सा पतिव्रता भार्या, पतिं प्रेम्णा स्नेहेन च पूर्णलोचनया विलोकयन्ती, मनसा च भावेन च तं सस्नेहम् आलिङ्ग्य, श्रद्धया नेत्रे निमील्य तस्थौ। स तु विस्मितः, तां पत्नीं स्वकीयदासीजनमध्ये तिष्ठन्तीं, किरणमालाभिरिव विभान्तीं, तासां मुक्ताहाररहितानां मध्ये देवतायाः सदृशीं ददर्श। तया सह प्रीत्या संयोगं प्राप्य, सः स्वं राजमहालयं प्रविवेश, यः शतशः मणिस्तम्भैः भूषितः, इन्द्रस्य भवनस्य समो बभूव। तत्र शय्याः क्षीरफेनसदृश्याः स्निग्धाः सुवर्णविभूषिताः आसन्, सुवर्णकान्ताराः काञ्चन्यः च, चामरव्यजनानि च तत्र सन्दृश्यन्ते स्म। सुवर्णपीठानि मृदुपुष्पकुशुमैः समलङ्कृतानि, मुक्तामालाविततानि छत्राणि, दीप्तानि आवरणानि च तत्र आसन्। स्फटिकभित्तिषु महारत्नमणिपट्टेषु च रत्नदीपाः दीप्तिमन्तः आसन्, रत्नाभरणवतीः स्त्रियः च तत्र विराजन्ते स्म। स ब्राह्मणः तत्र सर्वसमृद्धिं दृष्ट्वा, स्वयमेव प्राप्तां स्वसंपदं शान्तचित्तः चिन्तयामास। नूनं एषा मम समृद्धेः कारणं, या मम दारिद्र्यदुःखस्यापि, यदूनां श्रेष्ठस्य एषा विभूतिः अन्यथा न स्यात्। स नृपः, यः याचकाय अपि न प्रश्नं कृत्वा ददाति, मेघवत् सदा निरीक्षते, स मे मित्रं दशार्हाणां प्रमुखः। स यद्यपि महादाता, मम स्नेहेन दत्तमल्पं लाजहस्तं स्नेहात् स्वीकृतवान्। मम जन्मजन्मनि तस्य मित्रता, सान्निध्यं, च सेवा स्यात्; तं महात्मानं सद्गुणालयं संसर्गेण मम अनुरागः स्थिरः जातः। भक्ताय भगवान् अद्भुतां श्रियम्, राज्यं च ददाति, परन्तु अविवेकिनः तान्न दत्ते; स हि स्वयमेव धनिनां पतनं गर्वं च पश्यन् तान् नानुगृह्णाति। एवं निश्चित्य, स जनार्दनभक्तः, विषयैः परिवृतोऽपि, तेषु आसक्तिरहितः सुखं अयाचत। यज्ञपतये हरये, देवदेवाय, ब्राह्मणाः एव मूलं, तेषां परं नास्ति। स ब्राह्मणो भगवान्मित्रः, अजेयस्य स्वदासैः अभिभूतं दृष्ट्वा, तस्मिन् ध्यानबद्धचित्तः, शीघ्रं तदधिष्ठानं, पुण्यपथं, प्राप। ब्राह्मणप्रियस्य भगवतः चरितं श्रुत्वा, यो नरः भक्तिं प्राप्नोति, स कर्मबन्धनात् विमुच्यते। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायां, 'पृथोः कोपकथनं' नामैकाशीतितमं अध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच— एकदा, द्वारकायां रामकृष्णौ वसन्तौ, महती सूर्यग्रहणं समभवत्, यथैकान्ते कल्पस्य। तं विदित्वा, जनाः सर्वतः समन्तपञ्चकक्षेत्रं शुभलाभाय जग्मुः। रामः, शस्त्रधृतां श्रेष्ठः, भूमिं क्षत्रियविहीनां कृतवान्, यत्र राजरुधिरधारया महान् सरांसि निर्मितानि। तत्र भगवान् रामः, कर्मरहितोऽपि, यज्ञं चकार, लोकान् संहृत्य, यथा अन्ये पापक्षयाय कुर्वन्ति। तस्मिन्महातीर्थे, भारतजनाः, वृष्णयः, अक्रूरः, वसुदेवः, आहुकादयः च आगताः। गदः, प्रद्युम्नः, साम्बः, सुचन्द्रः, शुकः, सारणः च, अन्वागताः, आत्मपापक्षयाय तस्मिन्क्षेत्रे गताः। अनिरुद्धः रक्षणाय स्थितः, कृतवर्मा च प्रमुखः, दिव्यध्वजैः शीघ्रश्वयुक्तैः रथैः शोभमानौ। गजैः मेघनिनादैः, पुरुषैर् विद्याधरदेवगणैः सह, सुवर्णमालाभिः शोभितैः, मार्गे विराजन्ते स्म। दिव्यपुष्पमाल्यवसनकवचधारिणः, भार्याभिः सह, नभःचराः इव बभूवुः; तत्र स्नात्वा, साधवः, उपवासं कृत्वा, संयतचित्ताः अभवन्। ते गवः, वसनानि, माल्यं, सुवर्णाभरणानि च ब्राह्मणेभ्यः ददुः; ततः रामतीर्थेषु विधिवत् वृष्णयः पुनः स्नाताः। तदनन्तरं, स्वं भोजनं द्विजश्रेष्ठेभ्यः दत्त्वा, 'कृष्णे भक्तिर्भवतु' इति प्रार्थ्य, अनुमत्यनन्तरं वृष्णयः स्वयं अपि भोजने न्यवसन्। भोजनान्ते, मनोहरच्छायावृक्षतले यथासुखं निषेदुः; तत्र आगतान् राजानः, बान्धवान्, स्वजनान् च दृष्टवन्तः। मत्याः, शीनाः, कौशल्याः, विदर्भाः, कुरवः, सृञ्जयाः, काम्बोजाः, कैकेयाः, मद्राः, कुन्तयः, अनर्ताः, केरलाः च दृष्टाः। तथा, राजन्, शतान्यन्यानि, स्वजनवैरिजनान्यपि, नन्दादयः मित्रगोपगोप्यश्च, दीर्घकालं काङ्क्षिताः, तत्र आगताः। परस्परदर्शनहर्षेण, हृदयमुखपद्मानि विकासन्ति स्म; दृढं परिष्वज्य, अश्रुपूर्णलोचनाः, पुलकिताङ्गाः, कण्ठगद्गदाः, परमं सुखं प्राप्नुवन्। स्त्रियः अपि, स्नेहेन परस्परं विलोक्य, स्मितस्निग्धदृष्टया, आलिङ्ग्य, कुंकुमलेपितस्तनयुग्मेन, बाहुभिः परस्परं स्पृशन्त्यः, प्रेमाश्रुपूर्णलोचनाः अभवन्। ततः, ज्येष्ठेभ्यः प्रणम्य, कनिष्ठैः चाभिवन्दिता, स्वागतं कुर्वन्त्यः, कुशलं च पृच्छन्त्यः, कृष्णकथासु परस्परं संलग्नाः। पृथा, भ्रातॄन्, भगिन्यः, तेषां पुत्रान्, मातरौ, भ्रातॄणां पत्न्यः, मुकुन्दं च दृष्ट्वा, संवादेन दुःखं विसृज्य, सुखं प्राप। सा कुन्ती उवाच— 'आर्याः, अहं स्वभाग्यहीना मन्ये, यतो विपत्तौ मम स्मरणं न कुरुथ, पुरुषश्रेष्ठाः।' 'मित्राणि, बान्धवाः, पुत्राः, भ्रातरः, अपि च पितरः, स्वजनं विपत्तौ न स्मरन्ति।' श्रीवसुदेवः उवाच— 'माते, एतेषां पुरुषाणां प्रति रोषं मा कृथाः; वयं सर्वे दैवहस्तपुटिका एव, जगत् हि भगवदधीनं, स एव कारणं, प्रेरकश्च।' 'वयं सर्वे कंसक्लेशेन विदीर्णाः, सर्वतो विक्षिप्ताः, किंतु भगिनि, दैवयोगात् पुनः स्वस्थानं प्राप्तवन्तः।' श्रीशुक उवाच— वसुदेवेन, उग्रसेनेन, यदुभिः च सत्कृताः, राजानः अच्युतदर्शनात् परमं हर्षं तृप्तिं च प्राप्नुवन्।