स ब्राह्मणः विस्मितः स्वां पत्नीं दास्युप्रस्थायाम् दास्यःमध्ये दिव्यदेवीव प्रभायुक्तां विनिर्मलां दृष्ट्वा। तया सह संलिनः प्रसन्नः सः स्वं प्रासादं प्रविष्टवान्, यः शतशो रत्नस्तम्भैः शोभितः इन्द्रस्य गृहं इव आसीत्। तत्र क्षीरफेनसदृशाः सुवर्णमण्डिताः मृदुलाः शय्याः, सुवर्णपट्टिकाः कटकाः, चामराः च दृश्यन्ते स्म। सुवर्णासनानि मृदुपीठैः, मुक्तामालाः छत्रेषु लम्बमानाः, दीप्यमानानि आच्छादनानि च तत्र आसीत्। स्फटिकदीवार्थेषु महामारकतमणिपृष्ठेषु रत्नदीपाः प्रकाशन्ते स्म, रत्नभूषिताः महिलाः च तत्र स्थिताः। तत्र सर्वसमृद्धिं दृष्ट्वा, स ब्राह्मणः शान्तचित्तः स्वस्य अकृतकृत्यं समृद्धिं चिन्तयामास। अहो, एषा मे समृद्धेः कारणं, यद्यपि अहं दीनः सदा दरिद्रः, अन्यत् किमपि नास्ति यद् यदुवर्यस्य धनस्य कारणं स्यात्। नूनं, यद् यद् राजा याचकाय ददाति, तद् यद्यपि अल्पं, सः मे मित्रत्वेन दत्तवान्; महादातृणि सति, सः स्नेहेन मया दत्तं मुट्करं लाजानाम् अपि स्वीकृतवान्। जन्मान्तरं जन्मान्तरं तस्य मित्रत्वं, सान्निध्यं, सेवां मे स्यात्; तस्य महात्मनः, गुणनिलयस्य संसर्गेण मम अनुरागः स्थिरः जातः। भक्ताय भगवान् अद्भुतं ऐश्वर्यं राज्यं च ददाति; परन्तु अजातः तान् न ददाति येषां विवेकः नास्ति, धनिनां पतनं गर्वं च आत्मनः दृष्ट्वा। एवं निश्चित्य, जनार्दनभक्तः ब्राह्मणः, सुखैः परिवृतः, तानि भोगानि अनासक्तः उपभुक्तवान्। यज्ञपतिः हरिः, देवदेवः, ब्राह्मणाः तस्य मूलम्; तस्मात् तेषां कश्चन नातिरिक्तम्। एवं, भगवान् मित्रः ब्राह्मणः, अजेयः स्वदासैः पराजितः, तं ध्यानबद्धचित्तः शीघ्रं तस्य धाम्नि, सत्पथं, प्राप्तवान्। एतत् ब्राह्मणप्रियस्य देवस्य आख्यानं श्रुत्वा, यो जनः भगवति भक्तिं प्राप्नोति, स कर्मबन्धनात् विमुक्तः भवति। इत्येवम् एकाशीति अध्यायः समाप्तः, 'पृथ्व्याः कोपकथा' नाम, दशमे स्कन्धे, भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे। श्रीशुक उवाच — एकदा रामः कृष्णः च द्वारकायां वसन्तौ अभवताम्, तदा महती सूर्यग्रहणं अभवत्, यथा कल्पान्ते दृश्यते। राजन्, जनाः तं ज्ञात्वा, सर्वतः समन्तपञ्चकक्षेत्रं प्राप्तवन्तः, शुभलाभाय इच्छन्तः। रामः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, भूमिं क्षत्रियशून्यां कृतवान्, यत्र राज्ञां रक्तनदीः प्रवाहित्वा महान् सरांसि निर्मितवान्। तत्र भगवान् रामः यज्ञं अकर्मकः अपि कृतवान्, जनान् संगृहीत्वा, यथा अन्ये पापक्षयाय यज्ञं कुर्वन्ति। तस्मिन महातिर्थे भारतजनाः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, अहुकः, अन्ये च आगच्छन्। गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, सुचन्द्रः, शुकः, सारणः, अन्ये च, पापक्षयाय समन्तपञ्चकं प्राप्तवन्तः। अनिरुद्धः रक्षणाय स्थितः, कृतवर्मा च नेता, ते दिव्यलक्षणयुक्तैः रथैः शीघ्राश्वैः शोभन्ते स्म। गजाः मेघनादसमाः, पुरुषाः विद्याधरैः सुरैः सह, सुवर्णमालाभूषिताः, मार्गे शोभन्ते स्म। दिव्यमाल्यवस्त्रकवचधारिणः, स्वपत्नीभिः सह, आकाशगामिनः इव दृष्ट्वा, स्नानं कृत्वा, सौम्याः, उपवासं कृतवन्तः। ते गोः वस्त्रं माल्यं सुवर्णाभरणं च ब्राह्मणेभ्यः दत्तवन्तः; ततः रामसरोवरे वृष्णयः विधिवत् स्नानं पुनः कृतवन्तः। तदन्नं द्विजश्रेष्ठेभ्यः दत्त्वा, 'कृष्णे भक्तिर्भवतु' इति उक्त्वा, अनुमतिं प्राप्त्वा, वृष्णयः स्वयं तदन्नं उपभुक्तवन्तः। भोजनान्ते, सौम्यछायायां वृक्षेषु यथासुखं उपविष्टाः, तत्र आगतान् राज्ञः, स्वमित्रबान्धवान् अपश्यन्। मत्स्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्त्यः, अनर्ताः, केरलाः च तत्र दृष्टवन्तः। राजन्, शतशः अन्ये च, स्वसख्यः, प्रतिद्वन्दिनः, नन्दः, अन्ये मित्रगोपाः, गोपिकाः च, ये दीर्घकालं तं द्रष्टुम् इच्छन्ति स्म। परस्परं दृष्ट्वा, हर्षेण हृदयम् मुखं च पद्मवत् विकसन्ति स्म; स्नेहसिक्तैः आलिङ्गनैः, अश्रुपूर्णनेत्रैः, रोमाञ्चितत्वचः, गद्गदवाणीः, सुखं प्राप्नुवन्। महिलाः, स्नेहपूर्णदृष्ट्या परस्परं हसन्त्यः, आलिङ्ग्य, स्तनैः कुम्कुमलिप्तैः, बाहुभिः, अश्रुपूर्णदृष्ट्या, प्रेम्णा परस्परं स्पृष्टवन्त्यः। ततः, वृद्धान् प्रणम्य, कनिष्ठैः अभिवाद्य, स्वागतं, कुशलप्रश्नं च कृत्वा, कृष्णकथायां परस्परं संवादं कृतवन्तः। पृथा, भ्रातृन्, भगिनीः, तेषां पुत्रान्, मातरं, पितरं, भ्रातृपत्नीः, मुकुन्दं च दृष्ट्वा, संवादेन दुःखं त्यक्तवती। कुन्ती उवाच — आर्याः भ्रातृः, अहं तु अनिर्वृत्तभाग्येति मन्ये, हे पुरुषश्रेष्ठाः, आपद्गते मम दुःखं न स्मरथ। मित्राणि, सख्यः, पुत्रः, भ्रातृः, अपि मातापितरः, विपत्तौ स्वजनं न स्मरन्ति। श्रीवसुदेवः उवाच — मातः, एतेषु पुरुषेषु कुप्य न कर्तव्यम्, ये दैवक्रीडनकाः; जगत् भगवदधीनं, सः सर्वं प्रेरयति। सर्वे वयं कंसक्लिष्टाः, सर्वत्र वितीर्णाः, किन्तु, हे भगिन्यः, भाग्येन पुनः स्वस्थानं प्राप्तवन्तः। श्रीशुक उवाच — वसुदेवेन, उग्रसेनः, यदुभिः सम्मानिताः, राज्ञः अच्युतं दृष्ट्वा परमसन्तोषं हर्षं च प्राप्तवन्तः। भीष्मः, द्रोणः, अम्बिकासुतः, गान्धार्या सह पुत्रैः, पाण्डवाः स्वपत्नीभिः, कुन्ती, सञ्जयः, विदुरः, कृपः च तत्र आसीत्। इति भगवतः श्रीमद्भागवतपुराणस्य दशमस्कन्धे द्वितीयार्धे एकाशीति द्वितीयश्च अध्यायः।