, भीष्मकः, नाग्नजित्, पुरुजित्, द्रुपदः, शल्यः, धृष्टकेतुः, काशिराजः, दमघोषः, विशालाक्षः, मिथिलेशः, मद्रकेकयराजानः, युधामन्यु, सुशर्मा, बाह्लिकपुत्रादयः च, ये सर्वे युधिष्ठिरभक्ताः, राजन्, श्रीशौरिं श्रीनिवासं पत्नीसहितं दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः। रामकृष्णाभ्यां सम्यक् सत्कृत्य, ते हृष्टाः वृष्णीन् कृष्णपार्षदान् स्तुत्वा, ‘भोजराजन्, धन्यास्त्वं मानवेषु, यः पुनः पुनः कृष्णं पश्यसि, यं योगिनोऽपि दुरदृशं मन्यन्ते। यस्य कीर्तिं वेदाः स्तुवन्ति, या शुद्धा कीर्ति: पावनी, यस्य पादोदकं वचनं शिक्षायश्च शुद्धिकराः; अपि च, या भूमिः कालविपाकेन श्रीविहीना, सापि तस्य पादपङ्कजस्पर्शसमुत्थबलात् सर्वमङ्गलैः सिञ्च्यते’ इति प्रशशंसुः।