श्रृणु, भगवतः श्रीमद्भागवतस्य पावनस्य कथायाः श्रवण-पाठयोः विधिं यथाशास्त्रं। तत्र वक्ता उत्तरदिशं प्रेक्षेत, श्रोतृणस्तु पूर्वदिशं; अथवा वक्ता पूर्वदिशं प्रेक्षेत, श्रोता उत्तरदिशं प्रेक्षेत। अन्यथा, यत्र पूज्यः पूजकश्च, तयोर्मध्ये पूर्वदिक् विज्ञेया; श्रोतृणां आगमनाय, कालदेशविद्भिः एषा व्यवस्था निर्दिष्टा। वक्ता तु वैराग्ययुक्तो वैष्णवब्राह्मणः स्यात्, वेदशास्त्रविशुद्धः दृष्टान्तकुशलश्च, स्थिरचित्तः सर्वकामविवर्जितश्च। ये तु नानामतग्रस्ता, स्त्रीषु सक्ता, पाखण्डमतप्रवर्तकाः, ते शुकशास्त्रपाठे परिहर्तव्याः, यद्यपि पण्डिताः स्युः। वक्तुः पार्श्वे तदृशः विद्वान् स्थाप्यः, संशयान् निवारयन् लोकप्रबोधे रतः। वक्ता व्रतानुष्ठानाय प्रभाते शिरः श्मशानं कृत्वा, सूर्ये उदिते स्नानशौचादिकं समाप्य, प्रतिदिनं संध्यादिकं स्वकर्म कृत्वा, विघ्ननिवारणाय विघ्नेश्वरं समर्चयेत्। पितॄन् तर्पयित्वा शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं कुर्यात्, ततः मण्डलं रचयित्वा तत्र हरिं स्थापयेत्। कृष्णमन्त्रेण पूजनं क्रमशः कृत्वा, प्रदक्षिणं प्रणिपातं च समाप्य, स्तुतिं पठेत्। तत्र सः करुणासिन्धुं भगवन्तं प्रार्थयेत्—"कर्ममोहबन्धनग्रस्तं मां संसारसागरनिमग्नं दुःखितं संसारात् उद्धर।" ततः श्रीमद्भागवतस्य पूजनं यथाविधि स्नेहेन, धूपदीपसमेतं समाचरेत्। अनन्तरं नारिकेलं गृहीत्वा नमस्कारं विधाय, हृष्टचित्तेन स्तुतिं पठेत्—"एष भागवतशास्त्रं साक्षात् कृष्ण एव, संसारसागरात् मोक्षाय त्वां स्वीकरोमि।" "मम कामः पूर्णः त्वया, विघ्नरहितं कर्तव्यं; अहं तव दासः केशव।" इति नम्रया वाचा उक्त्वा, वक्तारं वस्त्राभरणैः भूषयित्वा, पूजां कृत्वा, स्तुतिं च पठेत्—"हे वराहरूप, हे जगदुद्धारक, सर्वशास्त्रविशारद, अस्याख्यानस्य प्रकाशनेन मम अज्ञानं नाशय।" एवं कृत्वा, स्वकल्याणाय हर्षेण व्रतम् आरभेत, सप्तरात्रं यथाशक्ति आचरन्। पञ्च ब्राह्मणान् चयनं कुर्यात्, ते च भागवतपाठस्य अविच्छेदाय द्वादशाक्षरं हरिमन्त्रम् उच्चरन्तु। ब्राह्मणवैष्णवकीर्तनकारेभ्यः प्रणिपत्य, सम्मान्य, उपदेशं दत्त्वा, स्वमासने उपविशेत्। धनधन्यगृहपुत्रादिषु चिन्तां त्यक्त्वा, कथा-मनसा शुद्धचित्तः, परमफलम् आप्नोति। प्रातःकाले सूर्ये उदिते, दिनस्य त्र्यर्धयामपर्यन्तं, धैर्येण पाठं कुर्यात्। मध्याह्ने द्विघटिकाम् अवसानं कृत्वा, ततः कथानन्तरं वैष्णवैः कीर्तनं कुर्यात्। देहधारणे विजयं प्राप्नोति यदि लघुशाखाहारं कुर्वीत; भागवतकथायाः श्रोतुः हविष्यान्नं एकवारं भक्षयेत्। समर्थः सप्तरात्रं उपोष्य शृणुयात्; अथवा घृतक्षीरपानं कृत्वा सुखेन शृणुयात्। फलाहारं वा एकवारं भोजनम् वा; यद् यथासुखं सुलभं तदाचरेत्। श्रोतुः भोजनं श्रेयः, उपवासेन पाठे विघ्नः चेत् न अनुशंस्यते। हे नारद, सप्ताहव्रतिनां नियमं शृणु; ये विष्णुदीक्षाविहीनाः, तेषां श्रवणं नाधिकारः। ब्रह्मचर्यं, भूमौ शयनं, पत्रे भोजनं, कथासमाप्त्यनन्तरं भोजनं, प्रतिदिनं व्रती आचरन्। व्रती विभिक्तान्नं, मधु, तैलं, गुरु, अशुद्धं, जर्जरं च त्यजेत्। व्रती कामं, क्रोधं, मदं, अहंकारं, मात्सर्यं, लोभं, दम्भं, मोहं, द्वेषं च सदा दूरं कुर्यात्। व्रती वेदविद्विषां, वैष्णवानां, ब्राह्मणानां, आचार्याणां, गावां, व्रतिनां, स्त्रीणां, नृपाणां, महात्मनाम् अपवादं वर्जयेत्। व्रती रजस्वलाभिः, पतितैः, म्लेच्छैः, पापिभिः, वेदबहिष्कृतैः, द्विजद्वेषिभिः, वेदप्रतिषेधकैः सह संवादं न कुर्यात्। व्रती सत्यं, शौचं, दया, मौनं, सरलता, नम्रता, मनसः उदारता च आचरन्। दरिद्राः, कृशाः, रोगिणः, दुरात्मानः, पापकर्मरताः, अपत्यहीनाः, मोक्षकामाः च, इमां कथां शृण्वन्तु। या स्त्री अपत्यं न प्राप्नोति, मृतवत्सा, वन्ध्या, मृतपुत्रा, गर्भपातिता च, सा अपि श्रद्धया कथां शृणुयात्। एवं विधिना शृण्वतां अनन्तपुण्यं लभ्यते; एषा दिव्या उत्तमा कथा कोटियज्ञफलप्रदा। एवं व्रतं कृत्वा, तस्य समापनं कुर्यात्, यथा फलकामाः जनमाष्टमीव्रतं कुर्वन्ति। ये दरिद्राः, भक्तिपराः, तेषां समापनविधौ न बन्धनम्; श्रवणमात्रेणैव शुद्धाः, निराशिषो वैष्णवाः। कथा-यज्ञे समप्ते, पुस्तकम् वक्तारं च श्रोतृभिः भक्त्या पूजयेत्। ततः तुलसीमालाः श्रोतृभ्यः दद्यात्, मृदङ्गतालवाद्यैः मधुरं कीर्तनं च कुर्यात्।